claps.gr

(Text in english)


ADELE: ΠΟΠ ΣΤΑΡ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΛΟΥΠΙΑ.


"Οι κριτικοί την αποθεώνουν και τα άλμπουμ της καταρρίπτουν το ρεκόρ πωλήσεων.
Όμως η Βρετανίδα τραγουδίστρια επιμένει να παίζει το παιχνίδι της μουσικής βιομηχανίας με τους δικούς της όρους."


Ήταν 18 Οκτωβρίου 2008 όταν 17 εκατομμύρια τηλεθεατές, το μεγαλύτερο ποσοστό τηλεθέασης που σημείωσε το αμερικανικό "Saturday night live" για περισσότερο από μια δεκαετία, έβλεπαν ένα εύσωμο κορίτσι από το ανατολικό Λονδίνο να τραγουδάει με σπαρακτικό τρόπο τα σόουλ τραγούδια της. Την επόμενη μέρα οι πωλήσεις των κομματιών της στο online κατάστημα itunes εκτοξεύτηκαν.
Η Adele, κατά κόσμον Αντέλ Λόρι Μπλου Αντκινς, είχε σταθεί τυχερή που στην ίδια εκπομπή εμφανιζόταν η τότε υποψήφια αντιπρόεδρος Σάρα Πέιλιν, καθηλώνοντας τους Αμερικανούς μπροστά στους τηλεοπτικούς τους δέκτες. (Κι αν δεν ήταν θέμα τύχης, τότε το τμήμα Δημοσίων Σχέσεων της δισκογραφικής της, είχε κάνει πολύ καλή δουλειά...) Χωρίς όμως το ταλέντο της κι αυτή την εκφραστικότατη φωνή, που χωράει τη συστολή της Κάρολ Κινγκ και τη ζεστασιά της Ρομπέρτα Φλακ, θα είχε γοητεύσει το κοινό; Ειδικά τους μαθητευόμενους στη σόουμπιζ των ανορεξικών ή σιλικονάτων σταρ Αμερικανούς;
Κάμποσα χρόνια έχουν περάσει από τότε και η Adele συνεχίζει να απολαμβάνει αρκετούς νέους κύκλους αναγνώρισης. Δεν ξεχνάμε για παράδειγμα το άλμπουμ της, "21", που έσπασε το ρεκόρ του "The Immaculate Collection" της Madonna, ως ο δίσκος με τις περισσότερες εβδομάδες στην κορυφή των βρετανικών charts από γυναίκα καλλιτέχνη. Όποιοι βιάστηκαν το 2008 να την χαρακτηρίσουν "one hit wonder" ανασυντάχτηκαν σύντομα ψάχνοντας εξήγηση για το "φαινόμενο Adele". Πώς γίνεται αυτή η ευτραφής πιτσιρίκα, με μια προσωπική ζωή που δεν έχει να παρουσιάσει τα σκάνδαλα της Εϊμι Γουάινχαουζ και με μια σκηνική παρουσία που δε θυμίζει ούτε στο ένα χιλιοστό την εξωφρενική περσόνα της Lady Gaga, να τις ξεπερνάει σε επιτυχία, τραγουδώντας πράγματα χιλιοειπωμένα, με ένα στυλ που δε φέρνει απολύτως τίποτα νεωτερικό;
Η απάντηση βρίσκεται σε ένα τρίπτυχο: Αρκετό ταλέντο, μια δυνατή επένδυση από τη μουσική βιομηχανία και μερικές ευτυχείς συγκυρίες την έφεραν από το φτωχικό Τότεναμ στην κορυφή του αμερικανικού και 17 ευρωπαϊκών charts. Με τα κόκκινα μαλλιά της πιασμένα σε ένα μάλλον "γιαγιαδίστικο" κότσο, με τα περιττά κιλά της να μην κρύβονται κάτω από τα φαρδιά της φορέματα, στέκεται άκαμπτη στη σκηνή και διηγείται τις μελαγχολικές της ιστορίες για ένα κορίτσι που ενηλικιώνεται και μαθαίνει πόσος βαρύς μπορεί να είναι ένας χωρισμός. Και το κοινό ξεσπάει σε δάκρυα...
Γιατί όμως να πετύχει η Adele και όχι, για παράδειγμα, η ήδη δοκιμασμένη και πιο εμφανίσιμη βάση των κανόνων της σόου μπιζ, Τζος Στόουν; Όταν η Αγγλίδα έκανε το ντεμπούτο της με το "19", τόσο η πατρίδα της όσο και οι Η.Π.Α βρίσκονταν εν μέσω σφοδρής οικονομικής κρίσης. Ο κόσμος αποζητούσε πάνω απ' όλα τη σιγουριά. Ακόμα και στην ποπ όλο αυτό το φλούο σκηνικό με το υπερβολικό στυλ και την πόζα προκαλούσε εκνευρισμό. Η Adele έφερνε με την εικόνα της - σεμνή, συνεσταλμένη, προσιτή- και τα τραγούδια της -παλιομοδίτικα και οικεία- μια ανακουφιστική εναλλακτική πρόταση. Τα πάντα βέβαια θα μπορούσαν να είχαν καταρρεύσει στη συνέχεια, όπως συνέβη με το "λάθος άλογο" την Duffy, ή να είχαν οδηγηθεί στα άκρα, όπως με την εκρηκτική προσωπικότητα της Εϊμι Γουάινχάουζ. Αλλά η Adele, έχοντας μεγαλώσει μόνο με τη μητέρα της, στερημένη πολυτέλειες και χωρίς να είναι ποτέ το "καυτό" κορίτσι της γειτονιάς, δεν άλλαξε χαρακτήρα μετά την επιτυχία της. Παραμένοντας "γεματούλα" με πιο κακή συνήθεια δύο ποτήρια κρασί παραπάνω, εκπροσωπεί με τον ήχο και το στυλ της τον μέσο όρο, με τον οποίο μπορούν να ταυτιστούν από ένα κορίτσι 15 ετών μέχρι μια γιαγιά που νοσταλγεί τα '60s. Κι αυτό σε μια εποχή που μουσικά ορίζεται από το "X-Factor" και το "American Idol", είναι η ιδανική συνταγή της επιτυχίας. Απλώς δεν χωράει πολλούς. Όποια επιχειρήσει τώρα να αντιγράψει την Adele θα μείνει στη (διόλου ευκαταφρόνητη) σκιά της...