claps.gr

(Text in english)


Ελέγχουν οι Εβραίοι το Χόλυγουντ; - Να είστε σίγουροι... & τι μ’ αυτό? (by Ben Stein)


«Το Χόλυγουντ ελέγχεται από Εβραίους. Ανήκει στους Εβραίους - - και θα έπρεπε να έχουν μια μεγαλύτερη ευαισθησία σχετικά με το θέμα των ανθρώπων που υποφέρουν. Επειδή… έχουμε δει… το λάδι, έχουμε δει τον Κινέζο, έχουμε δει τον επικίνδυνο σχιστομάτη Γιαπωνέζο, έχουμε δει τον πανούργο Φιλιππινέζο, έχουμε δει τα πάντα αλλά ποτέ δεν είδαμε τον Εβραίο. Επειδή ήξεραν πολύ καλά, ότι εκεί είναι που τραβάμε γραμμή.»

--Marlon Brando στο Larry King Live


Λίγες μέρες αφότου ο Marlon Brando προκάλεσε σκάνδαλο αναφερόμενος στους Εβραίους που εργάστηκαν στο Χόλυγουντ ως «kikes», έλαβα μια κλήση από μια συντάκτρια στο 60 Minutes. Η γυναίκα ήθελε να μάθει πώς αισθάνθηκα σχετικά με τη χρήση λέξεων από τον Brando και τον ισχυρισμό του ότι το Χόλυγουντ «ελέγχεται από Εβραίους».
Υποδήλωσε την επιθυμητή απάντηση σημειώνοντας ότι οι ερευνητές της είχαν τελικά αποδείξει ότι οι Εβραίοι δεν ελέγχουν το Χόλυγουντ.
Το πανούργο 60 Minutes είχε μελετήσει τις κορυφαίες θέσεις της πόλης. Η έρευνα τους έδειξε ότι «μόνο» περίπου το 60 τοις εκτατό των πιο σημαντικών θέσεων στο Χόλυγουντ ανήκε σε Εβραίους. Τι σκέφτηκα;
Κατάφερα να αποκλείσω τον εαυτό μου λέγοντας ότι ενώ το Χόλυγουντ δεν ελεγχόταν στ’ αλήθεια από κανέναν (είναι υπερβολικά χαοτικό γι’ αυτό), αν οι Εβραίοι ήταν περίπου το 2.5 τοις εκτατό του πληθυσμού και ήταν περίπου το 60 τοις εκατό του Χόλυγουντ, καλώς λέγεται ότι κυριαρχούν σε αυτό τον τομέα.

Αυτή ήταν μια κατά πολύ λογική και μη πολιτικά ορθή απάντηση, και ποτέ δεν ξανά άκουσα από αυτήν.

Αλλά οι Εβραίοι είναι ένα μεγάλο μέρος των σκέψεων μου (όπως και για κάθε Εβραίο). Επίσης, ζω και αγωνίζομαι στο Χόλυγουντ, οπότε ο συνδυασμός με ενοχλεί. Ποιος ακριβώς είναι ο ρόλος του Εβραίου στο Χόλυγουντ; Πιο συγκεκριμένα, τι σημαίνει το αν οι Εβραίοι παίζουν μεγάλο ρόλο; Και, το πιο ενδιαφέρον, γιατί νοιαζόμαστε;
Αρχικά, είναι ξεκάθαρο σε όλους στο Χόλυγουντ ότι οι Εβραίοι είναι, ας πούμε, «στη διαχείριση» στο Χόλυγουντ, με έναν τρόπο που δεν αντιγράφεται σε καμία άλλη μεγάλη επιχείρηση, εκτός ίσως από τα ενδύματα ή τη θραύση μετάλλων ή τα πτυσσόμενα κουτιά.

Στην ισχυρή Paramount, ο μέτοχος που ελέγχει είναι η Sumner Redstone. Ο επικεφαλής του στούντιο είναι ο Jon Dolgen. Ο επικεφαλής της παραγωγής είναι ο Sherry Lansing - όλα τα μέλη της φυλής.

Στην τιτανική Disney, ο διευθύνων σύμβουλος είναι ο Michael Eisner, ο πιο αφοσιωμένος Εβραίος στον κόσμο, ο οποίος μπορεί να είναι και Πρεσβυτεριανός. Αναπληρωτής επικεφαλής είναι ο Michael Ovitz, πρωταθλητής καράτε αλλά και Εβραίος. Ο επικεφαλής του στούντιο είναι ο Joe Roth.

Στη νεοσύστατη ICM, τα κορυφαία «σκυλιά» είναι ο Jeff Berg και ο Jim Wiatt. Στην ακόμα συντριπτική CAA, ο Jack Rapke και άλλα μέλη της πίστης μου υπερισχύουν. Στο William Morris, ο Jon Burnham και άλλοι Εβραίοι είναι, σε γενικές γραμμές, στις θέσεις εξουσίας.

Αυτό ήταν πάντα αλήθεια στο Χόλυγουντ. Οι πρώην γουνοποιοί που δημιούργησαν το Χόλυγουντ ήταν Εβραίοι μετανάστες της Ανατολικής Ευρώπης και όλο το μεγάλο οικοδόμημα φαντασίας στο Χόλυγουντ είναι τα χειροποίητα έργα τους. Ονόματα όπως ο Zukor και ο Lasky και ο Goldwyn και ο Cohn είναι τα θεμέλια της μαζικής κουλτούρας στην Αμερική και στον κόσμο.

Υπάρχει μια πολύ αναφερόμενη σημείωση ότι χρειάστηκαν όλοι αυτοί οι Ανατολικοευρωπαίοι εβραϊκοί μάρτυρες να δημιουργήσουν τη μόνιμη, παγκόσμια εικόνα της Αμερικής και το τι είναι η Αμερική - ο καθρέφτης της μαζικής κουλτούρας που η Αμερική θέλει να κρατήσει στο πρόσωπό της.

Αυτή η σκέψη γίνεται συγκεκριμένη από την απλή γραμμή στην αρχή του Gone with the Wind ότι είναι «Μια παραγωγή του David O. Selznick». Χρειάστηκε ένας Selznick, παντρεμένος με την κόρη ενός Louis B. Mayer, που συνεργάστηκε με ένα Thalberg, για να δημιουργήσει το απόλυτο όραμα της ρομαντικής Αμερικής - του πρότερα Νότου.

Χρειάστηκε ένας Εβραίος - Leslie Howard - να παίξει τον Ashley Wilkes, την εικόνα του σκελετού του τι πρέπει να είναι ένας τέλειος Αμερικανός τζέντλεμαν.

Έτσι, το γεγονός ότι το Χόλυγουντ είναι σε μεγάλο βαθμό εβραϊκό δεν αποτελεί ακριβώς νέα. Τα νέα είναι ότι το Χόλυγουντ γίνεται γρήγορα, από εθνοτικής άποψης, πολύ πιο διαφορετικό από ό, τι ήταν πριν από μερικές δεκαετίες, όταν έφτασα για πρώτη φορά εδώ.

Μπορείτε να το πάρετε από το επίπεδο των στούντιο, όπου ίσως ο ισχυρότερος άνθρωπος της πόλης είναι της αυστραλιανής πίστης - ένας Rupert Murdoch από το όνομα. Ο Murdoch, η ιδέα κανενός για έναν Εβραίο, ελέγχει ένα μεγάλο στούντιο, ένα σημαντικό δίκτυο μετάδοσης και τη μεγαλύτερη συνάθροιση τηλεοπτικών σταθμών στην Αμερική.
Ο επικεφαλής του προγραμματισμού στο ABC είναι ένας πλήρως μη εβραίος Ted Harbert. Ο ιδιοκτήτης και ο επικεφαλής της παραγωγής του τι έγινε το στούντιο Tiffany, MGM, είναι ο Kirk Kerkorian και ο Frank Mancuso, επίσης μέλη του Temple Israel. Και πάει λέγοντας.

Είναι σίγουρα αλήθεια ότι πάντα υπήρχαν μη εβραία έθνη στο Χόλυγουντ.

Αλλά υπάρχουν τώρα περισσότεροι μη εβραίοι στη βιομηχανία, και έχει διαμορφωθεί μια εντελώς νέα διαδρομή προς το Χόλυγουντ.

Οι νέοι άνδρες και γυναίκες δεν «ανεβαίνουν» πλέον με το να εργάζονται μόνο ως υπάλληλοι αλληλογραφίας ή ανώνυμοι παραγωγοί ή απόγονοι ανδρών στην επιχείρηση παροχής λινών.

Η συνήθης διαδρομή προς το Χόλυγουντ τώρα είναι μέσω του Χάρβαρντ και του Γέιλ. Οι συγγραφείς και παραγωγοί κωμωδιών, οι σεναριογράφοι και οι παραγωγοί κινηματογραφικών ταινιών προέρχονται τώρα από την Ένωση Ivy πολύ περισσότερο από ό, τι από τους δρόμους του Μπρούκλιν. Το μεγαλύτερο μέρος του γραφειακού προσωπικού του εργοστασίου παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος Seinfeld προέρχεται από το Harvard Lampoon.

Έτσι είναι πολλοί από τους συγγραφείς του «Παντρεμένοι ... με Παιδιά», Φίλοι και άλλοι αδελφοί του κουτιού. Η διαδρομή από την πλατεία του Χάρβαρντ προς το Χόλυγουντ καθαγιάζεται πλέον με την επιτυχία και τα χρήματα. Στην πραγματικότητα, οι οργανισμοί τώρα ικετεύουν και παρακαλούν για τα μαθήματα του Harvard Lampoon όπως κάποτε φώναξαν για τους συγγραφείς του ραδιοφωνικού προγράμματος Jack Benny.

Αυτή η αλλαγή από την προέλευση των ζωνών του μπορτσέ στις αίθουσες του Χάρβαρντ ως πρωταρχική πηγή γραφής ταλέντου στο Χόλιγουντ είναι μια κβαντική μετατόπιση. Πολλά από τα χαρίσματα του Χάρβαρντ και του Γέιλ είναι, βεβαίως, οι Εβραίοι, αλλά πολλοί δεν είναι.

Τώρα, αυτό είναι ενδιαφέρον για εκείνους από εμάς που δουλεύουμε εδώ. Αλλά δεν έχει καμία σημασία για το 99,9 τοις εκατό των Αμερικανών που δεν το κάνουν.

Η μόνη πιθανή σημασία του εάν το Χόλυγουντ ελέγχεται από τους Εβραίους ή όχι πρέπει να έχει σχέση με το αν το προϊόν έρχεται ή όχι "εβραϊκά" ή με κάποιο τρόπο διαφορετικό από τον τρόπο που θα ήταν εάν το έκαναν αποκλειστικά μη εβραίοι.

Πραγματικά, το θέμα είναι ακόμη πιο άσχημο από αυτό. Ο μόνος πραγματικός λόγος για τον οποίο το ερώτημα εάν οι Εβραίοι «ελέγχουν» το Χόλυγουντ είναι καθόλου ενδιαφέρον είναι επειδή υπάρχει κάποια υπολειμματική σκέψη - προφανώς όπως ήταν στο νου του Marlon Brando - ότι οι Εβραίοι είναι απειλητικοί και ξένοι.

Το kike είναι μια αδέξια πολωνική λέξη που δίνει την πιο σφοδρή και πιο αλλόκοτη χροιά του Εβραίου. Αυτό θα σήμαινε ότι το εβραϊκό προϊόν του Εβραϊκού Χόλυγουντ θα ήταν κάπως ανατρεπτικό με κάποιο τρόπο. Αυτό θα ήταν παρόμοιο με την ιδέα του Wagner ότι οι Εβραίοι είχαν μολύνει και κατέστρεψαν τη γερμανική μουσική με την εγγενή ανατρεπτική ευαισθησία τους.

Αυτή είναι μια τόσο περίεργη και ακόμη και κωμική σκέψη σε όποιον είναι εξοικειωμένος με το Χόλυγουντ που αξίζει το γέλιο περισσότερο από τον φόβο. Ναι, βεβαίως, το προϊόν του Χόλυγουντ παράγεται κυρίως από Εβραίους. Αλλά αυτοί οι Εβραίοι είναι ερωτευμένοι με την Αμερική.

Αυτοί είναι οι Εβραίοι που θέλουν να παίξουν πόλο, όχι davvinn in shul. Αυτοί είναι Εβραίοι των οποίων τα παιδιά παίζουν ποδόσφαιρο και μαθαίνουν ιππασία στο Malibu.

Αυτοί οι Εβραίοι, μόλις έχουν δύο εκατομμύρια, αγοράζουν αγροκτήματα στη Νότια Καρολίνα (Joel Silver) ή τεράστιες ποσότητες στο Κολοράντο (Peter Guber).

Ήταν οι Εβραίοι της δεκαετίας του '30 και του '40 που μας έδωσαν το όραμα της Αμερικής για το καλό, όπου τα χρήματα δεν μετρήθηκαν - μόνο η καλοσύνη. Σκεφτείτε τα έργα του Γουίλιαμ Γουίλερ (δημιουργός της απόλυτης φιλοαμερικανικής ταινίας, Τα καλύτερα χρόνια της ζωής μας) ή του MGM και τον εορτασμό του για την ταλαντεμένη καλή ζωή του Τζίντζερ και του Φρεντ.

Από πού προέρχεται η ιδέα της τέλειας αμερικανικής οικογένειας, που περιστασιακά καβγαδίζει ήπια, αλλά τελικά λύνει τα πάντα με αγάπη και συναίσθηση; Από τους Ozzie και Harriet και το Leave It to Beaver και το Αγαπώ τη Lucy, με τους εβραίους συγγραφείς και παραγωγούς τους.

Από πού προέρχεται η ιδέα ότι οι γονείς και τα παιδιά, όπως είναι πολωμένοι, θα αγαπούν τελικά ο ένας τον άλλον; Από τον Norman Lear και το εργοστάσιό του για το λείανση των αστείων και συγκινητικών επιβεβαιώσεων της εγχώριας ζωής στην Αμερική.

Πού ενυπάρχει η ιδέα ότι οι μαύροι μπορούν να είναι αστείοι και λαμπεροί ως εκατομμυριούχοι και όχι απλώς ως υπηρέτες και ανόητοι; Και πάλι, από τους Norman Lear και The Jeffersons.

Το σημερινό προϊόν του Χόλυγουντ απωλέει περιστασιακά και μάλιστα μου αρέσει. Είμαι αληθινά αηδιασμένος από τη γλώσσα, τη βία, τις ατέλειωτες επιθέσεις σε επιχειρηματίες και στρατιωτικούς. (Από την άλλη πλευρά, ποτέ δεν μπορεί να επιτεθεί στην CIA αρκετά για μένα.)

Αυτά όμως είναι δαιδαλώσεις και κυματισμοί στην απέραντη παλίρροια των μηνυμάτων του Χόλυγουντ που μας ενθαρρύνουν στον καθημερινό μας αγώνα.

Πολλοί Αμερικανοί λαμβάνουν αυτό το μήνυμα πολύ περισσότερο από το Χόλυγουντ παρά από τη θρησκεία, και αυτά δεν είναι σε καμία περίπτωση ανατρεπτικά μηνύματα.

Έτσι τώρα, όπως λένε οι ψυχίατροι, ίσως να αρχίσουμε.

Αν μια συνολική άποψη του προϊόντος του Χόλυγουντ δείχνει ότι έχει μια υγιεινή επιρροή στην αμερικανική ζωή, γιατί δεν υπάρχει ακόμα εμπιστοσύνη στο ίδιο Χόλυγουντ;

Γιατί μπορεί ένας Μάρλον Μπράντο να του επιτεθεί τόσο σαφώς για την εβραϊκότητά του και ένας Dan Quayle και μάλιστα ένας Bob Dole και μάλιστα ένας Bill Clinton να του επιτεθεί σε συνεχή βάση για την φερόμενη δυσοίωνη ποιότητά του;
Θαυμάζω ότι όταν οι άνθρωποι επικρίνουν την αυτοκινητοβιομηχανία για την κατασκευή φορτηγών που πιάνουν φωτιά όταν χτυπηθούν και αυτοκίνητα που γυρίζουν σε μια στροφή, κανένας δεν λέει ποτέ «την εθνική αυτοκινητοβιομηχανία». Κανείς δεν καλεί την φαρμακευτική βιομηχανία απειλητική ή την προσβάλει ως ξένη, αν και αποδεικνύεται ότι υπάρχουν πολλά χάπια εξαρτούν τους ανθρώπους.

Όσο μπορώ να θυμηθώ, το Χόλυγουντ, και μόνο το Χόλυγουντ, θεωρεί τη θεραπεία κάπως αλλόκοτη και ξένη.

Άλλες βιομηχανίες είναι κακές - όπως του καπνού - αλλά μόνο το Χόλυγουντ είναι μη αμερικανικό, παρόλο που το προϊόν του σκοτώνει πολύ λιγότερους Αμερικανούς.

Είναι δύσκολο να αντισταθείς στη σκέψη ότι υπάρχουν μόνο δύο εξηγήσεις για αυτό:
* Ζήλεια. Η ζωή στο Χόλυγουντ θεωρείται διασκεδαστική, καλά πληρωμένη, λαμπερή και σέξι. Φυσικά, πολλοί άνθρωποι που κάθονται στα κέρινα γραφεία της DC ή αλλού θέλουν να βρίσκονται στο κάθισμα όπου κάθονται οι ισχυροί του Χόλυγουντ. Επειδή δεν έχουν ιδέα για το πώς θα φτάσουν εκεί, εκφράζουν φθόνο και κριτική στους ανθρώπους που είναι εκεί.

* Ο παλιός καλός αντισημιτισμός. Περίπου πριν από δύο χρόνια, καθώς έπαιρνα μεσημεριανό γεύμα στο αεροδρόμιο του Spokane, μια σερβιτόρα με αναγνώρισε από τη μελανή δουλειά μου και είπε ότι είχε δει κάποτε «αυτή την εβραία γυναίκα με τη μεγάλη μύτη και τη μεγάλη φωνή» και αν την ξέρω.

«Εννοείς τη Barbra Streisand; » ρώτησα.

Χωρίς να χάσει χρόνο, ρώτησε, «ας πούμε, ελέγχουν οι Ιάπωνες το Χόλυγουντ, ή ακόμα είστε εσείς οι κυρίαρχοι;»

Είναι ο φόβος και ο ρατσισμός σ’ εκείνο το επίπεδο που δίνουν κίνητρο στο θέμα του Χόλυγουντ ως δυσοίωνο και ξένο. Ίσως είναι τόσο θεμελιώδης όταν έχει να κάνει με τους Εβραίους που απλά δε θα φύγει ποτέ. Ή θα πάρει τόσο πολύ να φύγει όπου το Χόλυγουντ θα έχει γίνει κορεάτικο τότε.

Για τώρα, το Χόλυγουντ, με πολλούς τρόπους η πιο σημαντική πολιτισμική επιχείρηση από ποτέ και ο πιο ισχυρός αγγελιοφόρος των αμερικανικών αξιών, αλλάζει, αλλά είναι ακόμα ευρέως εβραϊκό. Και μια πολύ θυμωμένη φωνή στο μυαλό μου με κάνει να προσθέσω «Και τι μ’ αυτό;»___

Ένα εξαιρετικό βιβλίο σχετικά με την επιρροή των Εβραίων στο Χόλυγουντ είναι το «Πώς οι εβραίοι ανακάλυψαν το Χόλυγουντ» του Neal Gabler