claps.gr

(Text in english)


Στο μυαλό του John Lennon.


Υπακούοντας τον άγραφο κανόνα που θέλει κάθε μύχια, φαντασιόπληκτη η όλως υπαρκτή λεπτομέρεια για τη ζωή των πρόωρα χαμένων μεγαλοαστέρων να διαρρέει, να ψιθυρίζεται και να φημολογείται, δεν υπάρχουν, εικάζω, και πολλά πράγματα που δεν γνωρίζουμε πια για τον Τζον Ουίνστον Όνο Λένον. Για τον πολύ κόσμο βέβαια, το όνομα Λένον είναι απλώς συνώνυμο του "Imagine" αυτού του διαχρονικού μελωδικού ύμνου στην ανεξικακία και στα κρείττονα ανθρώπινα ιδεώδη, τον οποίο ο Τζον συνέθεσε το 1971, ένα χρόνο μετά τη διάλυση των Beatles. Κάπου στο βάθος του συλλογικού μας υποσυνείδητου υπάρχει επίσης η γνώση της χρόνιας κόντρας του με τον Πολ Μακ Κάρτνι, τον έτερο πόλο του θρυλικού βρετανικού συγκροτήματος. Και κάποιοι πιο μελετηροί θα γνωρίζουν ενδεχομένως ότι, σε αντίθεση με πασιφιστικές, φεμινιστικές και μειλίχιες διακηρύξεις της ύστερης ζωής του, στα νιάτα του ο Λένον χειροδικούσε, καθ' ομολογία του, εναντίον των εκάστοτε φιλενάδων του. Ήταν πολύ ζηλιάρης, βλέπετε.
Γενικά, πάντως, παρά την υπερπληροφόρηση για τα έργα και τις ημέρες του, όλο και κάτι θα έχει διαφύγει της προσοχής μας. Προσωπικά βρήκα απολαυστικά αναπάντεχο εκείνο που ομολόγησε ο εσαεί cool Λένον στον Κρις Τσάρλσγουερθ του Melody Maker σε μια συνέντευξη που τους παραχώρησε το Νοέμβριο του 1973. Αναφερόμενος στην ανία και την αμηχανία που του προκαλούσαν πια τα live, ο συνθέτης, στιχουργός και ερμηνευτής τόσων λαοφίλητων τραγουδιών ξεσπάθωσε: "Αυτό είναι επίσης κάτι που με ξενερώνει όταν παίζω ζωντανά: το γεγονός ότι πρέπει να κάνεις το ίδιο πράγμα, ξανά και ξανά, κάθε βράδυ και το κοινό περιμένει να ακούσει τα τραγούδια με τα οποία σε έχει συσχετίσει. Θυμάμαι που τραγούδησα δυο φορές σε μία ημέρα το "Imagine", όταν το έκανα πρόβα και σκυλοβαρέθηκα. Δεν έχω τίποτα με το συγκεκριμένο τραγούδι, βέβαια. Αντίθετα, είμαι πολύ περήφανος γι' αυτό, αλλά δεν μπορώ να το τραγουδάω και να το ξανατραγουδάω κάθε βράδυ. Και από την άλλη, δυσκολεύομαι να θυμηθώ και τους στίχους. Τραγουδώντας για παράδειγμα το "Come Together" για το τηλεοπτικό στο Μάντισον Σκουέρ Γκάρντεν, πραγματικά είπα σε κάποιο σημείο "She' s got hairy arsholes", αντί για τους στίχους και κανείς δεν το πήρε χαμπάρι."
Η αλήθεια είναι πως η συγκεκριμένη συνέντευξη -την οποία είχε δώσει σε μια εποχή που είχε ψιλοαποτραβηχτεί από τη δίνη της δημοσιότητας, συνεπεία κυρίως του κατατρεγμού του από την κυβέρνηση Νίξον μετά τις αντιμιλιταριστικές πρωτοβουλίες του ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ- φωτίζει διάφορες λιγότερο γνωστές πτυχές της προσωπικότητας του εμβληματικού τραγουδοποιού. Ο δημοσιογράφος, λοιπόν, βρήκε στην πιο ήσυχη γωνιά του πιο φασαριόζικου μπαρ του Μπέβερλυ Χιλς, έναν εμφανώς αδυνατισμένο και κοντοκουρεμένο Λένον, πρόθυμα να μιλήσει χαλαρά για τα πάντα, πίνοντας μπύρα και καπνίζοντας τα αγαπημένα του Gauloises.Και ενώ δεν προκαλεί έκπληξη η φορτισμένη ομολογία του πως ήταν πια πολύ δύσκολο να είσαι ο Τζον Λένον σε δημόσιο χώρο -ούτε στις συναυλίες που ήθελε μπορούσε να πάει, ούτε όταν παρακολούθησε ως πολιτοκοποιημένο ον, την ακροαματική διαδικασία του Watergate στην Ουάσινγκτον δεν τον άφησαν σε ησυχία οι θαυμαστές του-, μια άλλη δήλωση του σίγουρα ξαφνιάζει: "Πολύ σπάνια κάθομαι συνειδητά να γράψω ένα τραγούδι με βαθύ νόημα". Αλλά αυτός ήταν ανέκαθεν ο Λένον: ένα λαϊκό παιδί του Λίβερπουλ, που ψήθηκε στους δρόμους, ένας βέρος αυτοσαρκαζόμενος Εγγλέζος, που στη συνέχεια... έψησε τα εγκεφαλικά του κύταρρα στη ψυχεδέλεια των sixties και στα νερωμένα ινδουιστικά μάντρα, για να αποκρυσταλλώσει μια κοσμοθεωρία χαλαρότητας και πηγαίας ανοχής.Όσο για την αενάως θρυλούμενη επανένωση των Beatles, ο Τζον, με την παρομοιώδη κυνική του χαλαρότητα, είπε χαρακτηριστικά: "Υπάρχει πάντα το ενδεχόμενο. Όσο μπορώ να κρίνω μιλώντας με τους άλλους (τρεις), κανείς δε θα είχα πρόβλημα να ξαναδουλέψουμε μαζί. Αλλά και να κάναμε κάτι είμαι σίγουρος ότι δε θα ήταν για μόνιμα".