claps.gr

(Text in english)


Δεν μπορείς να αποδράσεις γιατί απλά το αγαπάς.


Έχεις μια γλυκιά μελαγχολία που χαρακτηρίζει τον τρόπο που κινείσαι μέσα στο μουσικό σου σύμπαν.
Ώρες ώρες μοιάζεις σαν μια βαθιά συνειδητοποιημένη και δομημένη προσωπικότητα που έχει μπολιαστεί για τα καλά με την αγάπη της για τις νότες.
Κινείσαι μονάχα έτσι όπως πρέπει.
Μετρημένα. Συνειδητά. Στοχευμένα.
Έχεις κόψει τις γέφυρες με
κάθε περιττό ξόδεμα του χρόνου σου και συνεχίζεις τις μουσικές σου περιπλανήσεις για να μας δώσεις να καταλάβουμε το νόημα όλων αυτών.
Δεν μπορείς να αποδράσεις γιατί απλά το αγαπάς.
Ακόμα και με τον νόμο των πιθανοτήτων , το
κρίσιμο μικρό ποσοστό, το μικρό φτερό πάνω στη ζυγαριά, το επιπλέον κομματάκι που είναι αρκετό για άλλους να τους βγάλει εκτός πορείας, εσένα δεν μπορεί να σ' αγγίξει.
Ακόμα κι όταν βιώνεις τη μοναξιά σου, επιδιώκεις να το
εκμεταλλεύεσαι εποικοδομητικά.
Άλλες φορές πάλι που δεν ξέρεις ακριβώς την
κατεύθυνση, αρκεί η επιθυμία σου να πας προς τα εκεί. Ακούγεται μπερδεμένο αλλά
είναι ωραίο να ακούς το αδύνατο, το απίθανο και το δύσκολο κι εσύ να προχωράς.
Επιλέγοντας μάλιστα Ελλάδα.
Περίεργες μέρες ομολογουμένως.
Έχεις όμως προσμονή.
Και τώρα που ήρθε πια η σειρά σου, ανταμείβεσαι.
Και ως αντιμισθία αυτής της ανταμοιβής σου, διαδικτυακά ή μη μέσα μαζικής ενημέρωσης, αρχίζουν τις ερωτήσεις.
"Ποια είσαι τελικά Κατερίνα Ντούσκα;
Από πού μας έρχεσαι;
Πώς πέρασες την παιδική σου ηλικία;
Γιατί επέλεξες τη μουσική σε σχέση με τις σπουδές σου;
Σε στήριξε η οικογένεια σου;
Ποιες είναι οι κυριότερες μουσικές σου επιρροές;
Ποιο είναι το αγαπημένο σου είδος μουσικής;
Το αγαπημένο σου συγκρότημα;
Το αγαπημένο σου χρώμα;
Το αγαπημένο σου φρούτο;
Τι ετοιμάζεις για το μέλλον;
Πιστεύεις στον έρωτα;
Πιστεύεις στο Θεό; (Α, όχι αυτό δεν στο ρώτησαν ακόμη!)"
Και όλες αυτές οι ερωτήσεις μαζί με δεκάδες ακόμα, συμπληρώνουν τη λίστα κάτω από τον τίτλο:
"Όλα όσα θα θέλατε να μάθετε για μένα".
Τώρα μάλιστα που στερεύουν οι ερωτήσεις αρχίζει να αλλάζει και ο τίτλος. Κι έτσι πρόσφατα μάθαμε και 20 πράγματα που δεν ξέραμε για σένα. Καλό. Αλλά τώρα αρχίζουν
τα δύσκολα για μας. Γιατί φυσικά πρέπει να σε ρωτήσουμε πράγματα που δεν σ' έχουν ρωτήσει άλλοι. Κι όχι μόνο αυτό. Αλλά να τιτλοφορήσουμε ανάλογα το ερωτηματολόγιο μας.
Κάτι "πιασάδικο".
Αλήθεια τι θα έλεγες για το
"10 συν 1 πράγματα που παραλίγο να είχατε μάθει για μένα;" ή
"Επιτέλους! Η Κατερίνα μας αποκαλύπτει τα 5 πράγματα που
έκρυβε μέσα της όλο αυτό τον καιρό".
Αστειεύομαι φυσικά. Και προς το παρών απλά αρθρογραφούμε για σένα. Και εδώ που έχεις φτάσει, το όνομα σου είναι αρκετό από μόνο του για να δημιουργεί "πιασάδικους" τίτλους. "Είναι κάτι δικό σου", λέει ο ποιητής, "που σαν αθλητής τερματίζει πρώτο". Κι όμως εσύ δίνεις περισσότερη σημασία στους ανθρώπους που
σε στηρίζουν παρά στο έπαθλο. Το' χεις δηλώσει άλλωστε αρκετές φορές ότι δένεσαι με ανθρώπους όχι με αντικείμενα. Έτσι είσαι εσύ τελικά. Γενναιόδωρη ακόμα κι όταν κόβεις το νήμα. Γι' αυτό από εδώ και στο εξής όταν τραγουδάς
το τραγούδι σου
"One in a million",
πες τους να μη σε συγκρίνουν πια με άλλες.
Εξήγησε τους ότι είναι απλά θέμα χρόνου για να καταλάβουν το πόσο διαφορετική είσαι και οτιδήποτε "συναρμολογεί" τη χροιά της δικής σου φωνής αποτελεί ένα χάρισμα ολότελα δικό σου.
Κάτι σαν τον ευκάλυπτο. Που ενώ όλα τα άλλα δέντρα έχουν σχεδόν την ίδια μορφή και σχήμα, οι ευκάλυπτοι διαφέρουν και παίρνουν συνήθως τη μορφή που τους χαρίζει ο άνεμος. Σχεδόν μοναχικοί. Σχεδόν απόμακροι.
Και πολύ μα πολύ στοχαστικοί.
"Slow, slow, slow" για το "Embodiment".
Καρτερικά περιμέναμε πολύ για την επόμενη σου δημιουργία.
Και αργά αλλά σταθερά εμφανίστηκε.
Και χωρίς ενδοιασμούς το αγαπήσαμε εξίσου. Δεν ξέρω γιατί αλλά αν και σε γνωρίζουμε πολύ λίγο, με τους στίχους που γράφεις μερικές φορές μας κάνεις και αισθανόμαστε σαν
"ναυαγοί" σε μια απέραντη νοσταλγία.
Το αισθάνομαι.
Τώρα που πήρες φόρα δεν σταματάς με τίποτα εσύ.
Ήδη αγναντεύεις ξαπλωμένη στην πλαγιά του βουνού πέρα από τον κάμπο που απλώνεται κάτω ατελείωτος.
Κάθεσαι πάνω σε ένα λιθάρι εκεί πιο άκρη και αρχίζεις το μέτρημα. Ξεκινώντας προς τα πίσω από τον αγαπημένο σου Καναδά και καταλήγοντας στο σήμερα.
Χρόνια αγωνίας, πάλης, χαράς, λύπης, αναμνήσεων.
Τι πήρες; Τι έδωσες;
Τώρα όλα έγιναν μια χούφτα θύμησες.
Κι αν κάποιοι φίλοι σου σκόρπισαν σαν φτερά στον άνεμο, σου αρκεί που μπορείς να κλείνεις τα μάτια και να αναπολείς τα όμορφα παιδικά σου χρόνια κυριολεκτικά σαν να ήταν χθες. Και μερικές φορές αναρωτιέσαι αν έπρεπε να περάσεις τον κάμπο, αν άξιζε το ταξίδι. Και με την ίδια αναπνοή ενώ σκέφτεσαι κάτι τέτοιο, αρχίζεις να χαμογελάς.
Κι όχι μόνο αυτό αλλά αν κάποιος σε ρωτήσει:
"Είσαι έτοιμη για ένα νέο ταξίδι στ' ανοιχτά μαζί με όλα του τα ρίσκα;",
εσύ και πάλι θα συνεχίσεις δυναμικά προς τα μπροστά χωρίς ίσως να κοιτάξεις το μετεωρολογικό δελτίο.
Κι έτσι απλόχερα για μια ακόμα φορά θα συνεχίσεις να μας χαρίζεις αγγιχτικούς στίχους που θα σιγοτραγουδάμε στα live σου ακολουθώντας κατά πόδας τα βήματα σου.
Έτσι είναι αυτά τα πράγματα Κατερίνα.
Εσύ από τη μεριά σου κι εμείς από τη μεριά μας.
Συνεχίζουμε.