claps.gr

Άγγελος Αντωνόπουλος. (Text in english)


"Αλλά τελικά δεν υπάρχει πιο επαναστατική πράξη από το να λες την αλήθεια"


Συνέντευξη που μας παραχώρησε ο γνωστός ηθοποιός Άγγελος Αντωνόπουλος στο θέατρο ΙΛΙΣΙΑ με αφορμή το θεατρικό μονόλογο "Ο Μαρξ στο Σόχο".


Ε: Κύριε Αντωνόπουλε πρώτα απ' όλα να σας πω ένα μεγάλο ευχαριστώ για το γεγονός ότι συμμετέχετε στο διαδικτυακό μας κανάλι. Να πούμε ότι βρισκόμαστε στο θέατρο ΙΛΙΣΙΑ όπου εδώ παίζεται για 5η συνεχόμενη χρονιά ένα πολύ συγκεκριμένο θεατρικό για το οποίο θα μας μιλήσετε. Αλλά πριν πούμε γι' αυτό θα ήθελα παρακαλώ να μας πείτε δύο λόγια για τη μεγάλη σας καλλιτεχνική πορεία μέχρι σήμερα.

ΑΑ: Στην αρχή βέβαια πρέπει κι εγώ να ευχαριστήσω εσάς που με φιλοξενείτε. Τι να πω τώρα; Φτάνω εδώ σ' αυτό το χαρακτηριστικό σημείο της ζωής μου, το σημαντικό της ζωής μου, μετά από μισό αιώνα δουλειάς στο θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Αντιλαμβάνεστε πόσο φορτισμένος είμαι από συγκίνηση και κυρίως γιατί αυτή τη χαρακτηριστική και αποφασιστική στιγμή της ζωής μου παίζω αυτό το σημαντικό έργο, τον "Μαρξ στο Σόχο". Είναι ένα

τεράστιο έργο, πολύ επικοινωνιακό και το αισθάνομαι τόσα χρόνια τώρα κάθε βράδυ να επικοινωνώ με όλους αυτούς τους ανθρώπους που έρχονται για να παρακολουθήσουν την παράσταση. Κυρίως όμως αισθάνομαι συγκίνηση γιατί
επικοινωνώ με τους νέους ανθρώπους. Αρκεί να σας πω ότι η συγκεκριμένη παράσταση έχει δοθεί πολλές φορές σε αμφιθέατρα Πανεπιστημίων και ενώ εγώ ήμουν προσκεκλημένος. Κι εκεί πια η παράσταση ήταν απογειωτική. Γιατί αντιλαμβάνεστε ότι αισθάνθηκα όλους τους κραδασμούς και τις δονήσεις αυτής της γενιάς. Όμως έφτασα εδώ χωρίς να καλύψω ακόμα την ερώτηση σας. Αντιλαμβάνεστε ότι ένα σημαντικό θέατρο από ένα μεγάλο "μάγο" δάσκαλο, τον Κάρολο Κουν και από εκεί και πέρα έχω υπηρετήσει όλα τα είδη του θεατρικού λόγου. Και κλασσικό θέατρο και μπουλβάρ και νεοκλασικό θέατρο που μου γέμιζαν κάθε φορά την ψυχή και βέβαια αισθάνθηκα μια απέραντη πληρότητα υπηρετώντας με ένα τέτοιο τρόπο το θέατρο. Και βεβαίως σειρά έχει να μιλήσουμε και για τον κινηματογράφο που κι αυτός μου έχει προσφέρει σπουδαίες αναμνήσεις και μεγάλες στιγμές. Όπως για παράδειγμα με τον Τάκη Κανελλόπουλο, με το Βασίλη Γεωργιάδη, με τον Ντίνο Δημόπουλο, με τον Δαλιανίδη, με τον Ανδρέου κτλ. Μεγάλοι όλοι αυτοί υπηρέτες αυτής της κινηματογραφικής αφήγησης. Μέχρι που ήρθε και η τηλεόραση που αυτή πραγματικά επίδρασε στη ζωή μου πρέπει να πω. Αρχής γενομένης από τον "Άγνωστο Πόλεμο", ύστερα είχαμε τους "Πανθέους", το "Ουράνιο Τόξο", την "Πρόβα Νυφικού", το "Μεγάλο θυμό" κτλ. Μεγάλα έργα και πραγματικά πολύ πλατιάς απήχησης. Όμως δυστυχώς πολλές φορές αναγκαζόμαστε να κάνουμε έργα που δεν αντέχουν σε κριτική. Ίσως γιατί οι στιγμές της ζωής μας είναι κάπως δύσκολες και αναγκαζόμαστε να ενδίδουμε.


Ε: Ας μιλήσουμε τώρα για τον "Μαρξ στο Σόχο".
ΑΑ: Είμαι πολύ ευτυχής γι' αυτό που κάνω τώρα, για τον "Μαρξ στο Σόχο" και πρέπει να σας πω ότι από ιδεολογική και μόνο τοποθέτηση έχω βάλει το εισιτήριο 12 ευρώ. Έτσι για να ανοίξουμε τις πόρτες στον κόσμο.


Ε: Ποιο φτηνό κι από φοιτητικό.
ΑΑ (χαμογελώντας): Ναι ακριβώς.


Ε: Πείτε μας λίγο για τη θεματολογία του έργου.
ΑΑ: Ο Χάουρντ Ζιν, ο σπουδαίος αυτός συγγραφέας επιχειρεί ουσιαστικά με αυτό το έργο το πρώτο του θεατρογράφημα. Βέβαια μέσα από μία "αριστερή συνείδηση" κι αυτό είναι ένα πρόσθετο ερέθισμα ότι είναι δηλαδή ένας αριστερός Αμερικάνος ο οποίος σκέφτηκε να φέρει τον Μαρξ ανάμεσα μας, να ζητήσει δηλαδή ο Μαρξ μια ώρα άδεια από τον άλλο κόσμο για να κάνει καταγγελίες. Και οι καταγγελίες του είναι ότι αυτά που εφαρμόζονται και αυτά που συμβαίνουν δεν είναι αυτά που έγραψα εγώ. Οι ιδέες μου διαστρεβλώθηκαν και υπήρχαν σοσιαλιστικά καθεστώτα που τελικά συνέστησαν συνδικάτα φασισμού και κάθε άλλο παρά σοσιαλιστικής ιδεολογίας. Έτσι λοιπόν, αυτό "περνάει" πάρα πολύ στον κόσμο και κυρίως στους προβληματισμένους νέους. Είναι σημαντικό ότι ο Μαρξ μιλάει αυτή την στιγμή στον κόσμο χωρίς να κάνει "μπαλκόνι", χωρίς να κάνει προπαγάνδα. Μιλάει σε ευρύτατο κοινό ανεξάρτητα κομματικής απόχρωσης. Μου είναι πάρα πολύ συγκινητικό ότι φτάνουν στο καμαρίνι μου άνθρωποι ποικίλης πολιτικής απόχρωσης για να μου εκδηλώσουν και να μου διατυπώσουν τη συγκίνηση τους. Είναι πολύ ευρηματικός ο Χάουαρντ Ζιν με αυτό το έργο. Δηλαδή το έργο δεν είναι δοκίμιο. Είναι θεατρικό έργο. Με απόλυτη συγκινησιακή λειτουργία και πολλές φορές σπαρακτικό. Ο οποίος σπαραγμός όμως τις περισσότερες φορές ανατρέπεται από ένα απόλυτο, καταλυτικό χιούμορ. Υπάρχει βέβαια και η ιδεολογική κατάθεση που κυρίως γι' αυτό γράφτηκε το έργο. Πρέπει να πω όμως ότι πέρα από τη δική μου προσφορά και την προσφορά του Χάουαρντ Ζιν γι' αυτή την παράσταση, ταυτόχρονα πρέπει να υπογραμμίσω, να υποδείξω και να εστιάσω στη συμβολή της Αθανασίας Καραγιαννοπούλου που σκηνοθέτησε το έργο. Μια γυναίκα καλλιτέχνης με μεγάλη φαντασία, με οπλοστάσιο ιδεών και με πολύ καλά γράμματα.


Ε: Θέλω να ρωτήσω το εξής. Αυτό το έργο είναι ένας μονόλογος που διαρκεί περίπου μιάμιση ώρα. Μου έχουν πει διάφοροι ηθοποιοί αλλά το έχω διαβάσει κιόλας ότι ένας μονόλογος ειδικά πρέπει να είναι μικρός στην ουσία αφενός για να μην κουράζει το θεατή και αφετέρου και για τον ίδιο τον ηθοποιό. Παρόλ' αυτά έχω ακούσει πάλι ότι εδώ, σ' αυτό το θέατρο που παίζετε το έργο όταν βγαίνουν έξω οι θεατές μετά το τέλος της παράστασης, δεν καταλαβαίνουν πως πέρασε αυτή η μιάμιση ώρα. Τι είναι αυτό το "μαγικό" που κάνει το συγκεκριμένο μονόλογο να "συμπεριφέρεται" έτσι;
ΑΑ: Είναι αριστοτεχνικά γραμμένος ο θεατρικός λόγος. Αυτό είναι. Γιατί ακριβώς αυτό αποτελεί ενεργειακή δύναμη και για μένα που είμαι επάνω στη σκηνή και για τους θεατές που είναι στην πλατεία. Αποτελεί μια συνεχή ανανέωση του ενδιαφέροντος και τελικά τελειώνει το έργο χωρίς να το καταλάβει και χωρίς να κουραστεί καθόλου ο θεατής. Και πολλές φορές μου λένε: Τι κρίμα θα μπορούσαμε να παρακολουθήσουμε κι άλλο. Μονόλογος, ναι. Αλλά καθόλου πληκτικός. Και κυρίως καθόλου πληκτικός για μένα. Και από τη στιγμή που δεν είναι πληκτικός για μένα είναι σίγουρο ότι δε θα είναι και για τον θεατή.


Ε: Έχει τύχη ποτέ στην καριέρα σας να κάνετε ένα τέτοιο αντίστοιχο μονόλογο;
ΑΑ: Όχι, ποτέ. Όχι αυτό μου έτυχε για πρώτη φορά και το θεωρώ ευλογία. Και μάλιστα όταν το διάβασα, ενθουσιάστηκα και το έδωσα και στη σκηνοθέτη να το διαβάσει κι αυτή και να μου πει τη γνώμη της. Η ίδια μου είπε: "Εντάξει, ας το ανεβάσουμε για καμιά δεκαριά παραστάσεις". Φανταστείτε λοιπόν ότι σήμερα μιλάμε και διανύουμε τον 5ο χρόνο παραστάσεων. Ούτε μπορούσαμε να το σκεφτούμε αυτό. Αυτή την επιτυχία και αυτή την απήχηση του κόσμου. Έχω δώσει παράσταση στο αμφιθέατρο της φιλοσοφικής σχολής με θεατή στην πρώτη θέση τον Χάουαρντ Ζιν. Αντιλαμβάνεστε τη συγκίνηση μου αλλά και τη δική του. Του έλεγα λοιπόν ότι τον ευχαριστούμε γι' αυτή τη λύτρωση που μας έδωσε, γι' αυτό το σινιάλο αισιοδοξίας που μας έστελνε κάθε βράδυ, σε κάθε παράσταση από την άλλη άκρη του κόσμου.


Ε: Παρόλ' αυτά πώς αισθάνεται ένας ηθοποιός σ' αυτή τη"μοναξιά" του μονολόγου. Όταν είναι μόνος του πάνω στη σκηνή. Χωρίς να έχει στήριγμα από πουθενά. Είναι ίσως η πιο δύσκολη θεατρική εμπειρία για έναν ηθοποιό.
ΑΑ: Ακριβώς όπως το λέτε. Είναι πραγματικά δύσκολο. Πρέπει να κατατροπώσεις αυτό το "θηρίο" που έχεις μπροστά σου. Και το "θηρίο" είναι το κοινό που θα πρέπει να το κρατάς συνέχεια σε εγρήγορση. Γιατί έστω και μια στιγμή αν χαλαρώσεις εσύ, έστω και μια στιγμή αν υπάρξει παραίτηση σου από την παρουσία σου και από την ένταση σου τότε το' χασες το κοινό. Πρέπει να υπάρξουν "κραδασμοί" κατά τη διάρκεια της παράστασης. Και αυτό πράγματι δεν είναι εύκολο.


Ε: Κ. Αντωνόπουλε, προηγουμένως μιλήσατε για το κοινό. Αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε πάνω στη σκηνή του θεάτρου και μπροστά μας έχουμε τις άδειες θέσεις που σε λίγο θα γεμίσουν με το κοινό που σας αγαπά και θα έρθει να σας τιμήσει για μια ακόμα φορά. Ποια είναι λοιπόν τα συναισθήματα σας για όλο αυτό που συμβαίνει κάθε φορά που δίνετε μια παράσταση;

ΑΑ: Πρέπει να σας πω ότι αυτό που δημιουργεί το μεγαλείο μιας παράστασης είναι η μέθεξη. Και σ' αυτή την παράσταση η μέθεξη του κοινού υπάρχει σε απόλυτο βαθμό. Αυτό λοιπόν, όταν το "κοινωνείς" κάθε βράδυ κι όταν αυτό το "κοινωνεί" κάθε βράδυ κι ο θεατής για μένα είναι η δικαίωση της απόφασης μου να ανεβάσω αυτό το έργο.


Ε: Ευχαριστούμε θερμά και είμαστε στη διάθεση σας πάντα για οτιδήποτε νέο ανεβάσετε στο μέλλον.