claps.gr

Γρηγόρης Βαλτινός. (Text in english)


"Είναι το θέατρο μια σπουδαία τέχνη που πέρα από επάγγελμα ή τέχνη σε κάνει σοφότερο και στην ίδια σου τη ζωή."


Συνέντευξη που μας παραχώρησε ο γνωστός ηθοποιός Γρηγόρης Βαλτινός στην οικία του.


Ε: Αν και είστε πολύ επώνυμος θα θέλαμε παρ' όλ' αυτά να μας πείτε δύο λόγια για το πως ξεκινάει η δική σας ιστορία. Και το μόνο σίγουρο είναι ότι έχετε μια πολύ μεγάλη θεατρική ιστορία.

ΓΒ: Το σίγουρο είναι ότι άμα κανείς καταλήξει να ασχοληθεί στη ζωή του με παραστασιακές τέχνες, όπως είναι το θέατρο, ο κινηματογράφος, η πίστα, το τραγούδι, η όπερα, ο χορός, προφανώς το έχει μέσα στο DNA του. Κι αυτό δε σημαίνει ότι οι γονείς του θα' πρεπε να είναι καλλιτέχνες. Το DNA κάνει περίεργα παιχνίδια. Μπορεί να είναι ο συνδυασμός αν θέλετε, μπορεί αυτό που συμβαίνει να έχει εμφανιστεί μετά από δύο ή τρεις ή πέντε ή δέκα γενιές από κάποιο προπάππου που είχε κάτι παρόμοιο ή από κάποια προγιαγιά. Το σίγουρο λοιπόν είναι ότι το είχα μέσα μου. Γι' αυτό και γύριζα και γύρω από τη φωτιά. Στο σχολείο, στο δημοτικό, να οι γιορτές, να οι χορωδίες, να τα ποιήματα. Παντού. Όπου γάμος και χαρά, η Βασίλω πρώτη. Φτάσαμε λοιπόν στην τελευταία τάξη του εξατάξιου Γυμνασίου τότε, και δεν τη γλίτωσε ούτε το θέατρο, ούτε εγώ γιατί ανέβασα μια παράσταση την οποία σκηνοθέτησα ο ίδιος και έπαιξα. Θυμάμαι επειδή ήταν αρρένων το σχολείο, έψαχνα να βρω μια παράσταση που να παίζουν μόνο άνδρες και βρήκα το "ΜΠΛΟΚ C" του Βενέζη. Ένα έργο αντιστασιακό με τους κακούς Γερμανούς και τότε και τώρα και αυτό ήταν. Έπεσαν όλοι επάνω μου λέγοντας μου: "Δεν πρέπει να χαθείς. Πρέπει να ασχοληθείς με το θέατρο". Ε, και έτσι λοιπόν, την πάτησα κι εγώ κι αυτοί.


Ε: Και είπατε ότι το είχατε σκηνοθετήσει κιόλας.
ΓΒ (γελώντας): Ναι, η πρώτη μου δουλειά στο θέατρο ήταν σκηνοθέτης. Ξέρετε, είναι το θράσος της νιότης.


Ε: Και φυσικά στη συνέχεια πήγατε και σε δραματική σχολή.
ΓΒ: Μετά έδωσα εξετάσεις στο θέατρο Τέχνης και στο Εθνικό Θέατρο. Πέρασα και στα δύο και διάλεξα το Εθνικό Θέατρο. Την βρήκα πιο Ακαδημαϊκή ως σχολή. Πιο γενικής μόρφωσης. Και πραγματικά έτσι ήταν. Ήταν πιο πλήρης σχολή πιστεύω.


Ε: Και η πρώτη σας δουλειά ποια ήταν αφού τελειώσατε το Εθνικό Θέατρο;
ΓΒ (αναπολώντας): Εκεί έδωσα οντισιόν στον Ζυλ Ντασέν και η πρώτη μου δουλειά -κοιτάξτε να δείτε και τύχη, αν κι εγώ δεν πιστεύω απόλυτα στην τύχη για το λόγο ότι πρέπει να είσαι και έτοιμος για να εκμεταλλευτείς αυτό που θα σου παρουσιαστεί- ήταν το "ΓΛΥΚΟ ΠΟΥΛΙ ΤΗΣ ΝΙΟΤΗΣ" με τη Μελίνα Μερκούρη και τον Γιάννη Φέρτη. Όλα αυτά το 1980 στο θέατρο "Αθηνά" όπου το συγκεκριμένο έργο ξανανέβαινε πανηγυρικά για δεύτερη φορά.


Ε: Προηγουμένως είπατε κάτι που το κράτησα. Είπατε ότι ασχολούμενος με το θέατρο "παίξατε με τη φωτιά". Γιατί
χρησιμοποιήσατε αυτή την έκφραση για το θέατρο.

ΓΒ (χαμογελώντας): Γιατί όλες αυτές οι τέχνες έχουν ένα καημό. Και από τη φύση τους αλλά και από την εκδήλωση τους. Γιατί κανείς θέλει να ασχοληθεί με αυτό; Μπορεί να τον τραβήξουν ευτελή πράγματα στην αρχή, να θέλει μια επιβεβαίωση, να θέλει αγάπη και κάποιοι που είναι όμορφοι να πηγαίνουν καθαρά από ναρκισσισμό προς αυτές τις τέχνες. "Δείτε με, είμαι όμορφος" κτλ. Κάποιοι θέλοντας να ολοκληρώσουν τον εαυτό τους. Κάποιοι θέλοντας να ζήσουν περισσότερες ζωές. Κάποιοι θέλοντας να γνωρίσουν καλύτερα την ανθρώπινη φύση. Είναι όλα αυτά. Στην αρχή ενδεχομένως δεν τα συνειδητοποιείς όλα. Αλλά είναι μια σπουδαία τέχνη. Όσο προχωράς και εμβαθύνεις μέσα της, συνειδητοποιείς όλο και πιο ποιοτικά πράγματα. Και πετάς όλα αυτά τα φτηνά και τα ευτελή που ενδεχομένως να σε μαγνήτισαν στην αρχή. Που ήταν η αναγνώριση, τα φώτα, η δημοσιότητα ίσως. Εγώ πιστεύω ότι ήταν βαθύτερα πράγματα σ' εμένα. Γιατί ήμουν τόσο άσχετος με αυτά με την έννοια ότι δεν είχα καμία γνωριμία και καμία εμπειρία με παρόμοιες καταστάσεις, αλλά ούτε τέτοιους ανθρώπους ως πρότυπα στο περιβάλλον μου. Οδηγήθηκα καθαρά για εσωτερικούς λόγους. Σίγουρα έπαιξε ρόλο, αν θέλετε, η έλλειψη επιβεβαίωσης, αυτοπεποίθησης και ανάγκη για αγάπη. Σίγουρα υπήρξαν και ευτελείς, αν θέλετε, λόγοι, αλλά νομίζω ότι οι βαθύτεροι, ουσιαστικότεροι και δυνατότεροι ήταν λόγοι ψυχής που οδηγήθηκα σ' αυτή την τέχνη....Και κάποιος πρέπει να θεωρεί τον εαυτό του ευλογημένο και ευτυχισμένο αν μπορεί να ζει κιόλας από αυτή την τέχνη. Εγώ λοιπόν, πήρα πολλές χαρές, πήρα πολύ αγάπη από τον κόσμο, μπορώ και ζω από αυτή τη δουλειά και μορφώθηκα και διαμορφώθηκα επίσης. Αναγκάστηκα να μελετήσω τη ζωή, τον εαυτό μου, βιβλία, το Θέατρο, την ιστορία του, έργα ατέλειωτα. Αργότερα, μετά από 10 χρόνια στο θέατρο άρχισα και να σκηνοθετώ, πράγμα που με ανάγκασε να πάω ακόμα βαθύτερα αλλιώς δε γίνεται να σκηνοθετείς. Και έχω και μια έμφυτη περηφάνια. Δε θέλω να μου πουν ότι κάτι δεν το έκανα καλά ή ότι δεν το έκανα τέλειο ή ότι δεν αναλώθηκα όσο έπρεπε ή δεν του πρόσφερα το χρόνο που έπρεπε. Κι έτσι εκ των πραγμάτων αυτό με οδηγεί σε μια τελειομανία.


Ε: Αυτό ακριβώς ήθελα να πω καθώς σας ακούω προσεκτικά. Ότι δηλαδή περνάτε το μήνυμα του τελειομανή. Με την καλή βέβαια έννοια.
ΓΒ (χαμογελώντας έντονα αυτή τη φορά): Δεν ξέρω αν είναι καλή ή κακή. Φαίνεται και από το λόγο μου όπου προσπαθώ να είμαι υπέρ - αναλυτικός καμιά φορά. Κάτι που αφαιρεί τα σκοτεινά σημεία από το λόγο και από τη ζωή και από θέατρο και το κάνει πιο συγκεκριμένο. Δεν ξέρω ίσως είναι και αρνητικό στοιχείο αυτό. Δεν πειράζει όμως.


Ε: Αρνητικό το βλέπω, δεν ξέρω αν είμαι μέσα ή έξω σ' αυτό, αν κάποιοι άλλοι δεν μπορούν ίσως να σε ακολουθήσουν στην τελειομανία αυτή και να είναι τόσο τέλειοι σε εισαγωγικά όσο εσύ που το προβάλλεις.

ΓΒ: Ξέρετε κάτι; Στο θέατρο είμαστε στρατιώτες. Υπάρχουν κάποιοι νόμοι. Γραμμένοι και άγραφοι. Ο ηθοποιός από τη στιγμή που έχει "μαέστρο", που έχει σκηνοθέτη ακόμα κι αν αυτός ο "μαέστρος" είναι μέσα από την παρέα και είναι και ο ίδιος ηθοποιός, συμπαίχτης δηλαδή και παίζει μαζί του, έχει μια απίστευτη στρατιωτική πειθαρχία. Τον ακολουθεί. Θα προσπαθήσει με όλη του την ψυχή, με όλη του τη δύναμη, με όλο του τον ιδρώτα, να πιάσει το όραμα του σκηνοθέτη, Ή αν θέλετε, αυτό που από κοινού αποφασίστηκε στις πρόβες. Οι πρόβες είναι μια μαγική διαδικασία. Έτσι λοιπόν, αν έχεις κερδίσει και την εμπιστοσύνη και την αγάπη των συναδέλφων σου, παρ' όλο που έχεις και την πίτα και το μαχαίρι και που μπορεί να φροντίζεις περισσότερο τον εαυτό σου και λιγότερο τους συμπαίχτες σου, σ' ακολουθούν πιστά, θα κάνουν αυτό που λες. Ακόμα κι αν στην αρχή το συζητήσανε και αν είχαν κάποιες αντιρρήσεις. αν καταφέρεις να τους πείσεις ότι αυτό είναι πιο σωστό, πιο αισθητικό, πιο ουσιαστικό, πιο βαθύ, θα σ' ακολουθήσουν και θα δώσουν και τη ψυχή τους. Αυτό είναι το μεγαλείο αυτής της τέχνης. Έχει μια πειθαρχία. Κι εμένα η πειθαρχία μου αρέσει. Γιατί χωρίς πειθαρχία δε γίνεται τίποτα. Και πόσο μάλλον θέατρο. Είναι το θέατρο μια σπουδαία τέχνη που πέρα από επάγγελμα ή τέχνη σε κάνει σοφότερο και στην ίδια σου τη ζωή. Το πέρασμα σου από το θέατρο είτε σαν επαγγελματίας, είτε ακόμα και σαν ερασιτέχνης, σου αφήνει ανεκτίμητο πλούτο πίσω. Πνευματικό και ψυχικό και ουσιαστικό. Πλούτο ζωής.... Στο θέατρο δεν αποτελεί τίποτα παρελθόν. Αθροίζεται. Γίνεται περιουσία. Γίνεται θησαυρός. Μέσα σου. Στο μυαλό σου, στη ψυχή σου. Και σε βοηθάει για τις επόμενες επιλογές σου ή καλύτερα σου καθορίζει τις επόμενες επιλογές σου και σου πλουτίζει τις γνώσεις σου να αντιμετωπίσεις τα επόμενα έργα.... Ξέρετε, αν δεν ερωτευτώ ένα έργο δεν μπορώ να ασχοληθώ μαζί του. Πρέπει να παθιαστώ, πρέπει να το αγαπήσω υπερβολικά για να μπορέσω να του δώσω και όλη μου τη ψυχή. Γι' αυτό και κάθε φορά ψάχνω τον επόμενο έρωτα μου για να του δοθώ. Κι ένα έργο το δουλεύω δύο και τρεις μήνες πριν το φτάσω στην πρόβα, πριν το φτάσω στους συναδέλφους μου. Κι όταν πια είναι σχεδόν έτοιμο μέσα μου, περιμένω αυτά που θα πάρω από την πρόβα. Αυτά που θα πάρω από τους άλλους ηθοποιούς. Που αν είναι πιο καλά και πιο σπουδαία από αυτά που σκέφτηκα εγώ, δεν έχω κανένα πρόβλημα και κανένα εγωισμό ώστε να τα εντάξω μέσα στη σκηνοθεσία μου. Και να ευχαριστήσω μάλιστα και τους συναδέλφους μου που με εμπνεύσανε και που ανοίξανε τη φαντασία μου και μου έδωσαν νέες ιδέες. Δεν έχω κανένα πρόβλημα να το κάνω αυτό. Δεν πεισμώνω καθόλου. Κι εγώ ηθοποιός είμαι, Μ' αυτή τη ψυχή και μ' αυτήν την καρδιά σκηνοθετώ. Απλώς θέλω να έχω το "όλο", θέλω να έχω το "σφαιρικό". Με χαρακτηρίζει μία απληστία. Μπορεί να μη μου φτάνει μόνο ο ρόλος μου και να θέλω να τους παίξω όλους. Μέσω των συναδέλφων μου εννοείται...


Ε: Τι είναι αυτό που θα σας έκανε σ' ένα θεατρικό έργο να το ερωτευτείτε;

ΓΒ: Πολλά. Κατ' αρχάς το ταλέντο του συγγραφέα. Παίζει μεγάλο ρόλο. Τι εννοώ; Ένα έργο έχει μια δομή. Έχει κάποιο βάθος. Αναλύει κάποια θέματα. Έχει μια αλήθεια. Έχω μεγάλο βάσανο με την αλήθεια. Σε μία τέχνη που ουσιαστικά στηρίζεται στο ψέμα. Και καμιά φορά για να βρεις την αλήθεια πρέπει να το κάνεις πιο ψεύτικο το πράγμα, ακριβώς για να του αφαιρέσεις το ρεαλισμό, την καθημερινότητα, το περιττό. Ακριβώς για να μείνει μόνο η αλήθεια. Αυτό είναι. Είναι ο ναός της αλήθειας το θέατρο μέσα από ψεύτικα εργαλεία. Λοιπόν, εκείνο που με κάνει να αγαπήσω ένα έργο είναι η αλήθεια του πρώτα απ' όλα. Μετά είναι το θέμα του. Τι επεξεργάζεται δηλαδή. Αν με ερεθίζει αυτό, αν με εμπνέει κι αν είναι χρήσιμο για τους θεατές. Ο στόχος μου είναι πάντα οι θεατές. Και πρέπει να έχει τον ίδιο στόχο και το έργο. Άμα δω ότι αδιαφορεί για τους θεατές και τραβάει το δικό του μπαϊράκι, αδιαφορώντας για το αν θα γίνει κατανοητό ή όχι, δε με συγκινεί καθόλου. Και δεν μπαίνω και καθόλου στη διαδικασία να το αναδείξω, να βρω τα κλειδιά του. Από τη στιγμή που θέλει να είναι κλειδωμένο, ας είναι. Εκτός αν πρόκειται για μεγάλο έργο όπου πια όλος ο πειρασμός είναι το πως θα το ξεκλειδώσεις γιατί το "μπαούλο" έχει μέσα πολλούς θησαυρούς.


Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για ένα ηθοποιό όσο έμπειρος και να είναι, ταυτόχρονα να σκηνοθετεί δηλαδή να μπορεί να βλέπει τον εαυτό του κατά κάποιο τρόπο.

ΓΒ (χαμογελώντας): Ναι. Είναι εξαιρετικά δύσκολο ιδιαίτερα στην αρχή μέχρι να συνηθίσεις αυτή τη διαδικασία αλλά όταν το έχεις συνηθίσει λειτουργείς πια σαν να είσαι δύο. Σαν να είσαι ο ρόλος τον οποίο τον βλέπεις μαζί με τους υπόλοιπους ρόλους και σαν να είσαι το αποκάτω μάτι. Έχεις το ατομικό και το συνολικό μαζί. Βασανίστηκα για να μπορέσω να λειτουργήσω κάτω από αυτή τη συνθήκη αλλά τώρα νομίζω ότι δεν μπορώ να λειτουργήσω χωρίς αυτή πια. Δηλαδή ακόμα και σε μια παράσταση που σκηνοθετεί ένας άλλος συνάδελφος, δεν μπορώ να μη λειτουργήσω κι εγώ σαν σκηνοθέτης. Προσπαθώ να συγκρατιέμαι βέβαια και ο ρόλος μου να είναι αν θέλετε επικουρικός ή συμβουλευτικός κάποια στιγμή. Ακριβώς ως εκεί. Η ματιά του σκηνοθέτη δεν μπορεί να μου φύγει ποτέ. Έχει μπει μέσα στη λειτουργία του καλλιτέχνη.


Ε: Παρόλ' αυτά υπάρχει ο κίνδυνος κάποια στιγμή κάτι να χάσετε, κάτι να ξεφύγει;


ΓΒ: Βεβαίως. Υπάρχει ο κίνδυνος να χάσεις και από ηθοποιός και από σκηνοθέτης. Γι' αυτό περνάω πολλές φάσεις σκηνοθετικές. Η μία είναι την περίοδο της μετάφρασης, αν τύχει να την κάνω εγώ με τη βοήθεια κάποιου που ξέρει τη γλώσσα καλύτερα από εμένα εννοείται. Η οποία μετάφραση τις περισσότερες φορές είναι και σκηνοθεσία. Για μένα δηλαδή είναι πολύ σπουδαίο να συμμετέχω και στη διαδικασία της μετάφρασης. Εκτός αν βρω μια μετάφραση απόλυτα συμβατή με την άποψη που έχω για το έργο. Τότε δεν χρειάζεται να την φέρω στην άποψη της παράστασης. Δεν εννοώ να αλλοιώσω το κείμενο. Ξέρετε, η δυναμική, η δύναμη των λέξεων είναι τεράστια υπόθεση. Είναι σαν να αλλάζει ο μαέστρος σε μία συμφωνία του Μπετόβεν. Έχει διαφορά από ορχήστρα σε ορχήστρα και από μαέστρο σε μαέστρο. Έτσι λοιπόν και η μετάφραση σε συνδυασμό με τη σκηνοθεσία μπορεί να έχει τεράστιες διαφορές στη δυναμική της. Στις στιγμές που θέλει να αναδείξει. Όταν λοιπόν συμμετέχω στη μετάφραση, είμαι απόλυτα ήρεμος. Νοιώθω ότι σχεδόν έχω σκηνοθετήσει και το έργο. Μετά περνάμε στη σκηνοθεσία η οποία αν θέλετε υπαγορεύει στη μετάφραση τη δυναμική των σκηνών. Μετά περνάω μια φάση καθαρά σκηνοθετική πια όπου ετοιμάζω την παράσταση στο θεωρητικό της επίπεδο. Στο τραπέζι που λέμε του "χειρουργείου. Και μετά παραδίδω όλη αυτή την προετοιμασία στην πρόβα. Στους ηθοποιούς, στην κρίση των ηθοποιών, στη δική τους φαντασία, στο δικό τους ταλέντο για να το προχωρήσουμε παραπέρα μαζί. Έτσι λοιπόν, όταν μπαίνω στο διπλό ρόλο του ηθοποιού και του σκηνοθέτη, έχω λειτουργήσει πιο πριν μονομερώς για αρκετό διάστημα. Σαν σκηνοθέτης μόνο.


Ε: Έχει τύχει ποτέ κάποιος νέος ηθοποιός να εκφράσει μία άποψη, μία γνώμη σκηνοθετική και εσείς να την αποδεχτείτε;


ΓΒ (με έμφαση): Βεβαίως. (και συνεχίζει κάνοντας χιούμορ) Και του έβαλα και 50 ευρώ στον τραπεζικό του λογαριασμό. Με αυτό το αστείο θέλω να πω ότι είμαι ανά πάση στιγμή έτοιμος να δεχτώ το οτιδήποτε. Ξέρετε καμιά φορά ψάχνουμε να βρούμε κάτι. Ένα τίτλο ενός έργου θέλοντας λίγο να τον παραλλάξουμε. Μια λέξη στη μετάφραση. Μια ιδέα στη σκηνοθεσία. Έναν ηθοποιό στη διανομή των ρόλων. Και συνηθίζουμε να λέμε με την παρέα, με τους φίλους, με τους βοηθούς: "Έλα πες κάτι. Ας είναι και βλακεία. Θα σκεφτώ κάτι άλλο από αυτό που θα πεις. Θα με οδηγήσει αλλού." Τίποτα δεν πάει χαμένο στην πρόβα. Ακόμα και το αστειάκι, ακόμα και ο χαβαλές. Στο χαβαλέ, ας πούμε, που προκαλεί η πρόβα ή το κείμενο ή η ερμηνεία ή η σκηνοθεσία, μπορείς να δεις πιθανούς κινδύνους. Εάν δηλαδή κάτι συνεχίζει να προκαλεί χαβαλέ στην πρόβα, σημαίνει ότι είναι επίφοβο. Ότι είναι ανοχύρωτο. Ότι θέλει θωράκιση. Τίποτα δεν πάει χαμένο. Πόσο μάλλον μία άποψη ή μία φαντασία ενός συναδέλφου. Κι αν είναι νέος ακόμα καλύτερα. Είναι ακόμα πιο φρέσκο και προχωρημένο το πράγμα και πιο σύγχρονο. Κάτι που εμείς οι παλαιότεροι μπορεί να το χάσουμε στην πορεία. Μπορεί να αποκοπούμε από το σύγχρονο τρόπο έκφρασης. Και ξέρετε το θέατρο είναι παιδί της εποχής του. Πρέπει καθώς μεγαλώνουμε ταυτόχρονα να μπορούμε να μικραίνουμε. Συμβαίνουν αυτά τα περίεργα με τον ηθοποιό. Μονίμως πρέπει να λειτουργεί αντίρροπα. Μου αρέσει πάρα πολύ ένα ρητό που καθορίζει πάρα πολύ την σκηνοθεσία μου και το παίξιμο μου αλλά και τη γενικότερη στάση μου στη ζωή. Το λέω συχνά: "Έχω εκπαιδευτεί στο να αισθάνομαι με το μυαλό μου και να σκέφτομαι με την καρδιά μου". Αυτό ακριβώς κάνω και στις σκηνοθεσίες μου. Αυτό προσπαθώ να κατέβει και κάτω στο κοινό. Αυτό κάνω και με την υποκριτική μου. Αυτό προσπαθώ να κάνω και στην εξοικείωση μου με τα νέα πράγματα που έρχονται. Ναι μεν να τα φιλτράρω αλλά ταυτόχρονα να είμαι ανοιχτός να τα δεχτώ. Σαν αναπόσπαστο κομμάτι της εξέλιξης, της ζωής... Δηλαδή από ένα σημείο και μετά εγώ, το θεωρώ μέρος της δουλειάς μου να πάω στο εξωτερικό και να δω άλλες παραστάσεις. Πού πάει το θέατρο, πού πάει η συγγραφή, πού πάει η σκηνοθεσία. Και να εντάξω διακριτικά και με μεγάλη ευαισθησία τα νέα ρεύματα στις δικές μου παραγωγές. Και λέω με μεγάλη ευαισθησία γιατί εγώ δεν είμαι υπέρ των "βίαιων" αλλαγών στην αισθητική και στις επιλογές. Γιατί δυστυχώς, καλώς ή κακώς, ο κόσμος πάει λίγο πιο αργά από εμάς. Δεν μπορείς λοιπόν εσύ βίαια να τον οδηγήσεις και να τον πας 5 χιλιόμετρα παραπέρα. Και να του πεις: "Κοίτα να δεις, αυτή είναι η νέα τάση. Έτσι θα βλέπεις θέατρο από εδώ και πέρα. Αυτή είναι τελευταία λέξη της μόδας. Εκεί έχει οδηγηθεί ο πειραματισμός." Μα ο πειραματισμός είναι εξαιρετικά χρήσιμος, αλλά είναι ένα στάδιο επεξεργασίας. Ένα πρώιμο στάδιο τις περισσότερες φορές. Δεν είναι το τελικό. Το επαγγελματικό. Το στάδιο το επαγγελματικό που είναι έτοιμο να το δεχτεί το πλατύ κοινό.


Κύριε Βαλτινέ, τελειώνοντας θα ήθελα να σας πω πάλι ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ. Να πω επίσης ότι από εδώ και στο εξής είμαστε πάντα στη διάθεση σας και βέβαια μη μας ξεχάσετε να μας ενημερώσετε γι' αυτό τον έρωτα τον καινούργιο που θα έρθει στη ζωή σας από θέμα θεατρικό εννοώ.

ΓΒ (χαμογελώντας): Όταν κανείς ερωτεύεται και αγαπάει κάτι θέλει να το κοινοποιεί. Νομίζω θα το μάθετε από τους πρώτους. Σας ευχαριστώ για τη φιλοξενία.