claps.gr

Αναστασία Λιάπη. (Text in english)


Η φωτογραφία, σε αντίθεση με τις περισσότερες τέχνες, περιλαμβάνει στην ουσία της την απογύμνωση του περιττού. Ενώ ο ζωγράφος αρχίζει με ένα λευκό καμβά, στον οποίο προστίθεται χρώμα, ο φωτογράφος ξεκινά με όλα – έναν απέραντα γεμάτο καμβά, όπως ήταν – και σταδιακά αφαιρεί στοιχεία. Για το φωτογράφο, κάθε υπέροχο σκηνικό προς φωτογράφιση υπάρχει ήδη κάπου στον κόσμο. Η πρόκληση βρίσκεται στην απόφαση του πού να στρέψει την κάμερα και έπειτα στο να αφαιρέσει από το οπτικό πεδίο όλα όσα δε συμβάλλουν στο επιθυμητό αποτέλεσμα.


Η λήψη της πρόκλησης προς την απλοποίηση της ζωής μας ακολουθεί συνήθως το ίδιο μοτίβο: κατευθύνουμε την προσοχή μας στα σημαντικά και αφαιρούμε τους περισπασμούς. Αλλά γι’ αυτό είναι απαραίτητο να ξεκαθαρίσουμε το τι είναι ουσιαστικό. Αν η αρετή της απλότητας είναι να μας αφήνει να αφαιρούμε από τη ζωή μας τα περιττά και τα σκουπίδια που μας αποπροσανατολίζουν, τι θέλουμε να μας έχει απομείνει στο τέλος ως σημείο εστίασης και κέντρο της ζωής μας; Αν αποφασίσουμε να εστιάσουμε στη φωτογραφία της ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ ΛΙΑΠΗ, είναι λιγότερο δύσκολο να αγκαλιάσουμε την απλότητα. Το να αποκλείουμε πράγματα από το δρόμο μας, μάς αποκαλύπτει παρά μας αποκλίνει από το στόχο μας. Ως αποτέλεσμα, δεν έχουμε την αίσθηση της παραίτησης από πράγματα μεγάλης αξίας, επειδή αυτά που μένουν τελικά είναι πιο ελκυστικά και ουσιώδεις από αυτά που απορρίφθηκαν.


Αναστασία Λιάπη, σε ευχαριστούμε καταρχήν για τη συμμετοχή σου στο διαδικτυακό μας κανάλι claps.gr και βέβαια η πρώτη ερώτηση που θα θέλαμε να σου απευθύνουμε δε θα μπορούσε να αφορά κάτι άλλο από την προσωπική σου δημιουργική πορεία σ' αυτό το όμορφο φωτογραφικό ταξίδι. Επομένως το ερώτημα είναι απλό. Πότε είναι η πρώτη φορά που πιάνεις τον εαυτό σου να λέει: "Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω φωτογράφος".
Δεν είχα όνειρο τον τίτλο του φωτογράφου. Πάντα γοητευόμουν να μπορώ να δημιουργώ εικόνες με τη φαντασία μου, τη ζωγραφική, τη φωτογραφία. Η στιγμή που πιάνω τον εαυτό μου να με κερδίζει έντονα η τέχνη της φωτογραφίας είναι μετά τη γέννηση των παιδιών μου. Λόγο περιορισμένου χρόνου για πινέλα και μπογιές ήρθα πιο κοντά στην μαγεία της φωτογραφίας. Τότε είναι που είπα θέλω να δοθώ σε αυτό.


Το κάλεσμα ενός φωτογράφου είναι αυτό τελικά που τον προσηλώνει στη συγκεκριμένη φωτογραφική του σταδιοδρομία και ταυτόχρονα αυτό που τον ωθεί ώστε να κάνει τις σωστές διακρίσεις. Όσον αφορά το προσωπικό σου κάλεσμα θα θέλαμε να μας πεις τους σημαντικότερους λόγους που σε ώθησαν ώστε να αποφασίσεις να γράψεις και εσύ με τη σειρά σου τα προσωπικά σου "κεφάλαια" στην τέχνη της φωτογραφίας.
Δε θα το πω κάλεσμα αλλά ανάγκη. Ανάγκη δημιουργίας εικόνων για να μπορώ να εκφράσω δίχως λέξεις αυτό που έχω στην ψυχή μου.


Σπουδές, φαντασία, ευρηματικότητα, εμπειρία. Ταξινόμησε τις λέξεις με σειρά προτεραιότητας με βάση τα προσωπικά σου κριτήρια πάντα, ώστε ένας φωτογράφος όχι μόνο να προχωρήσει αλλά και να ξεχωρίσει.
Ευρηματική φαντασία, σπουδάζοντας εμπειρίες.


Αν έπρεπε να επιλέξεις ένα μοντέλο προς φωτογράφιση, ποια βασικά χαρακτηριστικά θα επιζητούσες να είχε;
Τη Ψυχή … όλα πηγάζουν από μέσα μας.


Σκηνοθετημένη φωτογραφία από τη μια και σύλληψη της στιγμής από την άλλη. Τι επιδιώκεις;
Σύλληψη στιγμής που να σκηνοθετεί μια συνέχεια στην ματιά μου και στους αποδέκτες της.


Ασπρόμαυρο και έγχρωμο. Είναι αρκετή η διαίσθηση σου για να φωτογραφίσεις με ή χωρίς χρώμα ή μήπως τελικά λειτουργείς καθαρά με τη λογική και την εμπειρία με βάση για παράδειγμα σε τι χώρο βρίσκεσαι όταν φωτογραφίζεις, τι φωτισμός υπάρχει κτλ.
Η επιλογή χρώματος ή αφαίρεση πλέον αυτού, μιας και τώρα είναι επιλογή μας το ασπρόμαυρο σε σχέση με τις φωτογραφίες παλιών φωτογράφων. Έχει να κάνει με το τι ένιωσα την στιγμή που έκανα το κλικ ή με το τι θέλω να περάσω εγώ αργότερα στην εικόνα. Δεν έχει να κάνει με κανόνες αλλά με λογική και εμπειρία.


Μπορεί το επάγγελμα του φωτογράφου να μετατρέψει κάποιον φωτογράφο σε "ταξιδευτή" με ή χωρίς εισαγωγικά;
Ναι τα καταφέρνει απόλυτα νομίζω να σε έχει ταξιδευτή χωρίς εισαγωγικά και τα κρατάμε τα εισαγωγικά για την λέξη "επάγγελμα" για μένα.


Με φίλτρα ή χωρίς όσον αφορά την επεξεργασία μιας φωτογραφίας;
Με φίλτρα, βότανα, μαγικά χα..χα Ότι ευχαριστεί την ψυχή μας.


IMAM BAILDI. Ένα τεράστιο "κεφάλαιο" από μόνοι τους ως καλλιτεχνική πορεία αλλά ταυτόχρονα ένα πολύ μεγάλο "κεφάλαιο" για σένα από την στιγμή που αρχίζεις να τους φωτογραφίζεις. Μίλησε μας λίγο για την γνωριμία σου μαζί τους και πως προέκυψε η πρώτη σας συνεργασία.
Τυχαία … ή τίποτα δεν είναι τυχαίο τελικά.


Πόσο τιμητικό είναι για κάποιο φωτογράφο όπως εσύ να λαμβάνει απλόχερα την εμπιστοσύνη επώνυμων καλλιτεχνών;
Τιμητικό για εμένα είναι η εμπιστοσύνη οποιουδήποτε προσώπου. Σίγουρα όταν ένας καλλιτέχνης έχει επιλέξει την ματιά σου, αυτό αυτόματα σε βάζει στο χώρο της τέχνης του και είναι μοναδικό και τιμητικό.


Η επιτυχία για σένα αποτελεί αυτοσκοπό ή απλά την αντιμισθία των μέχρι σήμερα προσπαθειών σου;
Επιτυχία … χμ μια λέξη που με μπερδεύει μιας και νομίζω δεν έχω ξεκαθαρίσει μέσα μου, το τι φέρνει αυτή. Νομίζω κάθε προσπάθεια είναι μια επιτυχία μέσα μας. Σαν τον σπόρο που φυτεύεται, σκοπός μας πρέπει να είναι η γνώση και η φροντίδα για να ριζώσει να καρπίσει και όχι το μάζεμα μιας χρονιάς καρπών. Η επιτυχία κρύβεται στη συνεχή φροντίδα και αγάπη.


Όταν κάνουμε ένα αφιέρωμα σε κάποιον φωτογράφο πάντα του ζητάμε να μας στείλει κάποιες φωτογραφίες κατ' επιλογή του/της. Εσύ χαρακτηριστικά μας είπες: "Πάντα όταν διαλέγω φωτογραφίες μου, κολλάω", με την έννοια ότι δυσκολεύεσαι να διαλέξεις. Λογικό, αφού το υλικό σου είναι πραγματικά εξαιρετικό. Τώρα όμως θα σε πάω σε πιο δύσκολα.! Από όλες αυτές τις χιλιάδες φωτογραφίες που έχεις τραβήξει υπήρξε κάποια φωτογραφία που για κάποιο λόγο έχει κερδίσει την ψηλότερη θέση στην καρδιά σου και γιατί;
Ναι, υπάρχει. Το βλέμμα της … ένα πορτραίτο που πλέον μόνο μέσα από αυτό το κοιτάω, αν και σε αυτήν την φωτογραφία δεν με κοιτάει… Σαν να μην θέλει να δει την θλίψη μου. Πορτραίτο του "Κάπα" της Καρδιάς μου.


Ποια κατηγορία φωτογραφίας θεωρείς δυσκολότερη;
Δεν θεωρώ τίποτα εύκολο ή δύσκολο. Έμαθα να αγγίζω τα πράγματα με την δική μου ματιά. Άλλωστε η δυσκολία μπορεί να έρθει στο πιο απλό ή και το αντίθετο.


Αναρωτιέμαι.. Πόσο ευγνώμων τελικά πρέπει να αισθάνεται ένας φωτογράφος όταν η μία και μοναδική στιγμή που θα συναντήσει μπροστά του, του προσφέρει απλόχερα αυτό το πολυπόθητο κλικ;


Ευγνώμων θα πρέπει να αισθάνεται κάθε άνθρωπος που συναντά μπροστά του τη μοναδική στιγμή και μπορεί και τη ζει. Απλά εμείς την φυλακίζουμε σε ένα κλικ. Και λέω φυλακίζουμε γιατί καμία φορά αυτό το πολυπόθητο κλικ όπως ανέφερες μας κρατά εμάς έξω από αυτό. Σαν φύλακες στιγμών μη τυχόν και αποδράσουν.


Σε εξιτάρει να ξαφνιάζεις το κοινό σου μέσα από τη δουλειά σου;

Με εξιτάρει να ξαφνιάζω εμένα… και στη συνέχεια να βλέπω ότι το κοινό νιώθει αυτό που ένιωσα εγώ.