CLAPS.gr

Get reAdy.

                                              ADELE: ΠΟΠ ΣΤΑΡ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΛΟΥΠΙΑ


"Οι κριτικοί την αποθεώνουν και τα άλμπουμ της καταρρίπτουν το ρεκόρ πωλήσεων.

Όμως η Βρετανίδα τραγουδίστρια επιμένει να παίζει το παιχνίδι της μουσικής βιομηχανίας με τους δικούς της όρους."


Ήταν 18 Οκτωβρίου 2008 όταν 17 εκατομμύρια τηλεθεατές, το μεγαλύτερο ποσοστό τηλεθέασης που σημείωσε το αμερικανικό "Saturday night live" για περισσότερο από μια δεκαετία, έβλεπαν ένα εύσωμο κορίτσι από το ανατολικό Λονδίνο να τραγουδάει με σπαρακτικό τρόπο τα σόουλ τραγούδια της. Την επόμενη μέρα οι πωλήσεις των κομματιών της στο online κατάστημα itunes εκτοξεύτηκαν.
Η Adele, κατά κόσμον Αντέλ Λόρι Μπλου Αντκινς, είχε σταθεί τυχερή που στην ίδια εκπομπή εμφανιζόταν η τότε υποψήφια αντιπρόεδρος Σάρα Πέιλιν, καθηλώνοντας τους Αμερικανούς μπροστά στους τηλεοπτικούς τους δέκτες. (Κι αν δεν ήταν θέμα τύχης, τότε το τμήμα Δημοσίων Σχέσεων της δισκογραφικής της, είχε κάνει πολύ καλή δουλειά...) Χωρίς όμως το ταλέντο της κι αυτή την εκφραστικότατη φωνή, που χωράει τη συστολή της Κάρολ Κινγκ και τη ζεστασιά της Ρομπέρτα Φλακ, θα είχε γοητεύσει το κοινό; Ειδικά τους μαθητευόμενους στη σόουμπιζ των ανορεξικών ή σιλικονάτων σταρ Αμερικανούς;
Κάμποσα χρόνια έχουν περάσει από τότε και η Adele συνεχίζει να απολαμβάνει αρκετούς νέους κύκλους αναγνώρισης. Δεν ξεχνάμε για παράδειγμα το άλμπουμ της, "21", που έσπασε το ρεκόρ του "The Immaculate Collection" της Madonna, ως ο δίσκος με τις περισσότερες εβδομάδες στην κορυφή των βρετανικών charts από γυναίκα καλλιτέχνη. Όποιοι βιάστηκαν το 2008 να την χαρακτηρίσουν "one hit wonder" ανασυντάχτηκαν σύντομα ψάχνοντας εξήγηση για το "φαινόμενο Adele". Πώς γίνεται αυτή η ευτραφής πιτσιρίκα, με μια προσωπική ζωή που δεν έχει να παρουσιάσει τα σκάνδαλα της Εϊμι Γουάινχαουζ και με μια σκηνική παρουσία που δε θυμίζει ούτε στο ένα χιλιοστό την εξωφρενική περσόνα της Lady Gaga, να τις ξεπερνάει σε επιτυχία, τραγουδώντας πράγματα χιλιοειπωμένα, με ένα στυλ που δε φέρνει απολύτως τίποτα νεωτερικό;
Η απάντηση βρίσκεται σε ένα τρίπτυχο: Αρκετό ταλέντο, μια δυνατή επένδυση από τη μουσική βιομηχανία και μερικές ευτυχείς συγκυρίες την έφεραν από το φτωχικό Τότεναμ στην κορυφή του αμερικανικού και 17 ευρωπαϊκών charts. Με τα κόκκινα μαλλιά της πιασμένα σε ένα μάλλον "γιαγιαδίστικο" κότσο, με τα περιττά κιλά της να μην κρύβονται κάτω από τα φαρδιά της φορέματα, στέκεται άκαμπτη στη σκηνή και διηγείται τις μελαγχολικές της ιστορίες για ένα κορίτσι που ενηλικιώνεται και μαθαίνει πόσος βαρύς μπορεί να είναι ένας χωρισμός. Και το κοινό ξεσπάει σε δάκρυα...
Γιατί όμως να πετύχει η Adele και όχι, για παράδειγμα, η ήδη δοκιμασμένη και πιο εμφανίσιμη βάση των κανόνων της σόου μπιζ, Τζος Στόουν; Όταν η Αγγλίδα έκανε το ντεμπούτο της με το "19", τόσο η πατρίδα της όσο και οι Η.Π.Α βρίσκονταν εν μέσω σφοδρής οικονομικής κρίσης. Ο κόσμος αποζητούσε πάνω απ' όλα τη σιγουριά. Ακόμα και στην ποπ όλο αυτό το φλούο σκηνικό με το υπερβολικό στυλ και την πόζα προκαλούσε εκνευρισμό. Η Adele έφερνε με την εικόνα της - σεμνή, συνεσταλμένη, προσιτή- και τα τραγούδια της -παλιομοδίτικα και οικεία- μια ανακουφιστική εναλλακτική πρόταση. Τα πάντα βέβαια θα μπορούσαν να είχαν καταρρεύσει στη συνέχεια, όπως συνέβη με το "λάθος άλογο" την Duffy, ή να είχαν οδηγηθεί στα άκρα, όπως με την εκρηκτική προσωπικότητα της Εϊμι Γουάινχάουζ. Αλλά η Adele, έχοντας μεγαλώσει μόνο με τη μητέρα της, στερημένη πολυτέλειες και χωρίς να είναι ποτέ το "καυτό" κορίτσι της γειτονιάς, δεν άλλαξε χαρακτήρα μετά την επιτυχία της. Παραμένοντας "γεματούλα" με πιο κακή συνήθεια δύο ποτήρια κρασί παραπάνω, εκπροσωπεί με τον ήχο και το στυλ της τον μέσο όρο, με τον οποίο μπορούν να ταυτιστούν από ένα κορίτσι 15 ετών μέχρι μια γιαγιά που νοσταλγεί τα '60s. Κι αυτό σε μια εποχή που μουσικά ορίζεται από το "X-Factor" και το "American Idol", είναι η ιδανική συνταγή της επιτυχίας. Απλώς δεν χωράει πολλούς. Όποια επιχειρήσει τώρα να αντιγράψει την Adele θα μείνει στη (διόλου ευκαταφρόνητη) σκιά της...

                                                    ADELE: A POP STAR WHO STICKS OUT


"Critics glorify her and her albums break the sales record.

But the British singer insists on playing the music industry game on her own terms."


It was October 18, 2008, when 17 million viewers, the largest audience that the US Saturday Night Live ever had in more than a decade, watched a burly girl from East London singing her soul songs in a warming way. The next day her songs' sales in the online store iTunes took off. Adele, or Adele Laurie Blue Adkins, had been lucky that the then-nominated vice-president, Sarah Palin, appeared in the same show, nailing the Americans in front of their TVs. (And if it was not a matter of luck, then her public relations department had done a great job ...). But without her talent and this expressive voice that fits Carole King's shyness and the warmth of Roberta Flack , would she have captivated the audience? Especially the apprentices in the showbiz of anorexic or silicone American stars? A few years have passed since then and Adele continues to enjoy several new cycles of recognition. We don't forget, for example, her album, "21", which broke the record of Madonna's "The Immaculate Collection," as the female artist album that was at the top of the British charts for the most weeks. Those who rushed in 2008 to call her a "one-hit wonder" soon re-invented an explanation for the "Adele phenomenon." How is it possible for this jolly young girl, with a personal life who has nothing to show compared to Amy Winehouse's scandals, and a stage performance that reminds nothing of the outrageous persona of Lady Gaga, to successfully overcome them singing something that has already been sung, with a style that doesn't bring anything new? The answer lies in a triptych: Enough talent, a strong investment from the music industry, and some good timings brought her from poor Tottenham at the top of the American and 17 European charts. Wearing her red hair in a rather "granny" bun, with her extra pounds not hiding under her wide dresses, she stands rigidly on the stage and tells her melancholy stories about a girl becoming an adult and learning how heavy a separation can be. And the audience breaks out in tears... But why did Adele succeed and not, for example, the already tried and better looking, for the showbiz's rules, Joss Stone? When she made her debut "19", both her homeland and the US were in the midst of a severe financial crisis. People were above all seeking certainty. Even in pop music, all this neon scenery with the exaggerated style and the pose provoked irritation. Adele brought with her image - modest, timid, accessible - and her songs - strange and intimate - a relieving alternative. Everything, of course, could have collapsed then, as happened with the "wrong horse," Duffy, or could have been driven to the extremes, like Amy Winehouse's explosive personality. But Adele, having grown up only with her mother, deprived of luxury and without being the "hot" girl in the neighborhood, has not changed character after her success. Still being "burly', with two more glasses of wine as a bad habit, she represents with her sound and style the average, with which a 15-year-old girl up to a grandmother who is nostalgic of the '60s can identify with. And this, at a time musically defined by "X-Factor" and "American Idol" is the ideal recipe for success. It just does not fit many. Anyone who is now trying to copy Adele will stay in her (not at all indulgent) shadow ...