Την ώρα που διαβάζετε αυτές τις γραμμές, το πιθανότερο είναι ο Γιώργος Μαρίνος να ξεκουράζεται σπίτι του στο Νέο Βουτσά όπου μένει από το '83. Ίσως νοιώθει ότι η εποχή των επαγγελματικών "στοιχημάτων" έχει τελειώσει πια. Για 25 χρόνια ήταν αναμφισβήτητα ο διασημότερος σόουμαν της αθηναϊκής νύχτας, που λατρεύτηκε στις πίστες κέντρων κάνοντας τις εξομολογήσεις του τραγούδια. Παρ' όλα αυτά, οι σχέσεις του Γιώργου Μαρίνου με το χρόνο δείχνουν άριστες. Με ευκολία γυρίζει το ρολόι στο παρελθόν σαν να είναι ένα σκαλί αυτογνωσίας. Γεννήθηκε το 1939 στο Βοτανικό. Οι γονείς του χώρισαν όταν ο μικρός Γιώργος ήταν ενός έτους κι έμεινε με τη μητέρα του Βασιλική, την οποία λάτρευε. "Δεν την αποχωρίστηκα ποτέ. Ακόμα και τώρα που έχει φύγει από τη ζωή, νοιώθω την παρουσία της". Τον πατέρα του Αλέξανδρο που παντρεύτηκε άλλες δυο φορές, τον ξανασυνάντησε στα δώδεκα του, μόλις είχε γυρίσει από την εξορία στην Μακρόνησο, όπου είχε κάνει τη "θητεία" του όπως όλοι οι αριστεροί. Ο Γιώργος Μαρίνος όμως δεν ασχολήθηκε ποτέ ενεργά με την πολιτική. Μόνο μια φορά τον συνέλαβαν στη δικτατορία, αλλά ήταν τυχερός γιατί εκείνη την ημέρα έλειπε ο διοικητής. Από τον τρίτο γάμο του πατέρα του, απόκτησε έναν ετεροθαλή αδελφό, τον Τάσο. Όσο για τις φήμες που λένε ότι υπήρξε αδελφός με τον Νίκο Κούρκουλο, λέει πως "πάντα τον θαύμαζα, αλλά δυστυχώς δεν είμαστε αδέλφια".


Το παιδί και το σινεμά.
Όταν δεν έπαιζε με τα παιδιά της γειτονιάς, αφηνόταν στην αγκαλιά των κινηματογραφικών αιθουσών. Δεκάδες ταινίες του Γκάρι Κούπερ, Κλαρκ Γκέιμπλ, Κάρι Γκραντ, Άβα Γκάρντνερ, Λάνα Τάρνερ γέμιζαν τις ώρες του. "Για πολλά χρόνια μάλιστα ζούσα, τουλάχιστον στις ερωτικές μου σχέσεις, με κινηματογραφικά πρότυπα, ξεχνώντας ότι στη ζωή χρειάζονται άλλα πράγματα για να επιβιώσει μία σχέση".


Αρχιτέκτονας εναντίον ηθοποιού.
Όταν έκλεισε τα δώδεκα του, ο πατέρας του, για να καλύψει ίσως τη μεταξύ τους συναισθηματική απόσταση, θέλησε να τον πάρει μαζί του. Στις τελευταίες τάξεις του γυμνασίου, μάλιστα, τον έστειλε εσωτερικό στη Λεόντειο και στου Ι.Μ. Παναγιωτόπουλου, όπου ήταν και συμμαθητής με τον Μιλτιάδη Έβερτ. Το όνειρο του έφηβου Μαρίνου, στο οποίο τον στήριξε τελικά μόνο η μητέρα του, ήταν να γίνει ηθοποιός. Ο πατέρας του, από την άλλη, που ήταν πολιτικός μηχανικός και διατηρούσε γραφείο στα Περιστέρι, τον ήθελε αρχιτέκτονα.


Η αυλαία ανοίγει...
Ο νεαρός Γιώργος Μαρίνος πήρε τη μεγάλη απόφαση να δώσει εξετάσεις στη σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Ένας μονόλογος του Μάρκου Αντώνιου από τον "Ιούλιο Καίσαρα" του Σαίξπηρ και το ποίημα "Λάμπρος και Μαρία" του Κωστή Παλαμά ήταν αρκετά για να πετύχει. Τα θαμπά εφηβικά του χρόνια έδωσαν τη θέση τους στην αισιοδοξία που αφήνουν οι προσδοκίες στη τέχνη. Στη σχολή έγινε αμέσως φίλος με το Γιώργο Μιχαηλίδη, τον Κώστα Καρρά, το Σωτήρη Μουστάκα, ο οποίος μάλιστα είχε από τότε κάνει πρόβλεψη: "Εσύ θα γίνεις σόουμαν". Στο πρώτο έτος και ενώ είχε ήδη υπογράψει να παίξει στον "Τρίτο δρόμο" του Ίωνος Νταϊφά, βγήκε εντολή της σχολής που απαγόρευε στους σπουδαστές να παίζουν στο σινεμά. Αν και στην ίδια ταινία έπαιζε ο Δημήτρης Μυράτ, που ήταν καθηγητής του, δεν του χαρίστηκαν και τον έδιωξαν. Τελικά ολοκλήρωσε τις σπουδές του σε σχολή όπου δίδασκε ο Γιώργος Θεοδοσιάδης. Παρόλο που ο κινηματογράφος δεν του ταιριάζει, όπως υποστηρίζει, γιατί δε θέλει να βλέπει τον εαυτό του, το '74 γύρισε στη Νέα Υόρκη την ταινία "ΟΚ φίλε" με την Κάτια Δανδουλάκη.


Η είσοδος και η "Οδός Ονείρων".
Ο πρώτος κρίκος των παραστάσεων του εμφανίστηκε πολύ νωρίς. Ήταν ακόμα φοιτητής, όταν έπαιξε στην επιθεώρηση "Όπα όπα" του Σακελλάριου - Γιαννακόπουλου στο θέατρο "Μετροπόλιταν" ερμηνεύοντας με επιτυχία δύο τραγούδια από το "Αρχιπέλαγος" του Μίκη Θεοδωράκη. Την επόμενη χρονιά πήγε στην ακρόαση του Μάνου Χατζιδάκι για την περίφημη "Οδό Ονείρων". "Τον λάτρευα, ήξερα όλα τα τραγούδια του, αλλά ήθελα να πω μόνο το "Πίσω από τις καλαμιές". Όμως ο πιανίστας δεν το ήξερε και έφυγα". Σε δέκα μέρες τον ξανακάλεσε ο ίδιος ο Χατζιδάκις. Τελικά του εμπιστεύτηκε το ρόλο στην "Οδό Ονείρων", γεγονός που του άλλαξε τη ζωή. 


Χατζιδάκις, Λαμπέτη, Χορν. 

"Τους παρακολουθούσα σαν μαγεμένος, περισσότερο νοιώθοντας, παρά καταλαβαίνοντας τους. Ξενύχτισα αμέτρητες φορές παρέα με το ήθος και το χιούμορ του Μάνου Χατζιδάκι, την γνώση και την αξιοπρέπεια του Δημήτρη Χορν, τη σοφία και την ηρεμία του Νίκου Γκάτσου. Τον Χατζιδάκι δεν τον άκουσα ποτέ να βρίζει. Τον Χορν δεν τον είδα ποτέ να κομπάζει. Αγαπούσα όμως εξίσου και την Έλλη Λαμπέτη. Τη θαύμαζα τόσο, που μια σεζόν ολόκληρη στο "Λεωφορείο ο πόθος" δεν έλειψα ούτε μια φορά από τις κουίντες απ' όπου την παρακολουθούσα. Μερικές φορές, μάλιστα, έκανε ενέσεις για να παίξει. Ήταν η μόνη ηθοποιός που ποτέ δεν "μαρκάριζε" τίποτα στα έργα για να διευκολύνει την ερμηνεία της. Σε κάθε παράσταση έπαιζε σαν να είναι η πρώτη φορά. Κυριολεκτικά έβγαζε τη ψυχή της στη σκηνή".


Ο "άγνωστος πόλεμος"
Η θητεία του στο στρατό δεν άρχισε ομαλά. Στην Κόρινθο σε 15 μέρες έχασε 8 κιλά και σύντομα πέρασε στην "αντεπίθεση". Σταμάτησε τα γυμνάσια και άρχισε να οργανώνει μουσικά προγράμματα. Στη Θεσσαλονίκη "ντύθηκε" ασυρματιστής. Γρήγορα όμως έγινε βοηθός αποθηκάριου γιατί το 1 σήμα μορς ανά λεπτό που έπιανε απείχε μάλλον αρκετά από τα 180 το λεπτό που απαιτούνταν. Αλλά και εκεί είχε σύντομη καριέρα. Μιμούμενος τον λοχία του, ξεκουραζόταν σε ώρα υπηρεσίας πάνω σε μια ντάνα από κουβέρτες - μικρότερη πάντως από του λοχία για να μην τον προσβάλει. Έτσι ανέλαβε ξανά την οργάνωση μουσικών και θεατρικών παραστάσεων, ενώ, όταν τελικά γύρισε στην Αθήνα, υπηρέτησε στην ΥΕΝΕΔ (το τότε ραδιόφωνο των Ενόπλων Δυνάμεων) παρέα με το Θύμιο Καρακατσάνη, τον Κώστα Γεωργουσόπουλο και τον Σπύρο Φωκά.


Ξεκίνημα από την "Κατακόμβη".
Επί δύο μήνες ο Χρήστος Ανδρεάδης, ιδιοκτήτης της "Κατακόμβης" στην Πλάκα, που τον είχε δει στην "Οδό Ονείρων", τον παρακαλούσε να εμφανιστεί στη μπουάτ του. Τελικά έμαθε 4 τραγούδια και πήγε, αρχίζοντας τη μεγάλη καριέρα του ως σόουμαν. Τα επόμενα δύο χρόνια τον βρήκαν στα "Ταβάνια" - "κατακόρυφη άνοδος"- χαριτολογεί. Το κασέ του Μαρίνου είχε ήδη διπλασιαστεί -200 δραχμές-, ενώ άρχισε πλέον να καταλαβαίνει ότι ο δρόμος του είναι στο τραγούδι. Ήταν 26 χρονών. Μια νύχτα όμως στα "Ταβάνια" συνέβη αυτό που φοβόταν. "Κάποιος σχολίασε έντονα την "ιδιαιτερότητα" μου, αλλά ευτυχώς αντέδρασα πολύ καλά". Διέκοψε το πρόγραμμα του και ξεκαθάρισε ότι θα αποχωρήσει. Αμέσως το κοινό πήρε το μέρος του και έβγαλε έξω σχεδόν σηκωτό τον... εύγλωττο θεατή.


Η αποθέωση της "Μέδουσας".
Μετά τις "Χάντρες" και τον "Ρήγα", έφθασε η μεγάλη στιγμή της "Μέδουσας", το αποκορύφωμα της καριέρας του και ο πυρήνας της ζωής του για 18 χρόνια. Ήταν ένα καλλιτεχνικό στέκι που έγραψε τη δική του ιστορία. Το φανατικό κοινό που έμενε μαγεμένο από τα τραγούδια, την πρόζα - σε κείμενα Γιάννη Ξανθούλη και Παύλου Μάτεσι - και τους αυτοσχεδιασμούς του. Μπορεί η φήμη του να απογειωνόταν στη πίστα αλλά ο Μαρίνος δεν άφησε ποτέ την υποκριτική. Μάλιστα το '79 το πειθαρχικό του ΣΕΗ του στέρησε την άδεια συμβολικά για μια εβδομάδα, επειδή αποχώρησε από την παράσταση "Αρσενικό και παλιά δαντέλα". "Μου αξίζει αφού παίζω σε αυτόν το θίασο", ήταν η απάντηση του. Το '85 αρνήθηκε πρόταση της Αλίκης να παίξει στο "ΚΑΜΠΑΡΕ", ενώ το '89 πείστηκε να εμφανιστεί στο "ΒΕΜΠΟ" στο μιούζικαλ των Κραουνάκη, Νικολακοπούλου, Ξανθούλη.


Αγαπημένη μου τηλεόραση.Ο επόμενος σημαντικός σταθμός ήταν η τηλεόραση. Στην αρχή ήταν πάλι επιφυλακτικός, αλλά στη συνέχεια δέχτηκε και φυσικά γνώρισε με το "ΤΣΑΟ ΑΝΤ1" πως να ζεις ως λαϊκός σταρ.Έξω η νύχτα είχε ήδη σκοτεινιάσει την υπέροχη θέα του σπιτιού του. "Βρέθηκα σε ένα χώρο παρθένο και ανεξέλεγκτο", μας εξομολογείται, "αλλά ευτυχώς κατάφερνα να ξεφεύγω από τα κυκλώματα. Πώς; Με την πουτανιά μου! Όσο για το πόσο άλλαξε η ζωή μου", μας λέει χαϊδεύοντας ένα από τα πολλά σκυλιά του, "τότε το μόνο που με απασχολούσε ήταν η δουλειά. Δεν προλάβαινα να απολαύσω την επιτυχία και τις φιλίες μου, ούτε και τον έρωτα".

By the time you read these lines, the chances are that George Marinos is resting at his home in Neo Voutsa where he’s been living since '83. Perhaps he feels that the era of professional “betting” is now over. For 25 years he was undoubtedly the most famous showman of the Athenian night life, adored on the night clubs’ stages by making his confessions songs. Nevertheless, the relationship of George Marinos with time seems to be excellent. Easily he turns the clock back in time as being a step of self-knowledge. He was born in 1939 in Votanikos. His parents divorced when George was one year old and he stayed with his mother Vasiliki, whom he adored. “I was never separated from her. Even now that she is gone, I feel her presence”. His father, Alexander, who married twice more, rejoined him at twelve, when he had just returned from exile in Makronissos, where he had made his “service” like all leftists. But George Marinos was never active with politics. He was only once arrested during the dictatorship, but was lucky because that day the commander was absent. From the third marriage of his father, he acquired a half-brother, Tassos. As for the rumors that he was brother to Nikos Kourkoulos, he says that “I always admired him, but unfortunately we are brothers”.


The child and the cinema
When he was not playing with the neighborhood children, he was left in the arms of the cinema. Dozens of films of Gary Cooper, Clark Gable, Cary Grant, Ava Gardner, Lana Turner filled his hours. “For many years I lived in fact, at least in my amorous relationships, with movie standards, forgetting that in life other things are needed for a relationship to survive”.


Architect vs. actor
When he was twelve, his father, perhaps to cover the emotional distance between them, wanted to take him with him. In the last years of high school, in fact, he sent him to Leodio and IM Panagiotopoulos schools, where he was classmates with Miltiades Evert. The dream of teenage Marinos, in which he was supported only by his mother at last, was to become an actor. His father, on the other hand, who was a civil engineer and maintained an office in Peristeri, wanted him to be an architect.


The curtain opens...
Young George Marinos took the big decision to take the exams for the National Theatre School. A monologue of Mark Antony from “Julius Caesar” by Shakespeare and the poem “Lambros and Mary” by Kostis Palamas was enough to succeed. His dull teenage years gave way to optimism that leaves expectations in art. At the school he immediately became friends with George Michailidis Kostas Karras, Sotiris Moustakas, who had predicted: “You will become a showman”. In the first year, while he had already signed to play in the “Third way” of Ion Ntaifas, the school prohibited to students to play in movies. Although in the same movie Dimitris Mirat played, who was his professor, they dismissed him. Eventually he completed his studies at a school where George Theodosiadis was a teacher. Although the cinema does not fit him, as he claims, because he doesn’t want to see himself, in '74 he shoot in New York the film “Ok buddy” with Katia Dandoulaki.


The entrance and the “Dreams Street”
The first link of his performances appeared very early. He was still a student when he played in the show “Opa opa” by Sakellarios – Giannakopoulos at the “Metropolitan” theater, successfully performing two songs from “Archipelagos” by Mikis Theodorakis. The following year he went to Manos Chatzidakis’ audition for the famous “Dreams Street”. “I loved him, I knew all his songs, but I only wanted to sing “Behind the reeds”. But the pianist did not know it and I left”. After ten days Chatzidakis called him by himself. Finally he entrusted him with a role in “Dreams Street”, which changed his life.


Chatzidakis, Labeti, Horn
“I watched them like I was spell bounded, more feeling than understanding them. Countless times I didn’t sleep along with Manos Chatzidakis’ ethics and humor, the knowledge and dignity of Dimitris Horn, the wisdom and tranquility of Nikos Gatsos. I never heard Manos swearing. I never saw Horn ranting. But I also equally loved Elli Labeti. I admired her so much that for a whole season throughout the “A Streetcar Named desire” I was never absent from the quintals I watched her from. Sometimes, indeed, she had injections in order to play. She was the only actress who never beatified anything so to benefit her interpretation. In every show she played like it was the first time. She literally gave her soul on stage”.


The “unknown war”
The service in the army did not start smoothly. In Corinth in 15 days he lost 8 kilos and soon he passed to “counterattack”. He stopped the training and started organizing music programs. In Thessaloniki he got “dressed” as a radio operator. But soon he became a storekeeper’s assistant because the 1 Morse per minute that he did was rather abstained from the 180 per minute that were required. But that was a short career too. Emulating his sergeant, he rested in service time on a pile of blankets – however smaller than the sergeant’s one, not to offend him. Then again he undertook the organization of musical and theatrical performances, and when he finally returned to Athens, he served in YENED (the Armed Forces’ radio) along with Thimios Karakatsanis, Kostas Georgousopoulos and Spyros Fokas.


Starting from the “Catacomb”
For two months Christos Andreadis, owner of the “Catacomb” in Plaka, who had seen the “Dreams Street”, begged him to appear in the music hall. Eventually he learned four songs and went, starting a great career as a showman. The next two years he was found in the “Ceilings” – “Sharp rise” – he jests. The cartridge of Marinos had already been doubled -200 drachmas- and now he started understanding that singing was his path. He was 26 years old. But one night in the “Ceilings” what happened was what he was afraid of. “Someone highly commented on me being “special”, but fortunately I reacted very well”. He interrupted the program and made it clear that he would leave. Immediately the audience took his side and kicked out the...eloquent viewer.


The apotheosis of “Medusa”
After the “Beads” and the “King”, he reached the high point of “Medusa”, the highlight of his career and the core of his life for 18 years. There was an artistic retreat where he wrote his own story. The fanatic audience remained enchanted by the songs, prose - Yannis Xanthoulis’ and Paul Matesis’ texts – and his improvisations. Maybe his reputation took off on stage but Marinos never left acting. Indeed in '79 the disciplinary of EUMC deprived the authorization from him, symbolically, for a week because he left the show “Male and old lace”. “I deserve it because I play in this troop”, was his reply. In '85 he refused Aliki’s proposal to play in “CABARET”, while in '89 he was persuaded to appear in “VEBO”, in the musical show by Kraounakis, Nikolakopoulos, Xanthoulis.


My favorite TV

The next milestone was the TV. At first he was again skeptical, but then he accepted and of course he learned through “CIAO ANT1” how to live as a star.Outside, the night had already darkened the superb views of his house. “I was found in an area that was virgin and uncontrollable”, he confesses, “but fortunately I managed to get away from the circuits. How? With my sauciness! As for how much my life changed,” he says stroking one of his many dogs, “all that concerned me at that time was my job. I did not have enough time to enjoy the success and my friends, nor love”.