Συνέντευξη που μας παραχώρησε ο γνωστός ηθοποιός Άγγελος Αντωνόπουλος στο θέατρο ΙΛΙΣΙΑ με αφορμή το θεατρικό μονόλογο

"Ο Μαρξ στο Σόχο".

Ε: Κ. Αντωνόπουλε πρώτα απ' όλα να σας πω ένα μεγάλο
ευχαριστώ για το γεγονός ότι συμμετέχετε στο διαδικτυακό μας κανάλι. Να πούμε ότι βρισκόμαστε στο θέατρο ΙΛΙΣΙΑ όπου εδώ παίζετε για 5η συνεχόμενη χρονιά ένα πολύ συγκεκριμένο θεατρικό για το οποίο θα μας μιλήσετε αλλά πριν πούμε γι'
αυτό θα ήθελα παρακαλώ να μας πείτε δύο λόγια για τη μεγάλη σας καλλιτεχνική πορεία μέχρι σήμερα.

""Αλλά τελικά δεν υπάρχει πιο επαναστατική πράξη από το να λες την αλήθεια"

“Eventually there is not a more revolutionary act than telling the truth”


An interview that the famous actor Angelos Antonopoulos gave us in ILISIA Theater on the
occasion of the theatrical monologue

“Marx in Soho”.


Q: Mr. Antonopoulos, first of all I would like to thank you for participating in our online channel. Note that we are at the ILISIA Theater where a very specific theatrical play is being performed for the fifth continuous year, for which we
will talk about, but before that I would like you to tell us a few words about your great artistic career to date.

ΑΑ: Στην αρχή βέβαια πρέπει κι εγώ να ευχαριστήσω εσάς που
με φιλοξενείτε. Τι να πω τώρα; Φτάνω εδώ σ' αυτό το χαρακτηριστικό σημείο της ζωής μου, το σημαντικό της ζωής μου, μετά από μισό αιώνα δουλειάς στο θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Αντιλαμβάνεστε πόσο φορτισμένος είμαι από συγκίνηση και κυρίως γιατί αυτή τη χαρακτηριστική και αποφασιστική στιγμή της ζωής μου παίζω αυτό το σημαντικό έργο, τον "Μαρξ στο Σόχο". Είναι ένα
τεράστιο έργο, πολύ επικοινωνιακό και το αισθάνομαι τόσα χρόνια τώρα κάθε βράδυ να επικοινωνώ με όλους αυτούς τους ανθρώπους που έρχονται για να παρακολουθήσουν την παράσταση. Κυρίως όμως αισθάνομαι συγκίνηση γιατί
επικοινωνώ με τους νέους ανθρώπους. Αρκεί να σας πω ότι η συγκεκριμένη παράσταση έχει δοθεί πολλές φορές σε αμφιθέατρα Πανεπιστημίων και ενώ εγώ ήμουν προσκεκλημένος. Κι εκεί πια η παράσταση ήταν απογειωτική. Γιατί αντιλαμβάνεστε ότι αισθάνθηκα όλους τους κραδασμούς και τις δονήσεις αυτής της γενιάς. Όμως έφτασα εδώ χωρίς να καλύψω ακόμα την ερώτηση σας. Αντιλαμβάνεστε ότι ένα
σημαντικό θέατρο από ένα μεγάλο "μάγο" δάσκαλο, τον Κάρολο Κουν και από εκεί και πέρα έχω υπηρετήσει όλα τα είδη του θεατρικού λόγου. Και κλασσικό θέατρο και μπουλβάρ και νεοκλασικό θέατρο που μου γέμιζαν κάθε φορά την ψυχή
και βέβαια αισθάνθηκα μια απέραντη πληρότητα υπηρετώντας με ένα τέτοιο τρόπο το θέατρο. Και βεβαίως σειρά έχει να μιλήσουμε και για τον κινηματογράφο που κι αυτός μου έχει προσφέρει σπουδαίες αναμνήσεις και μεγάλες στιγμές. Όπως για παράδειγμα με τον Τάκη Κανελλόπουλο, με το Βασίλη Γεωργιάδη, με τον Ντίνο Δημόπουλο, με τον Δαλιανίδη, με τον Ανδρέου κτλ. Μεγάλοι όλοι αυτοί υπηρέτες αυτής της
κινηματογραφικής αφήγησης. Μέχρι που ήρθε και η τηλεόραση που αυτή πραγματικά επέδρασε στη ζωή μου πρέπει να πω. Αρχής γενομένης από τον "Άγνωστο Πόλεμο", ύστερα είχαμε τους "Πανθέους", το "Ουράνιο Τόξο", την "Πρόβα Νυφικού", το "Μεγάλο θυμό" κτλ. Μεγάλα έργα και πραγματικά πολύ πλατιάς απήχησης. Όμως δυστυχώς πολλές φορές αναγκαζόμαστε να κάνουμε έργα που δεν αντέχουν σε κριτική. Ίσως γιατί οι στιγμές της ζωής μας είναι κάπως δύσκολες και αναγκαζόμαστε να ενδίδουμε.



AA: At first of course I have to thank you too for hosting me. What can I say now? I reach this characteristic point of my life, the important thing in my life, after half a century of work in theater, film and television. You realize how emotion-charged I am and mainly because at this characteristic and decisive moment of my life I play this important work, the “Marx in Soho”. It is a great piece of work, itis very communicative and I feel that every night for so many years that I communicate with all these people who come to watch it. But mostly I feel emotional because I communicate with young people. It’s enough to say that this show has been performed many times in university auditoriums and while I was a guest. And there the show was highlighted. Because you do realize that I felt the vibration of this generation. But I still haven’t answered your question.
You realize that from a major theater of a big “magician”- teacher, Karolos Koun, and after I have served all kinds of theatrical speech. Classical theater and boulevard and neoclassical, that filled my soul every time and certainly I felt
a boundless fullness serving theater in such a way. And certainly now we have to talk about cinema that has offered me great memories and great moments. As for example with Takis Kanellopoulos, with Vassilis Georgiadis, with Dinos Dimopoulos, with Dalianidis, with Andrew, etc. Great servants of this cinematic narration. Until television came which I need to say that it really impacted my life. Starting with the “Unknown War”, after we had the “Pantheon”, the
“Rainbow”, the “Bridal Rehearsal”, the “Great anger”, etc. Major projects of a really broad appeal. But unfortunately sometimes we are forced to do works that do not withstand criticism. Perhaps because these moments of our lives are
somewhat difficult and we are forced to give in.

Ε: Ας μιλήσουμε τώρα για τον "Μαρξ στο Σόχο".

Q: Let's talk about the “Marx in Soho”.

ΑΑ: Είμαι πολύ ευτυχής γι' αυτό που κάνω τώρα, για τον"Μαρξ στο Σόχο" και πρέπει να σας πω ότι από ιδεολογική και μόνο τοποθέτηση έχω βάλει το εισιτήριο 12 ευρώ. Έτσι για να ανοίξουμε τις πόρτες στον κόσμο.

AA: I am very happy about what I do now, for “Marx in Soho” and I must tell you that the ticket costs 12 Euros just because of my ideology. So we can open the doors to the world.

Ε: Ποιο φτηνό κι από φοιτητικό.


Q: Even cheaper than a student discount.

ΑΑ (χαμογελώντας): Ναι ακριβώς.

AA (smiling): Yes exactly.

Ε: Πείτε μας λίγο για τη θεματολογία του έργου.

Q: Tell us a little about the project themes.

ΑΑ: Ο Χάουρντ Ζιν, ο σπουδαίος αυτός συγγραφέας επιχειρεί ουσιαστικά με αυτό το έργο το πρώτο του θεατρογράφημα. Βέβαια μέσα από μία "αριστερή συνείδηση" κι αυτό είναι ένα πρόσθετο ερέθισμα ότι είναι δηλαδή ένας αριστερός αμερικάνος ο οποίος σκέφτηκε να φέρει τον Μαρξ ανάμεσα μας, να ζητήσει δηλαδή ο Μαρξ μια ώρα άδεια από τον άλλο κόσμο για να κάνει καταγγελίες. Και οι καταγγελίες του είναι ότι αυτά που εφαρμόζονται και αυτά που συμβαίνουν δεν είναι αυτά που έγραψα εγώ. Οι ιδέες μου διαστρεβλώθηκαν και
υπήρχαν σοσιαλιστικά καθεστώτα που τελικά συνέστησαν συνδικάτα φασισμού και κάθε άλλο παρά σοσιαλιστικής ιδεολογίας. Έτσι λοιπόν, αυτό "περνάει" πάρα πολύ στον κόσμο και κυρίως στους προβληματισμένους νέους. Είναι σημαντικό ότι ο Μαρξ μιλάει αυτή την στιγμή στον κόσμο χωρίς να κάνει "μπαλκόνι", χωρίς να κάνει προπαγάνδα. Μιλάει σε ευρύτατο κοινό ανεξάρτητα κομματικής απόχρωσης. Μου είναι πάρα πολύ συγκινητικό ότι φτάνουν στο καμαρίνι μου άνθρωποι ποικίλης πολιτικής απόχρωσης για να μου εκδηλώσουν και να μου διατυπώσουν τη συγκίνηση τους. Είναι πολύ ευρυματικός Ο Χάουαρντ Ζιν με αυτό το έργο. Δηλαδή το έργο δεν είναι δοκίμιο. Είναι θεατρικό έργο. Με απόλυτη συγκινησιακή λειτουργία και πολλές φορές σπαρακτικό. Ο οποίος σπαραγμός όμως τις περισσότερες φορές ανατρέπεται από ένα απόλυτο, καταλυτικό χιούμορ. Υπάρχει βέβαια και η ιδεολογική κατάθεση που κυρίως γι' αυτό γράφτηκε το έργο. Πρέπει να πω όμως ότι πέρα από τη δική μου προσφορά και την προσφορά του Χάουαρντ Ζιν γι' αυτή την παράσταση, ταυτόχρονα πρέπει να υπογραμμίσω, να υποδείξω και να εστιάσω στη συμβολή της Αθανασίας Καραγιαννοπούλου που
σκηνοθέτησε το έργο. Μια γυναίκα καλλιτέχνης με μεγάλη φαντασία, με οπλοστάσιο ιδεών και με πολύ καλά γράμματα.




AA: Howard Zinn, this great writer essentially seeks with this project his first theatrograph. Of course through a “left-consciousness” and this is an added stimulus that one left winged American thought to bring Marx among us, namely
to make Marx ask for an hour free from the other world to make complaints. And his complaints are that “what is applied and what happens is not what I wrote. My ideas were distorted and the socialist regimes eventually recommended unions of fascism and far from the socialist ideology”. So this “passes” to people and particularly to the troubled youth. It is important that Marx speaks this time
to the world without making propaganda. He speaks to a very broad audience regardless of political parties. I find it very touching that people of various political beliefs come to my dressing room to express their emotions. Howard Zinn is very resourceful with this project. This work is not an essay. It is a play. With an absolute emotional function and sometimes heartbreaking. This anguish though is more often overturned by an absolute catalytic humor. Of course there is an ideological state for which it was mainly written. But I must say that apart from my effort and the effort of Howard Zinn for this show, I have to emphasize and focus on the contribution of Athanasia Karagiannopoulou who directed the play. A woman artist with great imagination, with a load of ideas and well educated.

Ε: Θέλω να ρωτήσω το εξής. Αυτό το έργο είναι ένας μονόλογος που διαρκεί περίπου μιάμιση ώρα. Μου έχουν πει διάφοροι ηθοποιοί αλλά το έχω διαβάσει κιόλας ότι ένας μονόλογος ειδικά πρέπει να είναι μικρός στην ουσία αφενός για να μην κουράζει το θεατή και αφετέρου και για τον ίδιο τον ηθοποιό. Παρόλ' αυτά έχω ακούσει πάλι ότι εδώ, σ' αυτό το θέατρο που παίζετε το έργο όταν βγαίνουν έξω οι θεατές μετά το τέλος της παράστασης, δεν καταλαβαίνουν πως πέρασε αυτή η μιάμιση ώρα. Τι είναι αυτό το "μαγικό" που κάνει το
συγκεκριμένο μονόλογο να "συμπεριφέρεται" έτσι;

Q: I want to ask this. This work is a monologue that lasts about half an hour. I have been said by several actors but I've also read that especially a monologue should be small, essentially both to avoid tiring the viewer and for the actor himself. However I have heard that here in this theater when the people from the audience leave after the show, they have not realized how the time passed. What is this “magic” that makes this monologue “behave” like that?

ΑΑ: Είναι αριστοτεχνικά γραμμένος ο θεατρικός λόγος. Αυτό είναι. Γιατί ακριβώς αυτό αποτελεί ενεργειακή δύναμη και για μένα που είμαι επάνω στη σκηνή και για τους θεατές που είναι στην πλατεία. Αποτελεί μια συνεχή
ανανέωση του ενδιαφέροντος και τελικά τελειώνει το έργο χωρίς να το καταλάβει και χωρίς να κουραστεί καθόλου ο θεατής. Και πολλές φορές μου λένε: Τι κρίμα θα μπορούσαμε να παρακολουθήσουμε κι άλλο. Μονόλογος, ναι. Αλλά καθόλου πληκτικός. Και κυρίως καθόλου πληκτικός για μένα. Και από τη στιγμή που δεν είναι πληκτικός για μένα είναι σίγουρο ότι δε θα είναι και για τον θεατή.

AA: The theatrical speech is masterfully written. That’s it. This is exactly the energetic power both for me that I'm on stage and for the audience. It is a continuous renewal of interest and finally the play ends without realizing it and without tiring the viewer at all. And they often tell me: What a pity, we could watch some more. Monologue, yes. But not boring. And above all not boring for me. And since it is not boring for me it is certain that it will not be boring for the viewer either.

Ε: Έχει τύχη ποτέ στην καριέρα σας να κάνετε ένα τέτοιο
αντίστοιχο μονόλογο;

Q: Has it ever happened before in your career to play such a monologue?

ΑΑ: Όχι, ποτέ. Όχι αυτό μου έτυχε για πρώτη φορά και το
θεωρώ ευλογία. Και μάλιστα όταν το διάβασα, ενθουσιάστηκα και το έδωσα και στη σκηνοθέτη να το διαβάσει κι αυτή και να μου πει τη γνώμη της. Η ίδια μου είπε: "Εντάξει, ας το ανεβάσουμε για καμιά δεκαριά παραστάσεις". Φανταστείτε λοιπόν ότι σήμερα μιλάμε και διανύουμε τον 5ο χρόνο παραστάσεων. Ούτε μπορούσαμε να το σκεφτούμε αυτό. Αυτή την επιτυχία και αυτή την απήχηση του κόσμου. Έχω δώσει παράσταση στο αμφιθέατρο της φιλοσοφικής σχολής με θεατή στην πρώτη θέση τον Χάουαρντ Ζιν. Αντιλαμβάνεστε τη συγκίνηση μου αλλά και τη δική του. Του έλεγα λοιπόν ότι τον ευχαριστούμε γι' αυτή τη λύτρωση που μας έδωσε, γι' αυτό το σινιάλο αισιοδοξίας που μας έστελνε κάθε βράδυ, σε κάθεπαράσταση από την άλλη άκρη του κόσμου.

AA: No, never. No, it was my first time and I feel blessed. And even when I read it, I was thrilled and I gave it to the director to read it and tell me her opinion. She told me: “Okay, let's put it up for a dozen performances.” So imagine that today we are talking about the 5th year of performances. We couldn’t even think about it. This success and popularity. I performed at the auditorium of the school of philosophy with Howard Zinn in the first seat. You understand my emotion and his. So I told him that we thank him for this redemption that he gave us, for this signal of optimism that he sent us every night at every show
from the other side of the world.

Ε: Παρόλ' αυτά πώς αισθάνεται ένας ηθοποιός σ' αυτή τη
"μοναξιά" του μονολόγου. Όταν είναι μόνος του πάνω στη σκηνή. Χωρίς να έχει στήριγμα από πουθενά. Είναι ίσως η πιο δύσκολη θεατρική εμπειρία για έναν ηθοποιό.

Q: Nevertheless how does an actor feel in this “loneliness” of the monologue? When he is alone on stage. With no support from anywhere. It is probably the hardest theatrical experience for an actor.

ΑΑ: Ακριβώς όπως το λέτε. Είναι πραγματικά δύσκολο. Πρέπει
να κατατροπώσεις αυτό το "θηρίο" που έχεις μπροστά σου. Και το "θηρίο" είναι το κοινό που θα πρέπει να το κρατάς συνέχεια σε εγρήγορση. Γιατί έστω και μια στιγμή αν χαλαρώσεις εσύ, έστω και μια στιγμή αν υπάρξει παραίτηση σου από την παρουσία σου και από την ένταση σου τότε το' χασες το κοινό. Πρέπει να υπάρξουν "κραδασμοί" κατά τη διάρκεια της παράστασης. Και αυτό πράγματι δεν είναι εύκολο.

AA: Exactly as you say. It's really hard. You must defeat this “beast” you have before you. And the “beast” is the audience that you have to keep its attention. Because even if you relax just for a moment, even if you give just for a moment up of your presence and your power, then you lose the audience. There must be “vibration” during the show. And this indeed is not easy.

Ε: Κ. Αντωνόπουλε, προηγουμένως μιλήσατε για το κοινό. Αυτή
τη στιγμή βρισκόμαστε πάνω στη σκηνή του θεάτρου και μπροστά μας έχουμε τις άδειες θέσεις που σε λίγο θα γεμίσουν με το κοινό που σας αγαπά και θα έρθει να σας τιμήσει για μια ακόμα φορά. Ποια είναι λοιπόν τα συναισθήματα σας για όλο
αυτό που συμβαίνει κάθε φορά που δίνετε μια παράσταση;

Q: Mr. Antonopoulos, you previously talked about the audience. We are currently on the stage of the theater and in front of us we have the empty seats that will soon be filled with the audience that loves you and will come to honor you once again. So what are your feelings about all of this happening every time you give a performance?

ΑΑ: Πρέπει να σας πω ότι αυτό που δημιουργεί το μεγαλείο
μιας παράστασης είναι η μέθεξη. Και σ' αυτή την παράσταση η μέθεξη του κοινού υπάρχει σε απόλυτο βαθμό. Αυτό λοιπόν, όταν το "κοινωνείς" κάθε βράδυ κι όταν αυτό το "κοινωνεί" κάθε βράδυ κι ο θεατής για μένα είναι η δικαίωση της απόφασης μου να ανεβάσω αυτό το έργο.

AA: I must tell you that what creates the glory of the show is the communion. And in this performance the audience’s communion absolutely exists. So that, when you “commune” it every night and when the viewer also “communes” it every night, for me this is the vindication of my decision to put this play up.

Ε: Ευχαριστούμε θερμά και είμαστε στη διάθεση σας πάντα για
οτιδήποτε νέο ανεβάσετε στο μέλλον.

Q: Thank you very much and we are always at your disposal for anything new in the future.