Η συνέντευξη αυτή αποτελεί την πρώτη που μας παραχώρησε ο Γιάννης Ζουγανέλης πριν από μερικά χρόνια και δόθηκε σε κάποιο καφέ στην Αγία Παρασκευή καθώς τον πετύχαμε να επιστρέφει από ένα ακόμα φιλανθρωπικό ταξίδι του στην επαρχία.

«Απνευστί»

This is the first interview that Giannis Zouganelis ever gave us a few years ago and it took place in a café in St Paraskevi, as we bumped into him returning from another one of his charity trips in the province.

Ε: Γιάννη Ζουγανέλη πρώτα απ' όλα θέλω να σου πω ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ...

“In one breath”

Q: Gianni Zouganelis, first of all I want to thank you a lot...

Γιάννης Ζουγανέλης (με διακόπτει): Όχι, οι ευχαριστίες είναι απολύτως δικές μου γιατί μου δίνεις τη δυνατότητα να επικοινωνήσω όσο το δυνατόν πιο ελεύθερα -πράγμα που δεν είναι πάντα καταφερτό- στους ανθρώπους που θα επιλέξουν να ακούσουν αυτά που θα πω. Γιατί όσες φορές μιλάς στην τηλεόραση -την υποτιθέμενη ελεύθερη τηλεόραση που κατά βάση είναι σκλαβωμένη- μοντάρουν οι τύποι αυτό που θέλουν να βγάλουν. Δηλαδή, μοντάρουν αυτό που θέλει το σύστημα, αυτό που βολεύει τους ίδιους ή αυτό που αντιλαμβάνονται. Οπότε για μένα είναι χαρά να καταθέτω τις απόψεις μου, σ' όσους επιλέξουν το ξαναλέω, να τις ακούσουν γιατί είναι και τρομερά τιμητικό. Ελεύθερος δεν μπορεί να είναι κανείς μόνος του. Ελεύθερος είναι αυτός που απευθύνεται σε ελεύθερους ανθρώπους και όχι αυθαίρετους. Όπως Δημοκράτης δεν μπορεί να είναι κανείς μόνος του, όπως δεν μπορεί να υπάρξει κανείς μόνος του. Λοιπόν, οι ευχαριστίες είναι δικές μου και το εννοώ αυτό και δεν πιστεύω καθόλου στις φιλοφρονήσεις.

Giannis Zouganelis (interrupts): No, I should thank you because you give me the opportunity to communicate as freely as possible -something that is not always possible-with the people who choose to listen to me. Because as many times you talk on TV -the alleged free television which is basically in bondage- they always edit the interview for their own purposes. That is, they edit it to what the system wants, what suits them or what they perceive. So for me it is a pleasure to deposit my opinions, to those who choose - I repeat, to listen to them, which is an extreme honor. One cannot be free by himself. A person is free when he appeals to free people and not arbitrary. As a Democrat cannot be one by himself, as one cannot exist alone. So I would like to thankyou and I mean it and I do not believe in compliments.

Στο σημείο αυτό είναι η στιγμή που μας σερβίρουν και εγώ θέλοντας να δοκιμάσω το αυθόρμητο χιούμορ αυτού του πολύ αυθόρμητου ανθρώπου, στρέφω την κάμερα προς το τραπέζι και λέω: "Καταρχήν να πούμε ότι έχουν έρθει εδώ στο τραπέζι μας μία πορτοκαλάδα (φυσικός χυμός) και...." Στο σημείο αυτό πριν προλάβω να συνεχίσω με διακόπτει συμπληρώνοντας...

At this point it's serving time and I wanting to try the spontaneous humor of this very spontaneous man,

so I focus the camera at the table and say: “First of all

we have at our table an orange juice (natural juice) and ....

“ At this point, before I continue, he interrupts me adding...

ΓΖ:... και ένα Fredo Cappucino διότι με αυτά μεγαλώσαμε. Εγώ γεννήθηκα και στο σπίτι μου όλοι έπιναν Fredo Cappucino.

GZ: ... and a Fredo Cappucino because this is what we grew

up with. I was born and in my house they all were drinking

Fredo Cappucino.

E: Μετά από πολλά δικά μου αυθόρμητα γέλια του λέω: "Έχω μια δυσκολία να ξεκινήσω μαζί σου με την έννοια ότι έχεις κάνει τόσα πολλά πράγματα καλλιτεχνικά, από μουσική, απότραγούδι, από κινηματογράφο, από τηλεόραση και από θέατρο, που σίγουρα θα ήθελα να μου τα κατατάξεις με αριθμό προτεραιότητας. Τι ξεκίνησε πρώτο στην καριέρα σου."

Q: After much spontaneous laughter by me I addressed him saying: “I have a difficulty to start the interview in the sense that you have done so many things artistically, in music, singing, cinema, television and theater, that I would certainly like you to prioritize them in order. What started first in your career?”

ΓΖ: Πολύ ωραία το τοποθέτησες ειλικρινά. Είμαι πράγματι πολυπράγμων. Δε σημαίνει όμως τίποτα αυτό. Σημασία έχει από αυτά που κάνεις, αυτό που "επικοινωνείται" . Δυστυχώς εγώ μπήκα στην επικοινωνία της έκφρασης από μικρό παιδί. Και γιατί λέω "δυστυχώς". Το δυστύχημα είναι ότι μπήκα στην αρχή με μία αθωότητα και μία αφέλεια και μία πολύ καλή διάθεση, αλλάπολύ μικρός. Και από ανάγκη. Έπρεπε δηλαδή να ισορροπήσω ανάμεσα σ' αυτά που ήθελα να πω και στο βιοπορισμό. Θα τα πω όμως από την αρχή. Έχω γεννηθεί στον Άγιο Νικόλαο, Αχαρνών σε μια γειτονιά πραγματικά ιδιαίτερη, τα Πατήσια που δεν έχουν καμία σχέση με τα Πατήσια που βλέπουμε αυτή τη στιγμή. Με νεοκλασικά σπίτια, σπίτια με αυλές, οικογένειες με αξιοπρέπεια, χαρά, πράσινο, και από δέντρα πεύκα και κωνοφόρα μέχρι ροδακινιές, νεραντζιές, μηλιές κτλ. Αλλά δυστυχώς ήρθε αυτός ο πολύ μεγάλος ηγέτης της νεωτέρας Ελλάδας, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο εθνάρχης, και με το νόμο της αντιπαροχής κατέστρεψε τα πάντα. Οι Έλληνες βέβαια το αποδέχτηκαν, γιατί οι Έλληνες ως φυλή είμαστε τρομερά νεόπλουτοι σε αντιλήψεις και στο βίωμα. Οπότε έδινε ο άλλος το σπίτι του, την άνεση του και την αυτοτέλεια του για να πάρει ένα διαμέρισμα και μερικές φορές βέβαια για να μπορέσει να προικίσει τα παιδιά του. Αλλά εγώ προσωπικά δεν ξέρω αν αυτή είναι πραγματικά προίκα ή καταστολή της ίδιας της προίκας. Σε μια εποχή που θυμάμαι ακόμα τον Κηφισό να ρέει. Έχω και μια φωτογραφία του παππού και της γιαγιάς μου εκεί που είναι η οδός Λένορμαν σήμερα όπου έπιναν καφέ σ' ένα καφέ μέσα στον Κηφισό που υπήρχαν πάπιες και κύκνοι μέσα στα νεράτου. Αυτό για να καταλάβεις πως ήταν η Αθήνα και τι έκαναν όλοι αυτοί οι πολιτικοί ηγέτες που στην Ελλάδα ήρθαν για να κατασπαράξουν. Δεν ήρθαν για να κτίσουν, δεν ήρθαν για να κυβερνήσουν. Ήρθαν για να διαλύσουν και τα διέλυσαν όλα και κανένας από αυτούς δεν έχει ζητήσει ποτέ κανένα συγνώμη από κανέναν. Τέλος πάντων. Η πρώτη μου σχέση με την τέχνη ήταν το ίδιο μου το σπίτι. Γεννήθηκα στη σιωπή με γονείς κωφαλάλους και για μένα από πολύ μικρό παιδάκι έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο ο ήχος. Αυτό γιατί συνειδητοποίησα ότι οι γονείς μου δεν ακούν και κατάλαβα πόσο μεγάλο πράγμα είναι να μπεις στη διαδικασία του ήχου. Άρχισα κι έψαχνα λοιπόν τον ήχο. Τον ήχο από τα πολύ απλά πράγματα, από το να κτυπάς ένα πιρούνι που το έκανε κι ο πατέρας μου αυτό ή να στρέφεις τα κουτάλια ανάποδα και να κάνεις ρυθμούς, μέχρι και τη γιαγιά μου που με επηρέασε για να πάω στην εκκλησία. Ήθελε να με κάνει Δεσπότη. Δε θα μιλήσω για την εκκλησία, κάνω παρένθεση στο σημείο αυτό λέγοντας ότι η εκκλησία είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο το οποίο πρέπει να το δουν οι άνθρωποι πολύ σοβαρά. Τι κάνει η εκκλησία κι αν δίνει τίποτα γιατί μόνο παίρνουν όλοι αυτοί. Μας αρέσει να μιλάμε για το Άγιο Όρος, αλλά αυτοί όλο παίρνουν. Δεν έχουν δώσει τίποτα και έχουν μια περιουσία που δεν ξέρω γιατί την κρατάνε. Τέλος πάντων, είμαι κι ένας άνθρωπος που πετάγομαι από το ένα θέμα στο άλλο γι' αυτό να με επαναφέρεις. Δεν πειράζει επανέρχομαι από μόνος μου. Το θετικό, λοιπόν, της σχέσης μου με την εκκλησία είναι ότι μπήκα στη διαδικασία περισσότερο της τελετής, της μουσικής και μπήκα στο ψαλτήρι και άρχισα και έψελνα. Θέλω να σου πω χαρακτηριστικά ότι πρώτα διάβασα τις νότες τις βυζαντινής μουσικής και έπειτα το αλφάβητο. Άρχισα να σπουδάζω

μουσική λοιπόν και με τη μουσική ξεκίνησα και στην εκκλησία

και στο ελληνικό Ωδείο. Ήμουνα τυχερό παιδί και είχα πολύ καλούς δασκάλους που με αντελήφθησαν και με στήριξαν. Και επίσης προσπάθησαν να μου κάνουν συστάσεις ώστε να μπορώ και εγώ να αντιληφθώ αυτό που μου συνέβαινε μέσα στο σπίτι αλλά και στην κοινωνία. Μπήκα στη "σοφία " λοιπόν από πολύ μικρός, αλλά και από ανάγκη. Γιατί όταν συνειδητοποιείς σε πολύ μικρή ηλικία ότι πρέπει να μεγαλώσεις βιαίως, αλλά και να κηδεμονεύσεις τους γονείς σου σε ένα κράτος απολύτως ρατσιστικό, σ' ένα κράτος που κρύβουν τους ανάπηρους και σ' ένα κράτος που δεν υπάρχει καμία μέριμνα για τους ανάπηρους, που οι οικογένειες που έχουν κάποιο ανάπηρο παιδί αισθάνονται προσβεβλημένες.... έτσι λοιπόν έζησα τον κοινωνικό ρατσισμό και αυτό ήταν η αφορμή να μπω στη διαδικασία της μουσικής. Άρχισα να γράφω και τραγούδια βασισμένα σε επιρροές της καθημερινότητας μου όπως για παράδειγμα για τα παιδιά που έβλεπα στον Άγιο Νικόλαο, για τις ταξικές διαφορές, για την αγάπη, για τον έρωτα, για τη φύση κτλ. Σε ηλικία 15 χρονών έκανα τον πρώτο μου δίσκο στην εταιρία "ΛΥΡΑ" και την περίοδο που βρισκόμασταν στο μεταίχμιο της χούντας. Στη συνέχεια έκανα πάρα πολλά πράγματα. Πήρα μια υποτροφία για να σπουδάσω μουσική στο εξωτερικό όπου και σπούδασα στην ακαδημία του Μονάχου αλλά δεν ήταν αναγνωρίσιμα τα πτυχία. Μπήκα στην αρχιτεκτονική σχολή.

Μετά έγιναν τα επεισόδια και ήμουνα από αυτούς που πιάσανε.
Ισορροπούσα πάντως με τις ιδέες, την ιδεολογία δηλαδή και την πολιτική πράξη. Δεν έχω αποποιηθεί ποτέ ότι είμαι πολίτης,

ισχυρό κομμάτι για την προσωπικότητα του καθενός μας και η πολιτεία και η θέση προς την πολιτεία. Δυστυχώς όμως οι Έλληνες δεν ψάχνουν. Επιλέγουμε από τα προϊόντα που τρώμε μέχρι τα "προϊόντα" για την ισορροπία της ψυχής μας μόνο αυτά πουμας παρουσιάζονται. Ενώ το διαμάντι είναι κρυμμένο και πρέπει να το ψάξει ο καθένας ξεχωριστά. Στη συνέχει έκανα και όπερα και μπήκα και στη δραματική σχολή κι άρχισα να ισσορροπώ ανάμεσα στο θέατρο και τη μουσική και ανάμεσα στον ήχο και το τραγούδι. Δηλαδή στην ουσία ένα πράγμα είμαι. Εκφράζομαι πότε με τον ήχο, πότε χωρίς τον ήχο, πότε με το λόγο, πότε μόνο με τη μουσική. Έχω κάνει πάρα πολλά πράγματα και με την ευκαιρία αυτή να πω στον κόσμο ότι αισθάνομαι και μια πικρία σε σχέση με το έργο που έχω παράγει -να σκεφτείς έχω παράγει πάνω από 60 cd's κι αν βάλω μέσα και μερικές παιδικές εργασίες που έχουν να κάνουν και με βιβλία είναι ακόμα παραπάνω. Έχω κάνει λοιπόν οργανικές δουλειές αλλά όλα αυτά τα κωθώνια και λέω κωθώνια όχι επειδή αντιμετωπίζουν έτσι εμένα, αναφέρομαι στους παρουσιαστές των ραδιοφώνων που βάζουν μόνο 50 τραγούδια λες και υπάρχουν μόνο αυτά, με "αισθητικά" συμφέροντα (το"αισθητικά" βάλτο μέσα σε πολύ μεγάλα εισαγωγικά).
Υπάρχουν πολλά πράγματα αξίας όμως που παίζονται. Και δεν εννοώ ότι τα δικά μου είναι αξίας. Μπορεί να είναι ευτελή, αλλά είναι υποχρεωμένοι να παίξουν τα πάντα και ο κόσμος να επιλέξει. Είμαι λοιπόν από τους λίγους καλλιτέχνες που εκδίδομαι με όλη τη σημασία της λέξης στην ευρωπαϊκή αγορά. Έχω κάνει για παράδειγμα τις "Χορδές ψυχής" που παίχτηκε στην απονομή των Νόμπελ. Δε συμφωνώ με τα Νόμπελ, αλλά το λέω ιστορικά. Γιατί σε τελευταία ανάλυση, Νόμπελ Ειρήνης πήρε και ο Κίσσινγκερ οπότε εγώ γιατί να συμφωνώ με τα Νόμπελ. Αν είναι δυνατόν, αυτό το κάθαρμα της κοινωνίας. Παραλίγο να πάρει και ο Χίτλερ με αυτή τη λογική. Τώρα... Παλεύω στη ζωή μου και αγωνίζομαι επειδή κατακτώ μόνος μου όσα κατακτώ και το λέω με παρρησία αυτό ελπίζοντας ότι δε θα με παρεξηγήσουν κάποιοι. Και γι' αυτό αυτή την στάση μου την προτείνω και στους νεώτερους. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει σύστημα. Στην Ελλάδα υπάρχουν μερικές παρέες που κάποιες είναι καλές και κάποιες είναι κάκιστες. Κάποιες είναι με ουσία και κάποιες με γνώμονα

την αφέλεια του κόσμου και το κουτσομπολιό. Στην Ελλάδα όλοι
μας είμαστε μέρος του συστήματος αλλά το θέμα είναι ότι για να το πολεμήσεις το σύστημα πρέπει να είσαι μέσα του κι αν χρειαστεί να ρίξεις μία μπόμπα για να το διαλύσεις και να πάει στο διάολο ώστε έτσι να δημιουργηθούν νέες τάσεις, νέοι θεσμοί, νέες καταστάσεις και νέες ανθρώπινες σχέσεις. Γι' αυτό πιστεύω στην πρωτοβουλία. Συστήνω στους νέους και αυτή είναι η θέση μου, ότι μπορούν να κάνουν να πάντα αρκεί αυτό που θα κάνουν να έχει μια αξιοπρέπεια, να έχει κάτι να πει. Να μην αναμασάν. Να μπουν στη διαδικασία της δικιάς τους ομορφιάς. Να ψάξουμε την ελληνική φιλοσοφία και επιτέλους να ανήκουμε σ' αυτό το γεωγραφικό μήκος και πλάτος ως Έλληνες. Και κάτι ακόμα. Το σημαντικότερο πράγμα στη ζωή είναι να βρίσκονται οι άνθρωποι, να αντιλαμβάνονται τη διαφορετικότητα τους και την ιδιαιτερότητα τους χωρίς ματαιοδοξικές και εγωιστικές αντιλήψεις και μέσα από αυτό να δημιουργούν ομάδες. Όχι να ομαδοποιούνται γιατί εγώ δεν πιστεύω στη μάζα, δεν πιστεύω

στο μαζικό. Εμένα το μαζικό με σκοτώνει. Εγώ πιστεύω στις ξεχωριστές προσωπικότητες οι οποίες μπορούν να συνθέσουν μια μεγάλη ομάδα και να "παίξουν" στη ζωή.

GZ: Honestly, very nicely put. I'm indeed versatile. This meansnothing though. What is important is what you do, what is “communicated”. Unfortunately I started communicating from a very young age. And why I say “unfortunately”. The unfortunate thing is that I started with an innocence and naivety and a very good mood, but very young at age. And out of necessity. That it, I had to balance between the things I wanted to say and livelihood. But I will start from the beginning. I was born in St Nikolaos, Acharnon, in a really great neighborhood, Patissia, which have nothing to do with Patissia that we see right now. With neoclassical houses, houses with courtyards, families with dignity, joy, green, and also trees, pines and conifers, peach tree, sour orange trees, apple trees, etc.

But unfortunately the very great leader of modern Greece,

Constantine Karamanlis, the ethnarch, and by the law of the
exchange system (quid pro quo) he destroyed everything.

Greeks certainly accepted it, because Greeks as a race, we are terribly newly rich in perceptions and experience. So they gave up their homes, their comfort and autonomy in order to get an apartment, and of course sometimes in order to endow their children. But personally I do not know if this is really dowry or suppression of the dowry itself. At a time when I still remember Kifissos flowing. I have a photo of my grandfather and my grandmother on today Lenorman Street, where they used to drink coffee at a café in Kifissos that had ducks and swans inside the water. This is to understand how Athens was and what all these political leaders did to Greece and came to devour. They did not come to build, did not come to rule. They came to tear apart -and they did- and none of them has ever apologized to anyone. Anyway. My first relationship with art was my own house. I was born in silence with deaf and mute parents and for me from a very young age the sound played a very important role. This is because I realized that my parents could not listen and I realized how big a thing is entering the audio process. So I started looking for the sound.

The sound of very simple things, by beating a fork, a thing that my father did or turning the spoons around doing rhythms, up to my grandmother who influenced me to go to church. She wanted me to become a Bishop. I will not talk about the church; I will make a parenthesis at this point saying that the church is a huge asset which people need to see very seriously. What does the church do and whether they give anything or they only take. We like to talk about Mount Athos, but they all take. They have not given anything and have a wealth which I do not know why they keep it. Anyway, I am also a person who jumps from one topic to another so make sure to bring me back to the topic at hand. Never mind, I’m coming back on my own. So, the positive of my relationship with the church is that I got

in the ceremonial procedure, the music and I became a

chanter. I want to tell you that I first read the notes of Byzantine music and then the alphabet. So I started studying music and started music both at the church and the Greek Conservatory. I was a lucky kid and I had very good teachers who perceived my life and supported me. And also tried to make me recommendations so that I too could understand what I was going through at home and in society. So I gained “wisdom” while very young, but out of necessity. Because when you realize at a very early age that you must grow violently, but also trusteeship your parents in a country absolutely racist, in a country that hides the disabled and in a country that there is no provision for the disabled, where families who have a disabled child feel affected... so I experienced social racism and this was the reason I occupied myself with the music process.

I started writing songs based on my everyday influences such as children I saw in St Nikolaos, on class differences, for love, for fondness, for nature etc. At the age of 15 I made my first album at “LYRA” company and during that period we were on the verge of dictatorship. Then I did a lot of things. I got a scholarship to study music abroad where I studied at the Munich Academy but the degrees were not identifiable. I went to architectural school. Following the episodes I was one of those who got caught. However I found myself balanced with the ideas, namely the ideology and the policy action. I have never renounced that I am a citizen, a powerful piece of everyone's personality and the state and the attitude towards the state. Unfortunately, Greeks are not searching. We select the products that we eat but also the “products” for the balance of our soul

from only among those presented to us. While the diamond is hidden and you have to search for it individually. Then I did opera and went to drama school and began to balance myself between theater and music and between sound and singing. Basically I am one thing. I express myself either with sound or with no sound, sometimes with speech, and sometimes only with music. I have done too many things and taking this opportunity I want to tell the world that I feel a bitterness in relation to the work that I have produced -take into account that I have produced over 60 cds and if you include some children's work, related to books too, the number goes even higher. So I have done organic works but all these simpletons - and I say simpletons not because they confront me that way, I am referring to the presenters of the radios that play only 50 songs as if there are only those with “aesthetic” interests (put the “aesthetic” within very large quotation marks). But there are many playable things of value. And I do not mean that mine are worthy. They may be of little value, but they are required to play everything so people can choose. I am therefore one of a few artists who prostitute myself, in every sense of the word, in the European market. I did, for example, “Soul's Strings”

for the Nobel awards. I do not agree with the Nobel awards,

but I name it historically. Because ultimately, Kissinger took the Nobel Peace award, so why should I agree with the Nobel awards. For God’s sake, this scum of society. With that logic Hitler should be awarded too. Now ... I struggle in my life and I fight because I conquer what I conquer by myself and I say it boldly hoping that I will not be misunderstood by some. And so I recommend my attitude to the youth. In Greece there is no system. In Greece there are some groups that some are good and some are very bad. Some are of substance and some driven by the naiveté of the world and gossip. In Greece we are all part of the system but the point is that, in order to fight the system you must be within it, and if needed you need to throw a bomb to break it and send it to hell, to thereby create new trends,new institutions, new situations and new  relationships. So I believein the initiative. I recommend to young people and that is myposition that they can do anything as long as what they do has some dignity, to have something to say. They should not ruminate.They should get in the process of their own beauty. To search the Greek philosophy and finally belong to this latitude and longitude, as Greeks. One more thing. The most important thing in life is for people to meet, to understand their diversity and their specificity without vanity and selfish perceptions and to create groups through this. Not getting grouped because

I do not believe in the mass, I do not believe in the whole. The whole is killing me. I believe in separate personalities who can synthesize a large group and “play” in life.

Q: In simpler words, from what you told me Giannis Zouganelis, I remembered a verse from an old song of yours that says: “I care with who you are and what you support.”

Ε: Με πιο απλά λόγια, από όλα αυτά που μας είπες Γιάννη Ζουγανέλη μου ήρθε στο μυαλό ένας στίχος από παλιού σου τραγούδι που λέει: "με νοιάζει με ποιους είσαι και τι υποστηρίζεις".

ΓΖ: Α, ναι. Χαίρομαι πολύ που το ξέρεις αυτό.  Σ' αυτό το τραγούδι λέω πολλά πράγματα. Ελάχιστοι άνθρωποι το έχουν ακούσει. Λέω ότι με νοιάζει τι υποστηρίζεις, με νοιάζει τι αγαπάς πως αγαπάς και τι κάνεις γι' αυτό. Με νοιάζει δηλαδή ο τρόπος που συμπεριφέρονται οι άνθρωποι στην καθημερινότητα τους. Στο παρών μας. Πιστεύω δηλαδή ότι πρέπει να παίρνουμε θέση στα πράγματα. Έχουμε γίνει πάρα πολύ διπλωμάτες. Και πάρα πολύ ενταγμένοι σε συστήματα που είναι ανύπαρκτα, όπως είναι τα κόμματα για παράδειγμα. Και είναι πολύ επικίνδυνοι οι άνθρωποι που είναι ενταγμένοι μέσα σ' αυτά τα συνονθυλεύματα. Γιατί ούτε καν συντεχνίες δεν είναι. Γιατί προσπαθούν μέσα από εκεί να μπουν σε μια διαδικασία ψευτο-εξουσίας ώστε να εξουσιάσουν κι αυτοί και να βολευτούν αλλά με ένα βόλεμα που είναι πιο πολύ βόλεμα της μιζέριας. Μέσα λοιπόν, από αυτό το τραγούδι λέω ότι με ενδιαφέρει πάρα πολύ να ξέρω αν επαναστατείς και πως επαναστατείς και με ποιους συμβιβάζεσαι και γιατί συμβιβάζεσαι. Γιατί είμαστε γεμάτοι με συμβόλαια. Εν κατακλείδι θέλω να πω ότι τελικά όλοι εμείς οι Έλληνες, άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο, είμαστε με δανεικά. Ακόμα κι αυτοί που έχουν κάποια χρήματα, από τους αυτοδημιούργητους, είναι χρήματα δανεικά. Κινδυνεύουμε ανά πάση στιγμή  να μπούμε σε μια διαδικασία της απόλυτης ευτέλειας της ύλης αλλά και του πνεύματος. Πρέπει κάποια στιγμή να οργανωθούμε. Όχι μέσα από τις συνήθειες των οργανώσεων αλλά σε μία μυστική μεταξύ μας δυναμική αντιπαράθεση με τα πράγματα.  Θα πρέπει κάποια στιγμή να πιάσουμε έναν πολιτικό και να τον ταρακουνήσουμε στοδρόμο με όλες τις συνέπειες του νόμου. Όχι για να εντυπωσιάσουμε αλλά για να μπούμε δυνατά μέσα στη ζωή.!

GZ: Oh, yes. I am very glad that you know this. In this song I say many things. Few people have heard of it. I say that I care
what you support; I care what you love, how you love and what you do about it. Meaning that I care about the way people act in their everyday life. In our present. I believe that we should take sides on things. We have become diplomats.
And too integrated in systems that are non-existent, such as the political parties for example. And people who are integrated within these hotpots are very dangerous. Because they are not even trade unions. Because they try, through them, to enter in a pseudo-power process in order to dominate and get comfortable, but with a comfort that is more of a comfort of misery. So trough this song I say that I am very interested to know if and how much of a revolutionary person you are and for whom you compromise yourself and why. Because we are full of contracts. In conclusion I want to say that ultimately all we Greeks, some more and others less, we live with borrowed money. Even those who have some money, self-made, it is borrowed money. We are in danger at any time to enter into a process of absolute cheapness of matter and spirit. We need to be organized. Not through the habits of organizations but in a secret in between us dynamic confrontation with things. At some point we need to catch apolitician and shake him in the street with all the consequences of the law. Not to impress but to enter life loudly!

Ε: Λαλίστατε Γιάννη Ζουγανέλη, τελειώνοντας και πάλι θερμά ευχαριστώ για το χρόνο σου και σύντομα όλα αυτά που μας είπες σήμερα θα είναι στον "διαδικτυακό αέρα".

Q: Voluble Giannis Zouganelis, finishing again, I sincerely thank you for your time and soon all that you said today will be on the “online air”.

ΓΖ: Εγώ σ' ευχαριστώ θερμά και να ξέρεις ότι από εδώ και στο

εξής είμαι πάντα στη διάθεση σας γιατί βλέπω την ποιοτική προσπάθεια που κάνετε για να βγαίνουν στην επιφάνεια πράγματα που όπως είπα και στην αρχή κάποιοι άλλοι συμφεροντολόγοι προσπαθούν να τα θάψουν επειδή απλά δεν τους συμφέρουν να βγουν προς τα έξω.

GZ: I thank you sincerely and you should know that from now on I am always available to you because I see the quality work that you do to make things known that ,as I said at the beginning, other self-seekers are trying to bury, because they are simply not in their interests.