Με τον Λουδοβίκο των Ανωγείων γνωριστήκαμε σε κάποιο Live. Τότε, ανταλλάξαμε τηλέφωνα και την υπόσχεση να βρεθούμε ξανά από κοντά για μια συνέντευξη. Έτσι κι έγινε. Ήταν η στιγμή που επέστρεφε στην Κρήτη από ένα Live στη Μακεδονία με μια μικρή στάση στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος. Δέχτηκε με χαρά να συναντηθούμε εκεί και να συμμεριστεί μαζί μας κάποιες σκέψεις.

Λουδοβίκος των Ανωγείων: «Αφού της νίκης η χαρά χρειάζεται έναν ηττημένο, το πρόσωπο του νικητή είναι ένα πρόσωπο χαμένο». Βλέπω το ποδόσφαιρο τώρα απέναντι στην οθόνη. Την στιγμή που ο ένας χαίρεται, ο άλλος ακριβώς την ίδια στιγμή λυπάται. Δεν μπορεί δηλαδή να συμβεί το ένα ανεξάρτητα από το άλλο. Και πάνω σ’ αυτό μπορούμε να οικοδομήσουμε μια κουβέντα. Ο καθένας μας δεν είναι αυθύπαρκτος, ενώ θα έπρεπε κανονικά. Αγαπάς κάποιον επειδή και ο άλλος πρέπει να σε αγαπάει. Ενώ ποτέ δεν είσαι μοναχός. Ο άνθρωπος γεννήθηκε για να είναι μοναχός. Γεννήθηκε για να είναι παντός καιρού. Να λειτουργεί σε όλες τις στιγμές και τον άλλο απλά να τονέχει ανάγκη κάποιες στιγμές της ημέρας για να τον ακούσει. Αυτή την εντύπωση έχω. Και χαθήκαμε μέσα από την αναζήτηση ότι ο άλλος θα είναι το στήριγμα μας στη συνέχεια. Αλλά και ο άλλος χρειάζεται ένα στήριγμα τελικά και άντε να βρεις άκρη.

«Η στιγμή είναι η τελεία του χρόνου»

We met Loudovikos ton Anogeion in a Live Show. Then, we exchanged telephone numbers and the promise to get together again for an interview. So it happened. It was the time he returned to Crete from a Live Show in Macedonia, having a short stop at the Eleftherios Venizelos Airport. He gladly    ccepted to meet me there and to share with us some thoughts

Ε: Όλη αυτή η σκέψη που κακά τα ψέματα έχει μέσα και μια δικιά της φιλοσοφία, πώς βγαίνει μέσα από τον Λουδοβίκο των Ανωγείων και εκφράζει αυτά τα πράγματα; Από πού ξεκινάει και ποιο είναι το κίνητρο;

“The moment is the dot of time”

(πριν προλάβω να ρωτήσω κάτι τον ίδιο ακριβώς τη στιγμή που βλέπει ενεργοποιημένη την κάμερα ξεκινάει αυθόρμητα μόνος του.)

(before I could even ask a question, he spontaneously starts on his own when he notices that the camera is on)

Loudovikos of Anogeia: “Since the joy of winning needs a loser, the face of the winner is a face lost.” I’m watching football right now on the screenacross. At the same time that one rejoices, the other one is sad. That is, one cannot happen independently from the other. And on this premise we can build a conversation. No one of us is absolute, but normally we should be. You love someone because they should love you too. While you never are on your own. Man was born to be alone. Born to be all-weather. Operating at all times and simply having others when he is in need of being heard. This is the impression I have. And we got lost through searching for continuous support from others. But ultimately others need support too and that’s where the situation gets tangled.

Q:. All this thought, which, let's face it, has its own philosophy, how does it burst through Loudovikos of Anogeia and expresses these things? Where does it begin and what is its motivation?

ΛΑ: Κοίταξε. Η σκέψη βγαίνει μέσα το μυαλό φυσικά και είναι κάποιες επισκέψεις από το περιβάλλον οι οποίες κινητοποιούν τη δυνατότητα να καταλάβεις τι θες και τι μπορείς να πεις. Εγώ είμαι – το δηλώνω από πάντα – ένας παρατηρητής που δίνω χρόνο στις στιγμές. Η στιγμή είναι η τελεία του χρόνου αλλά η στιγμή από μόνη της έχει μέγεθος τεράστιο. Σκεφτείτε μόνο ότι μια σπίθα που σηκώνεται από το ξύλο που καίγεται, η ζωή της δεν είναι πάνω από ένα δευτερόλεπτο. Γεννιέται φωτεινή, κορυφώνεται φωτεινή και πεθαίνει φωτεινή. Ο χρόνος λοιπόν και η κάθε
στιγμή τα περιέχει όλα. Είναι μια σφαίρα που μαντεύει τα πάντα. Αν στήσεις το αυτί σου και το μάτι σου πάνω στη στιγμή και δε χάσεις το χρόνο και δε χαθείς στα συνηθισμένα, οι στιγμές θα

σου απαντήσουν. Και πάνω σ’ αυτό θα σου πω ένα μικρό παραμύθι. Καταρχήν έχω ένα τραγούδι που μιλάει για το χρόνο και λέει: «Ο χρόνος. Μια μηχανή που φτιάχνει παρελθόν σαν το φεγγάρι που αφήνει πίσω του το ασήμι κι αυτό το έρημο παρών να φεύγει με άδειες τσέπες για την μνήμη. Κάθισε πάνω στις στιγμές που έχουν κάτι να σου πούνε, αφού σηκώνονται στις μύτες των ποδιών, μικρή μου αγάπη, να σε ιδούνε». Οι στιγμές λοιπόν που είναι στο μακρινό μέλλον και τις φαντάζομαι πάντα σαν μικρά κοριτσάκια με τα σωσωνάκια  τους και τις κορδελίτσες τους να κατεβαίνουν από ένα μακρινό βουνό, τα βράχια και τα
δέντρα τους ρωτούν πού πηγαίνετε; Ερχόμαστε από πολύ μακριά και πάμε να γίνουμε παρών, για παράδειγμα στον Σπύρο. Όταν φτάσουν στον Σπύρο και εκείνος δεν είναι εκεί για να υποδεχτεί την κάθε στιγμή, τότε συμβαίνει το εξής παράδοξο. Γυρίζει η στιγμή το κεφάλι της προς τα πίσω και κοιτάζει τις άλλες στιγμές που πλησιάζουν και τους κάνει μια απελπισμένη κίνηση λέγοντας τους: Χάλια πήγε η συνάντηση. Στέλνει δηλαδή ένα μήνυμα απαισιοδοξίας προς τα πίσω και στη συνέχεια η ίδια
αυτή στιγμή φεύγει λυπημένη για το μέλλον. Αν ζεις στο παρών σου, τιμάς και το παρελθόν και το μέλλον.

LA: Listen. The thought comes of course from the mind and
there are some influences from the environment which mobilize the ability to understand what you want and what you can say. I am -as I always say-an observer who gives meaning to the moments. The moment is the dot of time, but the moment itself has huge size. Just think that a spark that rises from a burning wood, its life is no more than a second. Born bright, it gets to the peak bright and dies bright. So time and each moment contain everything. It is a sphere that guesses everything. If you set your ear and your eye on the moment and you do not lose time and you do not get lost in the ordinary, the moments will answer to you. And about that I will tell you a little story. First I have a song that speaks of time and goes like this: “Time. A machine that makes the past, like the moon that leaves behind the silver and this desert present leaving with empty pockets in search for memory. Sit on the moments that have something to tell you, after they tiptoe, my little love, in order to see you “. So the moments of the distant future that I always imagine them like little girls with their ankle socks and their ribbons descending from a distant mountain, the rocks and the trees ask them “where are you going?” We come from far away and going to become present, for Spiros for example. When they arrive at Spiros and he is not there to greet each moment, then this paradox happens. The moment turns its head back and looks at other moments approaching and makes a desperate move to tell them: the meeting went horrible. That sends a message of pessimism backwards and afterwards this same moment leaves sad for the future. If you live in your present, you honor both the past and the future.

Ε: Όλα αυτά σοφά και βιωματικά ταυτόχρονα. Απορία δικιά μου. Όλοι οι άνθρωποι θα έπρεπε να σκέφτονται έτσι. Παρόλ’ αυτά

οι περισσότεροι άνθρωποι δεν σκέφτονται έτσι. Εννοώ όχι μόνο να εκφραστούν με αυτό τον τρόπο αλλά γενικότερα να εμβαθύνουν. Κατά τη γνώμη σας τι ευθύνεται γι’ αυτό;

Q: All these are simultaneously both wise and experiential. A question of mine. Everyone should think this way. However most people do not. I mean not only expressing themselves this way, but in general going deeper. In your opinion, what is responsible for this?

ΛΑ: Τι ευθύνεται. Τα προβλήματα της καθημερινότητας κάνουν τον κόσμο να μην μπορεί να βιώνει το ποθητό του. Ο άνθρωπος θα έπρεπε να ζει σε μικρές κοινωνίες και να ζει παρέα με τη φύση. Και να απολαμβάνει δηλαδή αυτά που η φύση του έχει φέρει.
Γιατί για να μας παρουσιάσει αυτό η ζωή έχει φροντίσει από πριν να έχει καταθέσει αυτά που χρειαζόμαστε. Εμείς ανεχτήκαμε λοιπόν άλλα πράγματα και χάσαμε το δρόμο. Χάσαμε το δρόμο και αντί να πηγαίνεις στο δέντρο πηγαίνεις στο Super Market. Αντί να πας στη γη πηγαίνεις στην άσφαλτο. Αυτά είναι που αποπροσανατόλισαν τον κόσμο και τον πήγαν αλλού και κατά συνέπεια είναι φανερό ότι αν χάσεις τη σχέση σου με τη φύση είσαι «παρά φύση». Πώς λοιπόν να τα αναγνωρίσεις και πώς να ψάξεις αυτές τις στιγμές και τις λεπτότητες τους; Οφείλει η τέχνη

να τα επαναπροσδιορίζει αυτά και να τα διδάσκει και όχι μόνο

να τα διδάσκει αλλά και να υπαινίσσεται πράγματα και να τα λαμβάνει ο κόσμος. Αν ξαναβρούμε τον εαυτό μας μέσα από την κατεύθυνση αυτή νομίζω θα ξανασηκώσουμε πολλά πράγματα ψηλά. Βλέπεις τώρα για παράδειγμα μια Ελλάδα τρομαγμένη, έναν Έλληνα προσβεβλημένο σαν προσωπικότητα μια μνήμη χαμένη στο παρελθόν και να χαμογελούν όλοι οι Ευρωπαίοι για μας με ειρωνεία. Γιατί; Γιατί κάποιο οικονομικό σύστημα της Ευρώπης δεν της πήγε πολύ καλά κι εμείς σαν «αδύναμος κρίκος» στην άκρη, όπως θα’ λεγε και το παιχνίδι, πέσαμε μέσα σ’ αυτό το παιχνίδι. Όταν λοιπόν έχουμε αυτές τις απώλειες, πώς θες να είναι ο άλλος; Πού να ψαχτεί; Είναι ευάλωτος. Ευάλωτος από παντού. Ότι του διαφημιστεί περισσότερο, αυτό παρακολουθεί.


LA: What is responsible. Everyday problems make the world not experiencing what they desire. Man should live in small communities and together with nature. And also enjoy what nature has brought him. Because for life to shows us this, it has already taken care beforehand of submitting what we need. We therefore have tolerated other things and we lost the road. We lost our way and instead of going to the tree we go to Super Markets. Instead of going to the land we go to the asphalt. These things have disoriented people and led them
elsewhere and therefore it is obvious that if you lose your connection with nature you are “unnatural”. So how will you recognize and look for these moments and their subtleties? Art owes to redefine them and teach them and not only teach them but also suggest things that people should embrace. If we rediscover ourselves through this direction we will raise many things up. You see now, for example, a startled Greece, a diseased Greek personality, a memory lost in the past and all Europeans smiling with irony. Why? Because one of Europe's financial systems did not do well and we as the “weakest link” on the side, as the game suggests, we fell into this game. When we have these losses, how can people be? Where should they look? They are vulnerable. Vulnerable from everywhere. They watch whatever is more advertised to them.

Ε: Να υποθέσω λοιπόν ότι είναι δύσκολα τα πράγματα για τους νέους ανθρώπους που θέλουν να ακολουθήσουν το τραγούδι;

Q: So should I assume that it is difficult for young people who want to become singers?

ΛΑ: Όντως είναι πάρα πολύ δύσκολα τα πράγματα για τους νέους ανθρώπους όσον αφορά τη μουσική και το τραγούδι για να αναρριχηθούν σε μια προβολή. Με την έννοια ότι οι εταιρίες σήμερα έχουν τόσο πολύ ευτελίσει την έννοια τραγούδι, cd κτλ. που τα βρίσκεις πια μέσα στις εφημερίδες και τα περιοδικά. Κι αυτό έσκαψε το λάκκο της προσμονής του ανθρώπου προκειμένου να περιμένει τον κάθε καλλιτέχνη για να παράγει τον επόμενο του δίσκο. Αν κάποιος ενδιαφέρεται να κάνει τραγούδι, θα πρέπει να αναλογιστεί το εξής. Πρώτα να ανακαλύψεις τι είσαι και τι θες. Δηλαδή να είσαι ο εαυτός σου. Μιμητισμοί στο τραγούδι είναι ότι χειρότερο. Όταν κάνεις κάτι που
μοιάζει με κάτι άλλο είναι ότι χειρότερο. Το ζητούμενο είναι να αποκτήσεις ταυτότητα χαρακτήρα. Να έχεις μια παραγωγή από τη μεριά σου που μπορεί να είναι μέτρια, αλλά να είναι δική σου και να μπεις σ’ αυτή την κατεύθυνση. Να μη βιάζονται οι νέοι καλλιτέχνες. Γιατί για να γράψεις ένα cd πρέπει να υπάρχει λόγος για να συμβεί. Μη το κάνεις απλά και μόνο για να πεις έχω
κάνει ένα cd. Πρέπει, επειδή χρεώνεσαι πάντα τις ηχογραφήσεις
και αυτά που εκδίδονται, να μην ντρέπεσαι αργότερα για το αποτέλεσμα. Πρέπει να προσέξεις πάρα πολύ και να βρεις το ιδιαίτερο στοιχείο. Και να αποκλίνεις από όλα τα ρεύματα που σήμερα κυριαρχούν στο ελληνικό τραγούδι. Να βρεις τρόπο και
να πας από αλλού. Αν βρεις τον τρόπο υπάρχει ελπίδα ότι θα κάνεις κάτι. Αλλιώς είναι πολύ δύσκολο να μοιάζεις με κάποιον. Σήμερα κάθε 10 μέρες παράγονται 100 cd. Ποιος ακούει σήμερα τόσα cd; Ποιος θα ασχοληθεί να δώσει βάση σε ένα νέο παιδί
που έχει ταλέντο; Πρέπει να είναι ή συγκυριακό ή να είναι τεράστιο ταλέντο που δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά. Αλλά τεράστια ταλέντα δεν υπάρχουν σήμερα τόσο εύκολα. Ένα παιδί σοβαρό που θέλει τη μουσική το πρώτο που πρέπει να κάνει
είναι να κατακτήσει τη σχέση του με τους φίλους του, μια ομάδα μουσικών δηλαδή που θα παίζουν μαζί. Αν γράφει στίχους θα
πρέπει να αποφύγει τελείως λέξεις κλισέ όπως για παράδειγμα η λέξη καρδιά, νύχτα, μόνος γενικά λέξεις που έχουν ταλαιπωρηθεί πάρα πολύ από στιχουργούς. Θα πρέπει να προσέξει πάρα πολύ το στίχο. Ένα τραγούδι δε θα είναι ποτέ σπουδαίο αν δεν

έχει καλό στίχο. Γι’ αυτό πρέπει να βάλεις τον καλύτερο εαυτό σου. Να αφήσεις το τραγούδι που θέλεις να γράψεις για καιρό

και να το δεις ξανά μετά από πολύ διάστημα ώστε να δεις πως

θα σου φωνάξει το λάθος εκείνη τη στιγμή. Είναι όπως η ζωγραφική. Χρειαζόμαστε νέα παιδιά. Είναι καλό για να φρεσκάρουν την εικόνα του κόσμου. Αλλά προς Θεού, έξω οι μιμητισμοί. Έξω το δήθεν. Αν θέλεις να φορέσεις μαύρα γυαλιά σε μια συναυλία μην το κάνεις. Το έχουν κάνει τόσο πολλοί πριν από εσένα. Μην το κάνεις κι εσύ. Μιλάω τελείως συμβολικά.

Κάνε απλά αυτό το νομίζεις σωστό εσύ. Όπως κάποιος που έχει τη δική του προσωπικότητα όταν προσεγγίζει κάποια με την

οποία είναι ερωτευμένος, με τον ίδιο τρόπο κάνε κάτι παρεμφερή όσον αφορά το τραγούδι. Με τη δυσλεξία του, με την νικανότητα του, με το φόβο του, ο ερωτευμένος πείθει. Δεν πείθει με την τεχνική πείθει με την αλήθεια του.

LA: Indeed it is very difficult for young people in terms of music and singing to have a somewhat success.  In the sense that today companies have cheapen so much the meaning of songs, CD, etc. that you can find them inside newspapers and magazines. And that dug the pit of man’s anticipation in order to wait for any artist to produce their next album. If anyone is interested in singing, he should consider the following. First you should find out what you are and what you want. That is to be you. Mimicry in singing is the worst. When you do something that resembles something else, that is worse. The aim is to acquire an identity of character. Have a production of your own that might be moderate, but it is your own, and then follow this direction. Young artists shouldn't hurry. Because in order to record a CD, there should be a reason for this to happen. Do not do it just to say that you recorded a CD. You must, because you are always being charged of the recordings and everything that gets published, never be ashamed of the result later. You
must watch out and find the particular element. And deviate from all streams currently dominating the Greek singing. Find a way and take another road. If you find the way there is hope that you will do something. Otherwise it is very difficult to look like someone. Today every 10 days 100 CDs are produced. Who
listens to so many CDs these days? Who will work to give credits to a young person with talent? It must be either situational or such an enormous talent that cannot be otherwise. But today great talents are rare. A serious young person who desires music, the first thing to do is to conquer his relationship with his friends, a group of musicians that will play together. If he writes lyrics he must completely avoid cliché words such as the word heart, night, alone, generally words that have suffered too much from songwriters. He must take extra care of the verse. A song will never be great if it’s not well versed. That's why you should do your best. Leave the song you’ve want to write for a long time and take a look at it again after a while so that you can notice at that time your mistakes standing out. It is like painting. We need young people. They are needed to refresh the image of the world. But dear God, without mimicry. Without faking. If you want to wear dark glasses at a concert do not do it. So many have done it before you. Do not do it too. I speak completely
symbolically. Just do what you think is right. Like when someone who has his own personality and approaches someone he is in love with, do something similar in the same way regarding the song. A person in love can convince despite his dyslexia, his inability, his fear. He is convincing with his truth, not with
his technique.

Ε: Θα πιαστώ από μία λέξη που είπατε. Τη λέξη «ταλέντο».  Καταρχήν πιστεύετε ότι το ταλέντο είναι έμφυτο και εκδηλώνεται στην πορεία ή είναι κάτι που μπορεί να καλλιεργηθεί με κάποιον τρόπο; Και δεύτερη ερώτηση. Τελικά Ελλάδα έχεις ταλέντο;

Q: I will remark upon a word you mentioned. The word “talent”. Firstly, do you believe that talent is innate and occurs along
the way or something that can be grown in some way? And a second question. Does Greece finally got talent?

ΛΑ: Ταλέντο. Είναι όπως μια πηγή. Το νερό υπάρχει στη φύση, έτσι δεν είναι; Άλλοτε το βρίσκεις μέσα σε ένα πηγάδι και άλλοτε το βρίσκεις να ρέει. Αυτό είναι το ταλέντο. Άλλος το έχει βαθιά, άλλος στην επιφάνεια. Όπως είπε κάποτε κάποιος: «Εκτός του ταλέντου, είναι το ταλέντο». Όπως για παράδειγμα όταν ένας ζωγράφος έχει τη δυνατότητα να κάνει την τέλεια προσωπογραφία κάποιου, αυτό το ονομάζουμε ταλέντο. Αν επαναπαυτεί όμως σ’ αυτό, έχει χαθεί. Πρέπει να πάει πίσω από την εικόνα και να αποδώσει αυτό που δεν βλέπουν οι άλλοι. Αυτό είναι το ζητούμενο. Το ταλέντο λοιπόν, είναι μια αφορμή για να βρεις τα καλύτερα στοιχεία από μέσα σου και να τα καλλιεργήσεις. Θα έλεγα από μόνο του δεν κάνει τίποτα.

LA: Talent. It is like a source. Water exists in nature, doesn't it?
Sometimes you find it in a well and sometimes you find it flowing. That is talent. One has it deep within himself, others on the surface. As someone once said: “Besides talent, there is talent.” Such as when a painter is able to make a perfect portrait of someone, we call that talent. But if he relies upon it, it will be lost. He must go behind the picture and render what others can't see. This is what matters. Talent therefore, is a motivation to find the best qualities of yourself and cultivate them. I would say that by itself it does nothing.

Ε: Και τώρα κάτι δικό σας που μου αρέσει πολύ. «Μια μέλισσα κατέβηκε το πηγάδι του κρίνου και ακόμα να φανεί». Αυτό θα
σας πω τι μου θυμίζει. Μου θυμίζει ιαπωνική ποίηση Χάϊκου που είναι λίγες λέξεις σε μια πρόταση μόνο κι όμως μέσα από εκεί μπορείς να γράψεις σελίδες.

Q: And now something of your own work that I really like. “A bee came down the well of the lily and it hasn’t been seen

ever since.” This reminds me of something. It reminds me of the Japanese poetry haiku where there are a few words in a sentence yet only with these you can write whole pages.

ΛΑ: Ναι πράγματι. Το ξέρω καλά το Χάϊκου. Κι έχει και τους κανόνες του. Και η ομοιότητα με αυτά που γράφω εγώ και με τις μαντινάδες της Κρήτης είναι ότι είναι μικρό, περιεκτικό και ουσιώδες. Κι έχει και ρυθμό στις συλλαβές του. Εγώ δε θέλω όταν
εκφράζομαι με λέξεις να τις επεξηγώ. Η επεξήγηση για μένα είναι περιττή γιατί δείχνει ανικανότητα να περάσεις το λόγο σε πρώτο επίπεδο. Λοιπόν, στο τελευταίο βιβλίο που έχω γράψει που

λέγεται «Η εξομολόγηση μιας τελείας»,  λέω υστερόγραφο: «Δεν είχα χρόνο για να σου γράψω λιγότερα». Αυτό σημαίνει ότι
οτιδήποτε, και το είπα και πριν για τα νέα παιδιά,  ετοιμάζεις θα πρέπει οπωσδήποτε να το δουλεύεις πάρα πολύ. Να πετάς πολλά για να κρατήσεις τα λίγα. Αυτό είναι το σημαντικό. «Μια μέλισσα κατέβηκε στο πηγάδι του κρίνου και ακόμα να φανεί». Τι είναι αυτό; Εγώ καθόμουν στο καφενείο στην πλατεία και εκεί
υπάρχουν οι λευκοί κρίνοι οι μεγάλοι και μια μέλισσα κατέβηκε προφανώς για τη δουλειά της. Να πάρει το μέλι της. Αλλά φαίνεται δε βρήκε πολύ και εγώ ανησύχησα περιμένοντας απ’ έξω. Εγώ ανησύχησα γιατί δεν ανέβαινε προς τα πάνω και αυτό το παιχνίδι έκανα με τη μέλισσα και ακριβώς και αυτή ήταν η αφορμή για το βιβλίο μου «Το πηγάδι του κρίνου». Αλλά η μέλισσα ξέρει τη βαθιά αλήθεια των πραγμάτων. Εμείς σαν

άνθρωποι σταματάμε στα φύλλα του ρόδου, στα φύλλα του κρίνου αλλά η μέλισσα που ξέρει κατευθύνεται στην καρδιά μέσα. Αυτό είναι το ουσιώδες. Η ομορφιά δεν είναι στην
επιφάνεια. Δεν καταδέχεται να χαρίζεται εύκολα. Η ομορφιά είναι πίσω από την εικόνα. Είναι πίσω από το κάλεσμα του εύκολα ωραίου. Διότι το ωραίο βγαίνει από το «ώρα», «της ώρας» και οτιδήποτε είναι της ώρας είναι ωραίο και όμορφο. Δηλαδή ένας γέρος άνθρωπος που είναι ώριμος, αυτό είναι το ωραίο. Ένα φρούτο ώριμο είναι ωραίο και νόστιμο. Μπερδευτήκαμε πάρα πολύ με την εποχή που εκβιάζει ώστε ο κόσμος να παραμείνει νέος, δηλαδή μια ουτοπική πρόταση. Γιατί βλακώδες είναι να πιστέψεις ότι θα μείνεις νέος ενώ δεν είσαι. Και δεν έχει και νόημα αυτό. Η νεότητα είναι ένα στάδιο της ζωής που το περνάς για να οδηγηθείς στη σοφία. Προς τα εκεί είναι η κατεύθυνση του ανθρώπου, να μπορέσει να βγει σε επίπεδο υψηλό και να καταλάβουμε τελικά γιατί ήρθαμε εδώ και που πάμε. Και επειδή δεν ξέρουμε το μετά, οι αρχαίοι λένε «Άδης» που θα πει άγνωστο μετά το θάνατο, αλλά αν υπάρχει ψυχή όπως οι μεγάλοι σοφοί λένε κι όπως ο καθένας από εμάς αισθάνεται πέρα από το

σώμα, πιθανώς αυτή η ψυχή να χρειάζεται όλο αυτό το φορτίο των συγκινήσεων και των εμπειριών για να το πάρει μαζί της φεύγοντας. Αυτή θα είναι και η προίκα της. Αυτό λέω λοιπόν, ότι η ομορφιά είναι το βαθύ που σε πάει στο ηθικό. Το ωραίο κουβεντιάζει με την ηθική. Σκέψου ότι ο πρώτος νόμος του

Μίνωα έλεγε να είσαι όμορφος. Δεν ξεκινούσε με το «μην κάνεις αυτό», αλλά με το να είσαι όμορφος. Τι θα πει όμως να είσαι όμορφος; Θα πει όταν θαυμάζεις ένα τοπίο πρέπει να

σκέφτεσαι αν το τοπίο λέει το ίδιο για σένα. Δεν σου λέει να είσαι νέος. Σου λέει να είσαι όμορφος. Ο ώριμος λοιπόν άνθρωπος που έχει καταφέρει να γεμίσει με εμπειρίες τη ζωή του και έχει γίνει δάσκαλος επί της ουσίας, είναι αυτός που ταξιδεύει, ο ναυτικός, αυτός που θαλασσοδέρνεται, ή ακόμα ο αγρότης, ο βοσκός. Από αυτούς θα ακούσεις τα πιο σημαντικά πράγματα. Η

εμπειρία μου με ένα γέρο από τα Χανιά ο οποίος είναι απόστρατος των θαλασσών όταν τον ρώτησα πως περνάς τη μέρα σου και τι σου έμεινε από τη θάλασσα μου είπε: «αυτό που μου έμεινε από τη θάλασσα είναι να ανάβω το τσιγάρο μου

μέσα στις χούφτες ακόμα και μέσα στο σπίτι». Κι όταν τον

ρώτησα πως περνάς την ημέρασου μου είπε: «έχω ένα μικρό κτήμα με κάποια ζωντανά. Μένω εκεί στο κτήμα, τα ταϊζω το

πρωί νωρίς, μετά πλένομαι και ξυρίζομαι στο καθρεφτάκι της ελιάς, αρωματίζομαι και φεύγω για το καφενείο. Περνώντας από το περίπτερο αγοράζω τοπικό τύπο. Ανοίγω στα κοινωνικά, δεν βλέπω τον εαυτό μου μέσα και πίνω τον καφέ μου ευχαριστημένος.

LA: Yes indeed. I know haiku very well. And it has its rules. And the similarity with what I write myself and with the serenades
of Crete is that it is small, concise and essential. And they have pace in the syllables. When I express myself with words I don’t want to explain them. The explanation to me is unnecessary because it demonstrates inability to make your word clear
in the first place. Well, in the last book I wrote called “Confession of a dot,” I postscript: “I had no time to write less to you.” This means that anything, as I said before for the youth, that you prepare, should definitely be worked a lot. Throw away a lot to reserve the few. This is what’s important. “A bee came down the well of the lily and it hasn’t been seen ever since.” What
is this? I was sitting at a cafe at the square of the town and there were white lilies and a large bee apparently went to do her job. Get the honey. But it seems that it didn’t find much and I sat outside worried and waiting. I was worried because it wasn’t flying up and that’s the way Iplayed with the bee and this was the reason for my book “The well of the lily.” But the bee knows the profound truth of things. We as people stop at the
rose leaves, the lily leaves, but the bee knows and heads straight for the heart inside. This is essential. The beauty is not on the surface. It doesn’t condescend to be given away easily. Beauty is behind the image. It is behind the call of easy beauty. Because beauty (oreo) comes from the word “time” (ora),
“time” and everything of the hour (ora) that is nice and beautiful. That is an old man who is mature, there is the beauty. A mature fruit is nice and tasty. We got too confused in the era that blackmails so people remain young, which is a utopian proposal. Because it is stupid to believe that you will remain young when you're not. And it has no meaning. Youth is a stage of life that you pass to reach wisdom. This is the direction humans are heading to, so it should come at a high level and so we finally understand why we came here and where we go.
And because we do not know the future, ancient people called it “Hades” which means the unknown after death, but if there is a soul as great wise men say and as each of us feels beyond their body, probably this soul needs all this load of emotions and experiences to take when leaving. This will be its dowry. This is what I say then, that beauty is the profound that leads you to morality. Beauty is chatting with morality. Consider that the first law of Minos said that you had to be handsome.

It didn’t start with “do not do this,” but with being beautiful. But what does it mean to be handsome? It means that when you admire a landscape you must think if the scenery says the same about you. It doesn’t tell you to be young. It tells you to be beautiful. The mature man therefore that has managed to fill his life with experiences has become a teacher in a sense, is the one that travels, the seaman, the one who fought the
sea, or even the farmer, the shepherd. From them you will hear the most important things. From my experience with an old man from Chania who is a retired marine, when I asked him “how do you spend your day and what is left from the sea?” he told me: "what is left from the sea is lighting my cigarette into my handfuls even inside the house.”  And when I asked him “how do you spend your day?” he told me: “I have a small farm with some livestock. I stay there in the land, feed them early in
the morning, then wash and shave in the mirror of an olive tree, perfume myself and leave for the cafe. Passing from the kiosk I buy the local press. I read the social section, I do not see myself in and I drink my coffee being happy.



Στο σημείο αυτό και ενώ η ώρα αναχώρησης της πτήσης πλησίαζε ευχαριστήσαμε θερμά για το χρόνο που μας αφιέρωσε και ανανεώσαμε το ραντεβού μας για μια μελλοντική και εξίσου εποικοδομητική συνάντηση.


At this point, while the departure time approached we thanked him warmly for the time he devoted to us and renewed our appointment for a future and equally constructive meeting.