CLAPS.gr

Get reAdy.

Do Jews Run Hollywood? - You Bet They Do...& What Of It? (by Ben Stein)


"Hollywood is run by Jews; it is owned by Jews--and they should have a greater sensitivity about the issue of people who are suffering. Because...we have seen...the greaseball, we've seen the Chink, we've seen the slit-eyed dangerous Jap, we have seen the wily Filipino, we've seen everything but we never saw the kike. Because they knew perfectly well, that that is where you draw the [line]."

--Marlon Brando on Larry King Live



A few days after Marlon Brando scandalized the airwaves by referring to the Jews who worked in Hollywood as "kikes," I got a call from an editor at 60 Minutes. The woman wanted to know how I felt about Brando's use of words and his allegation that Hollywood is "run by Jews."

She suggested the desired answer by noting that her researchers had conclusively proven that Jews do not run Hollywood.

Crafty 60 Minutes had studied the top slots in town. Their research showed that "only" about 60 percent of the most important positions in Hollywood were run by Jews. What did I think?

I managed to disqualify myself by saying that while Hollywood was not really "run" by anyone (it's far too chaotic for that), if Jews were about 2.5 percent of the population and were about 60 percent of Hollywood, they might well be said to be extremely predominant in that sector.

That was far too logical and un-PC an answer, and I never heard from her again.

But Jews are a big part of my thoughts (as they are of every Jew's thoughts). Plus, I live and struggle in Hollywood, so the combination intrigues me. What exactly is the role of the Jew in Hollywood? More to the point, what does it signify, if anything, if Jews have a big role? And, most interesting of all, why do we care?

First, it is extremely clear to anyone in Hollywood that Jews are, so to speak, "in charge" in Hollywood in a way that is not duplicated in any other large business, except maybe garments or scrap metal or folding boxes.

At mighty Paramount, the controlling stockholder is Sumner Redstone. Head of the studio is Jon Dolgen. Head of production is Sherry Lansing--all members of the tribe.

At titanic Disney, the CEO is Michael Eisner, the world's most assimilated Jew, who might as well be a Presbyterian. Deputy head is Michael Ovitz, karate champ but also a Jew. Head of the studio is Joe Roth.

At newly energized ICM, the top dogs are Jeff Berg and Jim Wiatt. At still overwhelming CAA, Jack Rapke and other members of my faith predominate. At William Morris, Jon Burnham and other Jews are, by and large, in the power positions.

This has always been true in Hollywood. The ex-furriers who created Hollywood were Eastern European Jewish immigrants, and all of the great edifice of fantasy-making in Hollywood is their handiwork. Names like Zukor and Lasky and Goldwyn and Cohn are the foundation of mass culture in America and the world.

There is a much quoted note that it took all these Eastern European Yiddish-speaking Jews to create the lasting, worldwide image of America and what America is--the mass culture mirror that America likes to hold up to its face.

This thought is made concrete by the simple line at the beginning of Gone with the Wind that it is "A David O. Selznick Production." It took a Selznick, married to the daughter of a Louis B. Mayer, working with a Thalberg, to create the ultimate vision of romantic America--the antebellum South.

It took a Jew--Leslie Howard--to play Ashley Wilkes, the bedrock image of what a perfect American gentleman is supposed to be.

Thus, the fact of Hollywood's being very largely Jewish is not exactly news. The news is that Hollywood is rapidly becoming ethnically far more diverse than it was only a couple of decades ago, when I first arrived here.

You can take it from the studio level, where probably the most powerful man in town is of the Australian faith--one Rupert Murdoch by name. Murdoch, no one's idea of a Jew, controls a major studio, a major broadcast network and the largest aggregation of TV stations in America.

The head of programming at ABC is a full-on gentile, Ted Harbert. The owner and head of production of what has become the Tiffany studio, MGM, are Kirk Kerkorian and Frank Mancuso, also not members of Temple Israel. And on and on.

It is certainly true that there have always been goyim in Hollywood.

But there are more gentiles in the Industry now, and there has formed a whole new route to Hollywood.

No longer do young men and women work their way up solely by being mailroom clerks or nephews of producers or offspring of men in the linen-supply business.

The standard route to Hollywood now is through Harvard and Yale. Sitcom writers and producers, movie scriptwriters and producers now come from the Ivy League far more than from the streets of Brooklyn. Most of the writing staff of the powerhouse Seinfeld is from the Harvard Lampoon.

So are many of the writers on Married...with Children, Friends and other stalwarts of the box. The route from Harvard Square to Hollywood is now hallowed by success and money. In fact, the agencies now beg and plead for Harvard Lampoon grads the way they once cried for the writers of The Jack Benny Radio Program.

This change from borscht-belt origins to the halls of Harvard as a prime source of writing talent in Hollywood is a quantum shift. Many of the Harvard and Yale alums are, to be sure, Jews, but many are not.

Now, this is interesting to those of us who work here. But it is of no significance at all to the 99.9 percent of Americans who do not.

The only possible significance of whether Hollywood is run by Jews or not must have to do with whether or not the product comes out "Jewish," or in some way different from the way it would if it were made solely by gentiles.

Really, the point is even a little uglier than that. The only real reason why the question of whether Jews "run" Hollywood is at all interesting is because there is some residual thought--apparently as was in the mind of Marlon Brando--that Jews are sinister and alien.

Kike is a low Polish word meaning the nastiest, most alien connotation of Jew. That would mean that the Jewish product of Jewish Hollywood would be somehow subversive in some way. This would be akin to Wagner's notion that Jews had polluted and ruined German music with their innately subversive sensibility.

This is a thought so bizarre and even comical to anyone familiar with Hollywood that it merits laughter more than fear. Yes, of course, the Hollywood product is made mostly by Jews. But these Jews are in love with America.

These are Jews who want to play polo, not davvinn in shul. These are Jews whose children play soccer and learn horseback riding in Malibu.

These Jews, as soon as they have two million to rub together, buy farms in South Carolina (Joel Silver) or vast spreads in Colorado (Peter Guber).

It was the Jews of the '30s and '40s who gave us the vision of America the Good, where money did not count--only goodness. Think of the works of William Wyler (maker of the ultimate pro-American heartstrings movie, The Best Years of Our Lives), or of MGM and its celebration of the swinging good life of Ginger and Fred.

Where does the idea come from of the perfect American family, occasionally quarreling mildly but ultimately working it all out in love and affection? From Ozzie and Harriet and Leave It to Beaver and I Love Lucy, with their largely Jewish writers and producers.

Where does the idea come from that parents and children, as polarized as they might be, will ultimately love each other? From Norman Lear and his factory for grinding out funny and touching affirmations of domestic life in America.

Where does the idea that blacks can be funny and endearing as millionaires and not just as servants and wide-eyed fools fleeing ghosts? Again, from Norman Lear and The Jeffersons.

Hollywood's current product occasionally repels and even sickens me. I am truly disgusted with its language, its violence, its endless attacks on businessmen and military officers. (On the other hand, it never can attack the CIA enough for me.)

But these are eddies and ripples in the vast tide of Hollywood messages that encourage and hearten us in our daily struggle.

Many Americans get this message far more from Hollywood than from worship, and these are by no means subversive messages.

So now, as the shrinks say, we may perhaps to begin.

If any overall view of the Hollywood product shows it has been a wholesome influence on American life, why is Hollywood itself still so not trusted?

Why can a Marlon Brando attack it so explicitly for its Jewishness and a Dan Quayle and even a Bob Dole and even a Bill Clinton attack it on an ongoing basis for its alleged sinister quality?

I marvel that when people criticize the auto industry for making trucks that catch fire when they are struck and cars that turn over on a turn, no one ever says "the gentile auto industry." No one calls the pharmaceutical industry sinister or attacks it as alien even though it turns out a lot of pills that addict people.

As far as I can recall, Hollywood, and only Hollywood, gets the treatment as being somehow sinister and alien.

Other industries are bad--like big tobacco--but only Hollywood is un-American, even though its product kills a lot fewer Americans.

It's hard to resist the thought that there are only two explanations for this:

* Envy. Life in Hollywood is thought to be fun, well-paid, glamorous and sexy. Naturally, many people sitting in cheerless offices in D.C. or elsewhere want to be in the seat where the mighty of Hollywood sit. Because they have no idea of how to get there, they express envy and criticism of the people who are there.

* Plain old primitive anti-Semitism. About two years ago, as I was having lunch at the Spokane airport, an obviously somewhat off waitress recognized me from my modest acting work and said she had once seen "that Jewish woman with the big nose and the great voice" and did I know her?

"Do you mean Barbra Streisand?" I asked.

Without missing a beat, she asked, "Say, do the Japanese control Hollywood, or do you people still run it?"

It's fear and racism at that level that motivates the issue of Hollywood as sinister and alien. Maybe it's so basic when it comes to Jews that it just will never go away. Or maybe it will take so long to go away that Hollywood will be Korean by then. For now, Hollywood, in many ways the most successful cultural enterprise of all time and the most potent messenger of American values of all time, is changing, but it is still largely Jewish. And a very angry voice in my curly head makes me add, "What the hell of it?" ___ An excellent book on the Jewish influence in the Hollywood film industry is "How The Jews Invented Hollywood" by Neal Gabler.

Ελέγχουν οι Εβραίοι το Χόλυγουντ; - Να είστε σίγουροι... & τι μ’ αυτό? (by Ben Stein)


«Το Χόλυγουντ ελέγχεται από Εβραίους. Ανήκει στους Εβραίους - - και θα έπρεπε να έχουν μια μεγαλύτερη ευαισθησία σχετικά με το θέμα των ανθρώπων που υποφέρουν. Επειδή… έχουμε δει… το λάδι, έχουμε δει τον Κινέζο, έχουμε δει τον επικίνδυνο σχιστομάτη Γιαπωνέζο, έχουμε δει τον πανούργο Φιλιππινέζο, έχουμε δει τα πάντα αλλά ποτέ δεν είδαμε τον Εβραίο. Επειδή ήξεραν πολύ καλά, ότι εκεί είναι που τραβάμε γραμμή.»

--Marlon Brando στο Larry King Live



Λίγες μέρες αφότου ο Marlon Brando προκάλεσε σκάνδαλο αναφερόμενος στους Εβραίους που εργάστηκαν στο Χόλυγουντ ως «kikes», έλαβα μια κλήση από μια συντάκτρια στο 60 Minutes. Η γυναίκα ήθελε να μάθει πώς αισθάνθηκα σχετικά με τη χρήση λέξεων από τον Brando και τον ισχυρισμό του ότι το Χόλυγουντ «ελέγχεται από Εβραίους».
Υποδήλωσε την επιθυμητή απάντηση σημειώνοντας ότι οι ερευνητές της είχαν τελικά αποδείξει ότι οι Εβραίοι δεν ελέγχουν το Χόλυγουντ.
Το πανούργο 60 Minutes είχε μελετήσει τις κορυφαίες θέσεις της πόλης. Η έρευνα τους έδειξε ότι «μόνο» περίπου το 60 τοις εκτατό των πιο σημαντικών θέσεων στο Χόλυγουντ ανήκε σε Εβραίους. Τι σκέφτηκα;

Κατάφερα να αποκλείσω τον εαυτό μου λέγοντας ότι ενώ το Χόλυγουντ δεν ελεγχόταν στ’ αλήθεια από κανέναν (είναι υπερβολικά χαοτικό γι’ αυτό), αν οι Εβραίοι ήταν περίπου το 2.5 τοις εκτατό του πληθυσμού και ήταν περίπου το 60 τοις εκατό του Χόλυγουντ, καλώς λέγεται ότι κυριαρχούν σε αυτό τον τομέα.

Αυτή ήταν μια κατά πολύ λογική και μη πολιτικά ορθή απάντηση, και ποτέ δεν ξανά άκουσα από αυτήν.

Αλλά οι Εβραίοι είναι ένα μεγάλο μέρος των σκέψεών μου (όπως και για κάθε Εβραίο). Επίσης, ζω και αγωνίζομαι στο Χόλυγουντ, οπότε ο συνδυασμός με ενοχλεί. Ποιος ακριβώς είναι ο ρόλος του Εβραίου στο Χόλυγουντ; Πιο συγκεκριμένα, τι σημαίνει το αν οι Εβραίοι παίζουν μεγάλο ρόλο; Και, το πιο ενδιαφέρον, γιατί νοιαζόμαστε;

Αρχικά, είναι ξεκάθαρο σε όλους στο Χόλυγουντ ότι οι Εβραίοι είναι, ας πούμε, «στη διαχείριση» στο Χόλυγουντ, με έναν τρόπο που δεν αντιγράφεται σε καμία άλλη μεγάλη επιχείρηση, εκτός ίσως από τα ενδύματα ή τη θραύση μετάλλων ή τα πτυσσόμενα κουτιά.

Στην ισχυρή Paramount, ο μέτοχος που ελέγχει είναι η Sumner Redstone. Ο επικεφαλής του στούντιο είναι ο Jon Dolgen. Ο επικεφαλής της παραγωγής είναι ο Sherry Lansing - όλα τα μέλη της φυλής.

Στην τιτανική Disney, ο διευθύνων σύμβουλος είναι ο Michael Eisner, ο πιο αφοσιωμένος Εβραίος στον κόσμο, ο οποίος μπορεί να είναι και Πρεσβυτεριανός. Αναπληρωτής επικεφαλής είναι ο Michael Ovitz, πρωταθλητής καράτε αλλά και Εβραίος. Ο επικεφαλής του στούντιο είναι ο Joe Roth.

Στη νεοσύστατη ICM, τα κορυφαία «σκυλιά» είναι ο Jeff Berg και ο Jim Wiatt. Στην ακόμα συντριπτική CAA, ο Jack Rapke και άλλα μέλη της πίστης μου υπερισχύουν. Στο William Morris, ο Jon Burnham και άλλοι Εβραίοι είναι, σε γενικές γραμμές, στις θέσεις εξουσίας.

Αυτό ήταν πάντα αλήθεια στο Χόλιγουντ. Οι πρώην γουνοποιοί που δημιούργησαν το Χόλιγουντ ήταν Εβραίοι μετανάστες της Ανατολικής Ευρώπης και όλο το μεγάλο οικοδόμημα φαντασίας στο Χόλιγουντ είναι τα χειροποίητα έργα τους. Ονόματα όπως ο Zukor και ο Lasky και ο Goldwyn και ο Cohn είναι τα θεμέλια της μαζικής κουλτούρας στην Αμερική και στον κόσμο.

Υπάρχει μια πολύ αναφερόμενη σημείωση ότι χρειάστηκαν όλοι αυτοί οι Ανατολικοευρωπαίοι εβραϊκοί μάρτυρες να δημιουργήσουν τη μόνιμη, παγκόσμια εικόνα της Αμερικής και το τι είναι η Αμερική - ο καθρέφτης της μαζικής κουλτούρας που η Αμερική θέλει να κρατήσει στο πρόσωπό της.

Αυτή η σκέψη γίνεται συγκεκριμένη από την απλή γραμμή στην αρχή του Gone with the Wind ότι είναι «Μια παραγωγή του David O. Selznick». Χρειάστηκε ένας Selznick, παντρεμένος με την κόρη ενός Louis B. Mayer, που συνεργάστηκε με ένα Thalberg, για να δημιουργήσει το απόλυτο όραμα της ρομαντικής Αμερικής - του προτέρα Νότου.

Χρειάστηκε ένας Εβραίος - Leslie Howard - να παίξει τον Ashley Wilkes, την εικόνα του σκελετού του τι πρέπει να είναι ένας τέλειος Αμερικανός τζέντλεμαν.

Έτσι, το γεγονός ότι το Χόλυγουντ είναι σε μεγάλο βαθμό εβραϊκό δεν αποτελεί ακριβώς νέα. Τα νέα είναι ότι το Χόλυγουντ γίνεται γρήγορα, από εθνοτικής άποψης, πολύ πιο διαφορετικό από ό, τι ήταν πριν από μερικές δεκαετίες, όταν έφτασα για πρώτη φορά εδώ.

Μπορείτε να το πάρετε από το επίπεδο των στούντιο, όπου ίσως ο ισχυρότερος άνθρωπος της πόλης είναι της αυστραλιανής πίστης - ένας Rupert Murdoch από το όνομα. Ο Murdoch, η ιδέα κανενός για έναν Εβραίο, ελέγχει ένα μεγάλο στούντιο, ένα σημαντικό δίκτυο μετάδοσης και τη μεγαλύτερη συνάθροιση τηλεοπτικών σταθμών στην Αμερική.

Ο επικεφαλής του προγραμματισμού στο ABC είναι ένας πλήρως μη εβραίος Ted Harbert. Ο ιδιοκτήτης και ο επικεφαλής της παραγωγής του τι έγινε το στούντιο Tiffany, MGM, είναι ο Kirk Kerkorian και ο Frank Mancuso, επίσης μέλη του Temple Israel. Και πάει λέγοντας.

Είναι σίγουρα αλήθεια ότι πάντα υπήρχαν μη εβραία έθνη στο Χόλυγουντ.

Αλλά υπάρχουν τώρα περισσότεροι μη εβραίοι στη βιομηχανία, και έχει διαμορφωθεί μια εντελώς νέα διαδρομή προς το Χόλυγουντ.

Οι νέοι άνδρες και γυναίκες δεν «ανεβαίνουν» πλέον με το να εργάζονται μόνο ως υπάλληλοι αλληλογραφίας ή ανώνυμοι παραγωγοί ή απόγονοι ανδρών στην επιχείρηση παροχής λινών.

Η συνήθης διαδρομή προς το Χόλυγουντ τώρα είναι μέσω του Χάρβαρντ και του Γέιλ. Οι συγγραφείς και παραγωγοί κωμωδιών, οι σεναριογράφοι και οι παραγωγοί κινηματογραφικών ταινιών προέρχονται τώρα από την Ένωση Ivy πολύ περισσότερο από ό, τι από τους δρόμους του Μπρούκλιν. Το μεγαλύτερο μέρος του γραφειακού προσωπικού του εργοστασίου παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος Seinfeld προέρχεται από το Harvard Lampoon.

Έτσι είναι πολλοί από τους συγγραφείς του «Παντρεμένοι ... με Παιδιά», Φίλοι και άλλοι αδελφοί του κουτιού. Η διαδρομή από την πλατεία του Χάρβαρντ προς το Χόλυγουντ καθαγιάζεται πλέον με την επιτυχία και τα χρήματα. Στην πραγματικότητα, οι οργανισμοί τώρα ικετεύουν και παρακαλούν για τα μαθήματα του Harvard Lampoon όπως κάποτε φώναξαν για τους συγγραφείς του ραδιοφωνικού προγράμματος Jack Benny.

Αυτή η αλλαγή από την προέλευση των ζωνών του μπορτσέ στις αίθουσες του Χάρβαρντ ως πρωταρχική πηγή γραφής ταλέντου στο Χόλιγουντ είναι μια κβαντική μετατόπιση. Πολλά από τα χαρίσματα του Χάρβαρντ και του Γέιλ είναι, βεβαίως, οι Εβραίοι, αλλά πολλοί δεν είναι.

Τώρα, αυτό είναι ενδιαφέρον για εκείνους από εμάς που δουλεύουμε εδώ. Αλλά δεν έχει καμία σημασία για το 99,9 τοις εκατό των Αμερικανών που δεν το κάνουν.

Η μόνη πιθανή σημασία του εάν το Χόλυγουντ ελέγχεται από τους Εβραίους ή όχι πρέπει να έχει σχέση με το αν το προϊόν έρχεται ή όχι "εβραϊκά" ή με κάποιο τρόπο διαφορετικό από τον τρόπο που θα ήταν εάν το έκαναν αποκλειστικά μη εβραίοι.

Πραγματικά, το θέμα είναι ακόμη πιο άσχημο από αυτό. Ο μόνος πραγματικός λόγος για τον οποίο το ερώτημα εάν οι Εβραίοι «ελέγχουν» το Χόλυγουντ είναι καθόλου ενδιαφέρον είναι επειδή υπάρχει κάποια υπολειμματική σκέψη - προφανώς όπως ήταν στο νου του Marlon Brando - ότι οι Εβραίοι είναι απειλητικοί και ξένοι.

Το kike είναι μια αδέξια πολωνική λέξη που δίνει την πιο σφοδρή και πιο αλλόκοτη χροιά του Εβραίου. Αυτό θα σήμαινε ότι το εβραϊκό προϊόν του Εβραϊκού Χόλυγουντ θα ήταν κάπως ανατρεπτικό με κάποιο τρόπο. Αυτό θα ήταν παρόμοιο με την ιδέα του Wagner ότι οι Εβραίοι είχαν μολύνει και κατέστρεψαν τη γερμανική μουσική με την εγγενή ανατρεπτική ευαισθησία τους.

Αυτή είναι μια τόσο περίεργη και ακόμη και κωμική σκέψη σε όποιον είναι εξοικειωμένος με το Χόλυγουντ που αξίζει το γέλιο περισσότερο από τον φόβο. Ναι, βεβαίως, το προϊόν του Χόλυγουντ παράγεται κυρίως από Εβραίους. Αλλά αυτοί οι Εβραίοι είναι ερωτευμένοι με την Αμερική.

Αυτοί είναι οι Εβραίοι που θέλουν να παίξουν πόλο, όχι davvinn in shul. Αυτοί είναι Εβραίοι των οποίων τα παιδιά παίζουν ποδόσφαιρο και μαθαίνουν ιππασία στο Malibu.

Αυτοί οι Εβραίοι, μόλις έχουν δύο εκατομμύρια, αγοράζουν αγροκτήματα στη Νότια Καρολίνα (Joel Silver) ή τεράστιες ποσότητες στο Κολοράντο (Peter Guber).

Ήταν οι Εβραίοι της δεκαετίας του '30 και του '40 που μας έδωσαν το όραμα της Αμερικής για το καλό, όπου τα χρήματα δεν μετρήθηκαν - μόνο η καλοσύνη. Σκεφτείτε τα έργα του Γουίλιαμ Γουίλερ (δημιουργός της απόλυτης φιλοαμερικανικής ταινίας, Τα καλύτερα χρόνια της ζωής μας) ή του MGM και τον εορτασμό του για την ταλαντεμένη καλή ζωή του Τζίντζερ και του Φρεντ.

Από πού προέρχεται η ιδέα της τέλειας αμερικανικής οικογένειας, που περιστασιακά καβγαδίζει ήπια, αλλά τελικά λύνει τα πάντα με αγάπη και συναίσθηση; Από τους Ozzie και Harriet και το Leave It to Beaver και το Αγαπώ τη Lucy, με τους εβραίους συγγραφείς και παραγωγούς τους.

Από πού προέρχεται η ιδέα ότι οι γονείς και τα παιδιά, όπως είναι πολωμένοι, θα αγαπούν τελικά ο ένας τον άλλον; Από τον Norman Lear και το εργοστάσιό του για το λείανση των αστείων και συγκινητικών επιβεβαιώσεων της εγχώριας ζωής στην Αμερική.

Πού ενυπάρχει η ιδέα ότι οι μαύροι μπορούν να είναι αστείοι και λαμπεροί ως εκατομμυριούχοι και όχι απλώς ως υπηρέτες και ανόητοι; Και πάλι, από τους Norman Lear και The Jeffersons.

Το σημερινό προϊόν του Χόλυγουντ απωλέει περιστασιακά και μάλιστα μου αρέσει. Είμαι αληθινά αηδιασμένος από τη γλώσσα, τη βία, τις ατέλειωτες επιθέσεις σε επιχειρηματίες και στρατιωτικούς. (Από την άλλη πλευρά, ποτέ δεν μπορεί να επιτεθεί στην CIA αρκετά για μένα.)

Αυτά όμως είναι δαιδαλώσεις και κυματισμοί στην απέραντη παλίρροια των μηνυμάτων του Χόλυγουντ που μας ενθαρρύνουν στον καθημερινό μας αγώνα.

Πολλοί Αμερικανοί λαμβάνουν αυτό το μήνυμα πολύ περισσότερο από το Χόλυγουντ παρά από τη θρησκεία, και αυτά δεν είναι σε καμία περίπτωση ανατρεπτικά μηνύματα.

Έτσι τώρα, όπως λένε οι ψυχίατροι, ίσως να αρχίσουμε.

Αν μια συνολική άποψη του προϊόντος του Χόλυγουντ δείχνει ότι έχει μια υγιεινή επιρροή στην αμερικανική ζωή, γιατί δεν υπάρχει ακόμα εμπιστοσύνη στο ίδιο Χόλυγουντ;

Γιατί μπορεί ένας Μάρλον Μπράντο να του επιτεθεί τόσο σαφώς για την εβραϊκότητά του και ένας Dan Quayle και μάλιστα ένας Bob Dole και μάλιστα ένας Bill Clinton να του επιτεθεί σε συνεχή βάση για την φερόμενη δυσοίωνη ποιότητά του;

Θαυμάζω ότι όταν οι άνθρωποι επικρίνουν την αυτοκινητοβιομηχανία για την κατασκευή φορτηγών που πιάνουν φωτιά όταν χτυπηθούν και αυτοκίνητα που γυρίζουν σε μια στροφή, κανένας δεν λέει ποτέ «την εθνική αυτοκινητοβιομηχανία». Κανείς δεν καλεί την φαρμακευτική βιομηχανία απειλητική ή την προσβάλει ως ξένη, αν και αποδεικνύεται ότι υπάρχουν πολλά χάπια εξαρτούν τους ανθρώπους.

Όσο μπορώ να θυμηθώ, το Χόλυγουντ, και μόνο το Χόλυγουντ, θεωρεί τη θεραπεία κάπως αλλόκοτη και ξένη.

Άλλες βιομηχανίες είναι κακές - όπως του καπνού - αλλά μόνο το Χόλυγουντ είναι μη αμερικανικό, παρόλο που το προϊόν του σκοτώνει πολύ λιγότερους Αμερικανούς.

Είναι δύσκολο να αντισταθείς στη σκέψη ότι υπάρχουν μόνο δύο εξηγήσεις για αυτό:

* Ζήλεια. Η ζωή στο Χόλυγουντ θεωρείται διασκεδαστική, καλά πληρωμένη, λαμπερή και σέξι. Φυσικά, πολλοί άνθρωποι που κάθονται στα κέρινα γραφεία της DC ή αλλού θέλουν να βρίσκονται στο κάθισμα όπου κάθονται οι ισχυροί του Χόλυγουντ. Επειδή δεν έχουν ιδέα για το πώς θα φτάσουν εκεί, εκφράζουν φθόνο και κριτική στους ανθρώπους που είναι εκεί.

* Ο παλιός καλός αντισημιτισμός. Περίπου πριν από δύο χρόνια, καθώς έπαιρνα μεσημεριανό γεύμα στο αεροδρόμιο του Spokane, μια σερβιτόρα με αναγνώρισε από τη μελανή δουλειά μου και είπε ότι είχε δει κάποτε «αυτή την εβραία γυναίκα με τη μεγάλη μύτη και τη μεγάλη φωνή» και αν την ξέρω.

«Εννοείς τη Barbra Streisand; » ρώτησα.

Χωρίς να χάσει χρόνο, ρώτησε, «ας πούμε, ελέγχουν οι Ιάπωνες το Χόλυγουντ, ή ακόμα είστε εσείς οι κυρίαρχοι;»

Είναι ο φόβος και ο ρατσισμός σ’ εκείνο το επίπεδο που δίνουν κίνητρο στο θέμα του Χόλυγουντ ως δυσοίωνο και ξένο. Ίσως είναι τόσο θεμελιώδης όταν έχει να κάνει με τους Εβραίους που απλά δε θα φύγει ποτέ. Ή θα πάρει τόσο πολύ να φύγει όπου το Χόλυγουντ θα έχει γίνει κορεάτικο τότε.

Για τώρα, το Χόλυγουντ, με πολλούς τρόπους η πιο σημαντική πολιτισμική επιχείρηση από ποτέ και ο πιο ισχυρός αγγελιοφόρος των αμερικανικών αξιών, αλλάζει, αλλά είναι ακόμα ευρέως εβραϊκό. Και μια πολύ θυμωμένη φωνή στο μυαλό μου με κάνει να προσθέσω «Και τι μ’ αυτό;»___

Ένα εξαιρετικό βιβλίο σχετικά με την επιρροή των Εβραίων στο Χόλυγουντ είναι το «Πώς οι εβραίοι ανακάλυψαν το Χόλυγουντ» του Neal Gabler.