Στο μυαλό του John Lennon


Υπακούοντας τον άγραφο κανόνα που θέλει κάθε μύχια, φαντασιόπληκτη η όλως υπαρκτή λεπτομέρεια για τη ζωή των πρόωρα χαμένων μεγαλοαστέρων να διαρρέει, να ψιθυρίζεται και να φημολογείται, δεν υπάρχουν, εικάζω, και πολλά πράγματα που δεν γνωρίζουμε πια για τον Τζον Ουίνστον Όνο Λένον. Για τον πολύ κόσμο βέβαια, το όνομα Λένον είναι απλώς συνώνυμο του "Imagine" αυτού του διαχρονικού μελωδικού ύμνου στην ανεξικακία και στα κρείττονα ανθρώπινα ιδεώδη, τον οποίο ο Τζον συνέθεσε το 1971, ένα χρόνο μετά τη διάλυση των Beatles. Κάπου στο βάθος του συλλογικού μας υποσυνείδητου υπάρχει επίσης η γνώση της χρόνιας κόντρας του με τον Πολ Μακ Κάρτνι, τον έτερο πόλο του θρυλικού βρετανικού συγκροτήματος. Και κάποιοι πιο μελετηροί θα γνωρίζουν ενδεχομένως ότι, σε αντίθεση με πασιφιστικές, φεμινιστικές και μειλίχιες διακηρύξεις της ύστερης ζωής του, στα νιάτα του ο Λένον χειροδικούσε, καθ' ομολογία του, εναντίον των εκάστοτε φιλενάδων του. Ήταν πολύ ζηλιάρης, βλέπετε.
Γενικά, πάντως, παρά την υπερπληροφόρηση για τα έργα και τις ημέρες του, όλο και κάτι θα έχει διαφύγει της προσοχής μας. Προσωπικά βρήκα απολαυστικά αναπάντεχο εκείνο που ομολόγησε ο εσαεί cool Λένον στον Κρις Τσάρλσγουερθ του Melody Maker σε μια συνέντευξη που τους παραχώρησε το Νοέμβριο του 1973. Αναφερόμενος στην ανία και την αμηχανία που του προκαλούσαν πια τα live, ο συνθέτης, στιχουργός και ερμηνευτής τόσων λαοφίλητων τραγουδιών ξεσπάθωσε: "Αυτό είναι επίσης κάτι που με ξενερώνει όταν παίζω ζωντανά: το γεγονός ότι πρέπει να κάνεις το ίδιο πράγμα, ξανά και ξανά, κάθε βράδυ και το κοινό περιμένει να ακούσει τα τραγούδια με τα οποία σε έχει συσχετίσει. Θυμάμαι που τραγούδησα δυο φορές σε μία ημέρα το "Imagine", όταν το έκανα πρόβα και σκυλοβαρέθηκα. Δεν έχω τίποτα με το συγκεκριμένο τραγούδι, βέβαια. Αντίθετα, είμαι πολύ περήφανος γι' αυτό, αλλά δεν μπορώ να το τραγουδάω και να το ξανατραγουδάω κάθε βράδυ. Και από την άλλη, δυσκολεύομαι να θυμηθώ και τους στίχους. Τραγουδώντας για παράδειγμα το "Come Together" για το τηλεοπτικό στο Μάντισον Σκουέρ Γκάρντεν, πραγματικά είπα σε κάποιο σημείο "She' s got hairy arsholes", αντί για τους στίχους και κανείς δεν το πήρε χαμπάρι."
Η αλήθεια είναι πως η συγκεκριμένη συνέντευξη -την οποία είχε δώσει σε μια εποχή που είχε ψιλοαποτραβηχτεί από τη δίνη της δημοσιότητας, συνεπεία κυρίως του κατατρεγμού του από την κυβέρνηση Νίξον μετά τις αντιμιλιταριστικές πρωτοβουλίες του ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ- φωτίζει διάφορες λιγότερο γνωστές πτυχές της προσωπικότητας του εμβληματικού τραγουδοποιού. Ο δημοσιογράφος, λοιπόν, βρήκε στην πιο ήσυχη γωνιά του πιο φασαριόζικου μπαρ του Μπέβερλυ Χιλς, έναν εμφανώς αδυνατισμένο και κοντοκουρεμένο Λένον, πρόθυμα να μιλήσει χαλαρά για τα πάντα, πίνοντας μπύρα και καπνίζοντας τα αγαπημένα του Gauloises.
Και ενώ δεν προκαλεί έκπληξη η φορτισμένη ομολογία του πως ήταν πια πολύ δύσκολο να είσαι ο Τζον Λένον σε δημόσιο χώρο -ούτε στις συναυλίες που ήθελε μπορούσε να πάει, ούτε όταν παρακολούθησε ως πολιτοκοποιημένο ον, την ακροαματική διαδικασία του Watergate στην Ουάσινγκτον δεν τον άφησαν σε ησυχία οι θαυμαστές του-, μια άλλη δήλωση του σίγουρα ξαφνιάζει: "Πολύ σπάνια κάθομαι συνειδητά να γράψω ένα τραγούδι με βαθύ νόημα". Αλλά αυτός ήταν ανέκαθεν ο Λένον: ένα λαϊκό παιδί του Λίβερπουλ, που ψήθηκε στους δρόμους, ένας βέρος αυτοσαρκαζόμενος Εγγλέζος, που στη συνέχεια... έψησε τα εγκεφαλικά του κύταρρα στη ψυχεδέλεια των sixties και στα νερωμένα ινδουιστικά μάντρα, για να αποκρυσταλλώσει μια κοσμοθεωρία χαλαρότητας και πηγαίας ανοχής.Όσο για την αενάως θρυλούμενη επανένωση των Beatles, ο Τζον, με την παρομοιώδη κυνική του χαλαρότητα, είπε χαρακτηριστικά: "Υπάρχει πάντα το ενδεχόμενο. Όσο μπορώ να κρίνω μιλώντας με τους άλλους (τρεις), κανείς δε θα είχα πρόβλημα να ξαναδουλέψουμε μαζί. Αλλά και να κάναμε κάτι είμαι σίγουρος ότι δε θα ήταν για μόνιμα".

                                                         In the mind of John Lennon


Obeying to the unwritten rule that wants every intimate, fanciful or completely real detail about the lives of the prematurely lost big stars being leaked, whispered and rumored, there are not, I guess, many things that we don’t know about John Winston Ono Lennon. For many people, of course, the name Lennon is simply a synonym for “Imagine”, this timeless melodic anthem on forbearance and the good human ideals, which John composed in 1971, a year after the breakup of the Beatles. Somewhere deep in our collective subconscious there is also the knowledge of the chronic conflict with Paul McCartney, the other pole of the legendary British band. And some more studious might know that, unlike the pacifist, feminist and bland pronouncements of his late life, in his youth Lennon mistreated, as he confessed, his girlfriends. He was very jealous, you see.
In general, however, despite the overload about his works and his days, something must have escaped our attention. Personally I found delightfully unexpected something that the forever cool Lennon confessed to Chris Charlesworth of the Melody Maker in an interview in November 1973. Referring to the boredom and embarrassment that the live shows caused him now, the composer, lyricist and performer of so many beloved songs said: “This is also something that turns me off when I play live: the fact that you have to do the same thing, again and again, every night and the audience is waiting to hear the songs which they have associated you with. I remember that I sang “Imagine” twice in one day, when I did a rehearsal and I died of boredom. I have nothing against this song, of course. Instead, I'm very proud of it, but I cannot sing it and sing it again every night. And on the other hand, it is hard to remember the lyrics. Singing for example “Come Together” for the TV show in Madison Square Garden, I actually said at some point “She's got hairy arsholes”, instead of the lyrics and no one got it.”
The truth is that this interview -which he had given at a time when he had stepped a bit back from the whirlwind of publicity, mainly as a result of his persecution by the Nixon government after his anti-militarist initiatives against the war in Vietnam - illuminates various lesser known aspects of the personality of the iconic singer. The reporter, therefore, found in the most quiet corner of the most noisy bar of Beverly Hills, a visibly thinner and short-haired Lennon, willing to loosely talk about everything, drinking beer and smoking his favorite Gauloises.While his charged confession that it was too hard to be John Lennon in public is not surprising –he could neither go to the concerts that he wanted to nor when he attended, as a politicized being, the hearing of Watergate in Washington his fans let him in quiet- another statement is certainly startling: “It is very rare that I consciously sit to write a song with a deep meaning”. But that was always Lennon: a simple kid of Liverpool, who was nurtured by the streets, a true self sarcastic Englishman, who then ... baked his brain cells in the psychedelia of the sixties and in the watered Hindu mantras, in order to un-crystallize a worldview of looseness and spontaneous tolerance.As for the perpetually legendary reunion of the Beatles, John, with his similar cynical laxity, said: “There is always the possibility. As long as I can judge by talking with the others (three), nobody would have a problem to work together again. But even if we did something I'm sure that it would not be permanent”.