CLAPS.gr

Get reAdy.

Το διαμάντι της εναλλακτικής ποπ στο Λονδίνο.


Αν την ακούσεις να μιλάει, από τις πρώτες κιόλας λέξεις καταλαβαίνεις τη σχέση της με την Ελλάδα. Η Ελληνο-Ουαλή Μαρίνα Διαμάντη, είναι μια πολλά υποσχόμενη μουσικός με Έλληνα πατέρα και Ουαλή μητέρα. Αν και τα ελληνικά της είναι σπαστά, με την αγαπημένη της γιαγιά Λαμπρινή Διαμάντη (yiayia, όπως τη λέει η ίδια με την αγγλική προσφορά της) έχει τη σχέση που διατηρούμε όλοι με τους παππούδες μας. Και κάτι παραπάνω: αν και η γιαγιά της δε θα έπιανε ποτέ μικρόφωνο για να τραγουδήσει ποπ μελωδίες με ηλεκτρονική βάση, όπως η εγγονή Μαρίνα, σε εκείνη οφείλει την εκπληκτική φωνή που μπορεί να πιάσει υψηλές νότες. "Έχει την πιο όμορφη φωνή που έχω ακούσει", θα πει, για να προσθέσει ταπεινά: "Πολύ καλύτερη από τη δική μου". Στο μυαλό της Μαρίνας συνυπάρχει το όνειρο της γιαγιάς που δεν έγινε πραγματικότητα: να γίνει τραγουδίστρια. "Εκείνη μου έδωσε όλη την αποφασιστικότητα, το κουράγιο και την ελπίδα να πετύχω", λέει.


Έχοντας ζήσει μόλις μία διετία στην Ελλάδα όταν ήταν πιτσιρίκα, και αργότερα στην Ουαλία, όπου παρακολουθούσε σχολείο θηλέων, πέρασε τα δύο τελευταία σχολικά χρόνια στην Αθήνα, φοιτώντας στο St. Catherine' s British Embassy School. Το 2004, μόλις τελείωσε το σχολείο, έφυγε μόνη της για το Λονδίνο χωρίς να έχει πιάσει μικρόφωνο στα χέρια της, με μόνη αποσκευή μια ακατέργαστη φωνή και την επιθυμία να φτιάξει μουσική. Μέχρι σήμερα έχει κατορθώσει να παίξει στο σπουδαιότερο φεστιβάλ του κόσμου, το φεστιβάλ του Glastonbury, να συγκεντρώνει το ενδιαφέρον στις διαδικτυακές κοινότητες και τον ξένο μουσικό Τύπο -και να φτιάχνει θαυμάσια τραγούδια.


"Ήμουν πολύ ντροπαλή ως έφηβη. Ντρεπόμουν να πω στους δικούς μου ότι ήθελα να ασχοληθώ με τη μουσική. Δεν είχα τραγουδήσει ποτέ δημόσια. Δεν είχα γράψει κανένα τραγούδι. Δεν έπαιζα πιάνο μέχρι τα 19 μου. Άρχισα να παίζω με ένα παλιό keyboard που είχαμε στην οικογένεια μου για 14 χρόνια. Ήταν δώρο από τον παππού μου. Οι γονείς μου ήθελαν να φύγω για το εξωτερικό, όμως ήλπιζαν ότι θα σπούδαζα κάτι πιο "πραγματικό", ίσως Διοίκηση Επιχειρήσεων." Δεν τους είπα τι είχα σκοπό να κάνω. Εκ των υστέρων, κατάλαβα ότι μπορεί εξαρχής να με υποστήριζαν, γιατί τώρα το κάνουν με όλη τους την καρδιά", λέει η ίδια. Όταν έφτασε στο Λονδίνο, άρχισε μαθήματα χορού και σπούδασε για λίγο μουσική τεχνολογία, όμως κάτι της έλεγε ότι έπρεπε να επικεντρωθεί στο δημιουργικό κομμάτι και όχι στα τεχνικά ζητήματα. "Έκανα πάρα πολλές συναυλίες, καμία όμως δε μου έδωσε την ώθηση που ήθελα. Η λύση ήρθε από το Myspace, βρέθηκα με κάποιον μάνατζερ που με βοήθησε, αλλά λίγο αργότερα χωρίστηκαν οι δρόμοι μας", θυμάται. Για να βρει κάποια δισκογραφική που της ταιριάζει, έκανε 14 ραντεβού. "Είμαι ιδιότροπη και θέλω τα πράγματα να γίνονται με τον τρόπο μου - από τη στιγμή που με αφορούν". Και όσον αφορά κάποιο καινούργιο τραγούδι η ίδια λέει: "Ασχολούμαι συνέχεια με πρακτικά ζητήματα τώρα. Δεν έχω χρόνο να ζήσω κάτι άλλο ώστε να μπορώ να το διηγηθώ σε κάποιο τραγούδι μου". Να σημειωθεί ότι το πρώτο της σινγκλ "I am not a robot", που μιλάει για το πως στην εποχή μας ξεχνάμε την ανθρώπινη πλευρά μας, έκανε αίσθηση από την πρώτη κιόλας στιγμή όσο λίγα του είδους του και έγινε θέμα συζήτησης σε όλα τα ξένα μπλογκ. Ποια είναι αυτή Η Μαρίνα; Είναι συγκρότημα ή σόλο; Το όνομα Marina and the Diamonds βγαίνει από το επώνυμο της, Διαμάντη. Κατά βάση είναι σόλο καλλιτέχνης, αν και στη σκηνή εμφανίζεται με μπάντα. Στο βίντεο του "I am not a robot" εμφανίζεται καλυμμένη με μπογιά που λαμπυρίζει σε έντονα χρώματα ή με το πρόσωπο βαμμένο ολόμαυρο. Ξέρει καλά να χρησιμοποιεί την εικόνα της για να κερδίσει τις εντυπώσεις. "Πάντοτε ενδιαφερόμουν να συνδυάσω μουσική και εικόνα. Θεωρώ πολύ σημαντικό για την ποπ - ηλεκτρονική μουσική να έχει δυνατή εικόνα στις συναυλίες. Από την άλλη μεριά, όσο και αν έχω επηρεαστεί από μουσικούς, θα έλεγα ότι περισσότερο εμπνέομαι από σχεδιαστές ρούχων, όπως από τη Vivienne Westwood. Δεν ακούω πολύ μουσική, περισσότερο τροφοδοτώ τη φαντασία μου μέσα από σελίδες περιοδικών. Αισθάνομαι ότι εκεί δεν υπάρχουν όρια, κανόνες, και έτσι βγαίνουν οι πραγματικά νέες ιδέες. Αυτές είναι και ο στόχος μου: να δημιουργήσω εικόνες μέσα από τη μουσική", λέει.


Ο πρώτος που χρησιμοποίησε το βίντεο σε τέτοιο βαθμό ήταν ο Μάικλ Τζάκσον. Πώς ένοιωσε η Μαρίνα όταν έμαθε για το θάνατο του; "Άκουσα μουσική του όταν ήμουν 4-5 ετών. Δεν έχω επηρεαστεί βαθιά από αυτόν, όχι συνειδητά, παρά μόνο στο επίπεδο ότι επηρέασε την πορεία της ποπ μουσικής. Όποτε διάβαζα γι' αυτόν, τον λυπόμουν, γιατί προφανώς είχε πολύ ταραγμένη ζωή. Στεναχωρήθηκα που πέθανε αλλά δεν εξεπλάγην. Έμοιαζε πολύ άρρωστος εδώ και αρκετά χρόνια. Και από την άλλη, χάρηκα που επιτέλους θα σταματούσαν όλα τα σκάνδαλα γύρω από το άτομο του", σημειώνει.Εκείνη μουσικά επηρεάστηκε από τους "Distillers, την Patti Smith, την PJ Harvey, τον Daniel Johnston, τους No Doubt, τους Yeah Yeah Yeahs. Ο πατέρας μου ακούει συνέχεια ελληνική μουσική. Ξεχωρίζω το Σωκράτη Μάλαμα και τη Χάρις Αλεξίου. Κάποιοι άνθρωποι λένε ότι οι μελωδίες μου είναι ξεχωριστές. Αν αυτό ισχύει, σίγουρα οφείλεται στην ελληνική μουσική που έχω ακούσει και έχει περάσει υποσυνείδητα στον τρόπο που γράφω", λέει σεμνά.Δεν είναι όμως μόνο η ελληνική μουσική που έχει περάσει στο μυαλό της. "Αυτό που μου αρέσει είναι ότι οι Έλληνες είναι πιο συνειδητοποιημένοι πολιτικά και αντιδρούν σε αυτά που τους συμβαίνουν. Ο πατέρας μου με έβαζε από μικρή να διαβάζω "Καθημερινή" και πάντα μου έλεγε να διαμαρτύρομαι γι' αυτά που με ενοχλούν", λέει. Είναι βέβαια και αυτή η ιδιαίτερη σχέση της με την αγαπημένη της γιαγιά Λαμπρινή. "Τη βλέπω κάθε χρόνο που έρχομαι στην Ελλάδα. Η φωνή της είναι συνέχεια μέσα στ' αυτιά μου: Μαρίνα, θέλεις φακέεες;", λέει στα ελληνικά.

The diamond of alternative pop music in London


If you listen to her talking, already from her first words you understand her relationship with Greece. The Greek-Welsh Marina Diamanti, is a promising musician with a Greek father and a Welsh mother. Although her Greek is broken, with her beloved grandmother Labrini Diamanti (yiayia, like she says with her English accent) she has the same relationship that we all maintain with our grandparents. And even more: although her grandmother would never get the microphone to sing pop melodies with an electronic base, like the granddaughter Marina, that is whom she owes her stunning voice that can catch high notes. “She has the most beautiful voice I've ever heard”, she says, adding humbly: “Much better than mine”. In Marina’s mind there coexists the dream of her grandmother that did not come true: to become a singer. “She gave me all the determination, courage and hope to succeed”, she says.


Having lived just two years in Greece when she was a young girl, and later in Wales, where she attended a girls’ school, she spent her last two school years in Athens, attending St. Catherine's British Embassy School. In 2004, just when she finished school, she left alone for London without any experience with the microphone, with only luggage a raw voice and the desire to make music. So far she has managed to play in the most important festival of the world, the Glastonbury festival, to gain attention in online communities and the foreign music press -and compose wonderful songs.


“I was very shy as a teenager. I was too ashamed to tell my family that I wanted to deal with music. I had never sung in public. I had not written any songs. I did not play the piano until I was 19. I started playing with an old keyboard that we had in my family for 14 years. It was a gift from my grandfather. My parents wanted me to go abroad, but they hoped that I would study something more “real”, perhaps Business Administration. “I did not tell them what I intended to do. Afterwards, I realized that probably they would be supportive since the beginning, because now they do it with all their heart”, she says. When she arrived in London she started dance classes and briefly studied music technology, but something told her that she had to concentrate on the creative part and not on technical issues”. I did a lot of concerts, but none of them gave me the boost I wanted. The solution came from Myspace, I met a manager who helped me, but later our paths were separated”, she recalls. To find a record company that suits her, she made 14 appointments. “I'm fussy and I want things done in my way - since they concern me”. And as far as a new song she says: “I deal all the time with practical issues now. I do not have the time to live something else that I can tell through a song”. It should be noted that her first single “I am not a robot”, which talks about how nowadays we forget our human side, got attention from the very first moment like a few of its kind and became a topic of discussion in all foreign blogs. Who is Marina? Is it a band or a solo? The name Marina and the Diamonds comes from the surname, Diamanti. Basically she is a solo artist although on stage she appears with a band. On the video of “I am not a robot” she appears covered with paint that shimmers in bright colors or with her face painted all black. She knows well how to use her image in order to impress. “I was always interested in combining music and picture. I consider it very important for the pop - electronic music to have a strong image in concerts. On the other hand, even if I have been influenced by musicians, I would say that I get more inspired by fashion designers, such as Vivienne Westwood. I do not listen to music a lot; I feed my imagination mostly through magazine pages. I feel that there, there are no limits, rules, and so truly new ideas come out. This is my goal: to create images through music,” she says.


The first who used videos so much was Michael Jackson. How did Marina feel when she learned about his death? “I listened to his music when I was 4-5 years old. I am not deeply influenced by him, not consciously, but only at the level that he influenced the course of pop music. Whenever I read about him, I felt sorry, because obviously he had a very troubled life. I felt sad that he died but I was not surprised. He seemed very ill for several years. And on the other hand, I was glad that finally all the scandals around him would stop”, she notes.

Her music was influenced by “Distillers, Patti Smith, PJ Harvey, Daniel Johnston, No Doubt, Yeah Yeah Yeahs. My father listens to Greek music all the time. For me Socrates Malamas and Haris Alexiou stand out. Some people say that my melodies are special. If so, this is surely due to the Greek music that I have listened to, and has passed unconsciously in the way I write”, she says modestly.
But it is not only the Greek music that has passed in her mind. “What I like is that Greeks are more politically savvy and react to what is happening to them. My father made me since I was young to read “Kathimerini” (daily press) and he always encouraged me to protest about what annoys me”, she says. There is also this special relationship she has with her beloved grandmother Labrini. “I see her every year that I come to Greece. Her voice is always in my ears: Marina, do you want leeentils?” she says in Greek.