Paul Newman (1925 -2008)
                                             The Super Star, who was not enchanted by the glamour.

It is impossible to imagine Paul Newman with just one color. It was these blue, so blue eyes; that cool pastel color, the shades of self-confidence and that red flame-lining that you always felt it existed within. You could see Paul Newman in Technicolor. Something that just a few people might know is that the man who enlightened the world with the colors of his unique personality was color blinded. Maybe that's why he never saw the exaggerated “Hollywood Planet” as real. “If I hadn’t moved with my family from Beverly Hills’ glamour (to a farm in Westport) in 1962, I might never have dealt with all the other things that made my life impressive: politics, car rally and the family business”. His family consisted of his wife, the actress Joan Woodward, and his six children (three from his first marriage and three with Woodward). “Only when you are away from California”, he said, “you can not to take yourself seriously as a star”. And his life? Always colorful and dedicated to a huge (but absolutely silent) charity work and to his love for his wife and children. For the incredible duration of his marriage (50 years) he said that it was due to “proper doses of sexual desire and respect”, while for his faithfulness there is his famous saying in Playboy: “Why go out for hamburger when I can have steak at home?” His friends describe him as the “quintessence of legality, kind, without being modest. A type of an insect that liked beer and pranks and a great idealist who was fighting for his beliefs. (During the 60s he and his wife were leading in protests against Vietnam.) He was also extremely tolerant with the weaknesses and mistakes of others because, as he often said: “(it doesn’t matter), I've been an idiot too”. He didn’t get well with his beauty, and that's probably why he chose to incarnate so many imperfect characters. He also did not like talking about acting and he attributed his success “less to his natural talent and more to his hard work, the fate and the courage of a terrier”. Newman, after the death of his 28-year-old only son Scott (due to alcohol and pills), created the Scott Newman Center, which informs about the difficulties of drugs and alcohol. He has also built a family business for salad dressings (his own inspiration – he loved to cook) and many other organic food products, whose profits all go to various charity needs. From these funds he created a series of camps, “Hole in the Wall Gang Camps” for children with cancer and other serious illnesses. He always said that it’d be the greatest he would leave behind. “We are so wasting our lives,” he told a journalist. “The trick of life is to climb up and out of the planet making the least possible noise... I do not want to be a holy man. I just think that in life we must be somehow like the farmer who puts back to earth whatever he takes out of it”. Politically, Newman was a very liberal active Democrat, who upon discovering that Nixon had put him in the 19th place on the list of his enemies, in 1973, he celebrated it saying “my children appreciate me more due to this.” When he finally got the Oscar in 1986 for his role in "The Color of Money," Newman did not go to the awards and was pleased to say later: "It's like hunting for a beautiful woman for 80 years. Ultimately she gives in and you tell her: Sorry, but I'm tired.” In the last years of his life, he avoided going to award nominations, despite the fact that he was constantly a candidate. Every time he was saying that he no longer had a tuxedo in his wardrobe as an excuse. Paul Newman took his palette full colors and left the planet with the biggest buzz that a rainbow has ever made. He was 83 years old.
Summarizing: He was not a melancholic and eternal teenager like James Dean, a symbol of the 1950s, in which he was unveiled. He was rather silent, picking dark roles that always left a window for moral doubt. He did not turn every movie into a hypocritical show, nor did he constantly cause a buzz (or scandal) due to his activism like the same-aged Marlon Brando. He was inexplicably expressive; interpreting by incorporating less into more and without much being said he donated $ 220 million dollars to various institutions. He did not sweep the Oscars like Jack Nicholson. Although he shares with him a candidacy record in five different decades. We had to reach 1986 for him to win the statue, playing in a unique manly way the role of Tom Cruise’s mentor in “The Color of Money”. He was not the “all American lover” like Robert Redford, nor did he have a playboy lifestyle. He did not humiliate his legend like other stars of Hollywood. He discreetly retired saying “You start losing your memory, your self-confidence, your inventiveness. Then you understand that this book has closed for you”. He did not leave early like the tough Steve McQueen. He also had the same passion for rally cars, he had won various championships, but he reached 83 having accomplished a full life. Finally, he might not even be a great start. But he was cool. And that’s enough.

                                                                    ΠΩΛ ΝΙΟΥΜΑΝ (1925 -2008)
                                                    Ο Σούπερ Σταρ που δεν ξελογιάστηκε από τη λάμψη.

Τον Πωλ Νιούμαν είναι αδύνατον να τον φανταστείς μονόχρωμο. Ήταν αυτά τα τόσο μπλε, μπλε μάτια, εκείνο το τόσο παστέλ κουλ, η γεμάτη αποχρώσεις αίσθηση αυτοπεποίθησης κι εκείνη η κατακόκκινη φλόγα-φόδρα που πάντα ένοιωθες ότι υπάρχει από μέσα. Τον Πωλ Νιούμαν μπορούσες να τον δεις μόνο σε technicolor.
Αυτό που ελάχιστοι ίσως γνωρίζουν είναι ότι ο άνθρωπος που φώτισε τον κόσμο με τα χρώματα της μοναδικής προσωπικότητας του, έπασχε από αχρωματοψία. Ίσως γι’ αυτό να μην κατάφερε να δει ποτέ τον υπερφωτισμένο «πλανήτη Χόλυγουντ» ως πραγματικό. «Αν δεν είχα μετακομίσει με την οικογένεια μου από το γκλάμουρ και τον υλισμό του Μπέβερλυ Χιλς (σε μια φάρμα στο Westport) το 1962, ίσως ποτέ να μην είχα ασχοληθεί με όλα τα άλλα πράγματα που έκαναν τη ζωή μου συναρπαστική: την πολιτική, τα ράλι αυτοκινήτων και την οικογενειακή επιχείρηση». Η οικογένεια του αποτελούνταν από τη γυναίκα του, ηθοποιό Τζόαν Γουντγουορντ και τα έξι παιδιά του (τρία από τον πρώτο του γάμο και τρία από την Γουντγουορντ). «Μόνο όταν είσαι μακριά από την Καλιφόρνια» είχε πει, «μπορείς να μην παίρνεις τον εαυτό σου στα σοβαρά ως σταρ».
Και η ζωή του; Πολύχρωμη πάντα και αφιερωμένη σε ένα τεράστιο (αλλά εντελώς βουβό) φιλανθρωπικό έργο και στην αγάπη του για τη γυναίκα του και τα παιδιά του. Για την απίστευτη διάρκεια του γάμου του (50 χρόνια) ο ίδιος είχε πει ότι οφείλεται σε «σε σωστές δόσεις σεξουαλικού πόθου και σεβασμού», ενώ για το γεγονός ότι παρέμεινε πιστός υπάρχει η περίφημη ατάκα του στο Playboy: «Έχω μπριζόλα στο σπίτι. Γιατί να πάω έξω για να φάω χάμπουργκερ;».
Οι φίλοι του τον περιγράφουν ως η «πεμπτουσία της αρχοντιάς, ευγενικό, χωρίς να είναι παλιομοδίτης. Έναν τύπο ζιζάνιο που του άρεσαν η μπίρα και οι φάρσες κι ένα μεγάλο ιδεαλιστή που μαχόταν για τα πιστεύω του. (Κατά τη διάρκεια του ’60 ο ίδιος και η γυναίκα του πρωτοστατούσαν σε διαδηλώσεις εναντίον του Βιετνάμ.)
Ήταν επίσης εξαιρετικά ανεκτικός με τις αδυναμίες και τα λάθη των άλλων γιατί όπως έλεγε συχνά: «(δεν πειράζει), Έχω υπάρξει ηλίθιος κι εγώ.» Δεν τα πήγαινε καλά με την ομορφιά του και γι’ αυτό ίσως επέλεξε να ενσαρκώνει τόσους πολλούς ατελείς χαρακτήρες. Επίσης δεν του άρεσε καθόλου να μιλάει για την υποκριτική και απέδιδε την επιτυχία του «λιγότερο στο φυσικό ταλέντο και περισσότερο στη σκληρή δουλειά, στην τύχη και στο κουράγιο ενός τεριέ.»
Ο Νιούμαν μετά το θάνατο του μοναχογιού του Σκοτ, σε ηλικία 28 ετών (από αλκοόλ και χάπια) έφτιαξε το Scott Newman Center, που ενημερώνει για τους κινδύνους των ναρκωτικών και του αλκοόλ. Έχει φτιάξει επίσης μια οικογενειακή επιχείρηση που πουλάει σος για σαλάτες (δικής του έμπνευσης – λάτρευε να μαγειρεύει) και για πολλά άλλα οργανικά προϊόντα διατροφής, τα κέρδη της οποίας πάνε όλα σε διάφορους φιλανθρωπικούς σκοπούς.
Από τα χρήματα αυτά έφτιαξε μια σειρά από κατασκηνώσεις, τα "Hole in the Wall Gang Camps", για παιδιά με καρκίνο και άλλες σοβαρές ασθένειες. Έλεγε πάντα ότι ήταν η μεγαλύτερη που θα άφηνε φεύγοντας. "Είμαστε τόσο σπάταλοι με τις ζωές μας", είχε πει ο ίδιος σ' ένα δημοσιογράφο. "Το κόλπο της ζωής είναι να γλιστρήσεις πάνω και έξω από τον πλανήτη κάνοντας τη λιγότερη δυνατή φασαρία που μπορείς. Δε θέλω να γίνω άγιος. Απλώς πιστεύω ότι στη ζωή πρέπει να είμαστε κάπως σαν τον αγρότη που βάζει πίσω στο χώμα ό, τι βγάζει από αυτό".
Πολιτικά ο Νιούμαν ήταν ένας πολύ φιλελεύθερος ενεργός Δημοκράτης, που όταν έμαθε ότι ο Νίξον τον είχε βάλει στη 19η θέση της λίστας με τους εχθρούς του, το 1973, γιόρτασε το γεγονός λέγοντας ότι "αυτό τον ανέβασε στα μάτια των παιδιών του". Όταν έπειτα από οκτώ υποψηφιότητες του έδωσαν τελικά το Όσκαρ το 1986, για το ρόλο του στο "Χρώμα του χρήματος", ο Νιούμαν δεν πήγε στην τελετή απονομής και αρκέστηκε να δηλώσει αργότερα: "Είναι σαν να κυνηγάς μια όμορφη γυναίκα επί 80 χρόνια. Τελικά εκείνη ενδίδει κι εσύ της λες: Συγνώμη, αλλά είμαι κουρασμένος".
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του απέφευγε να πηγαίνει σε τελετές απονομής βραβείων, παρά το ότι ήταν συνεχώς υποψήφιος. Κάθε φορά έλεγε ως δικαιολογία ότι δεν είχε πλέον σμόκιν στη ντουλάπα του. Ο Πολ Νιούμαν πήρε την παλέτα με όλα τα χρώματα του κι έφυγε γλιστρώντας από τον πλανήτη με τη μεγαλύτερη φασαρία που έχει κάνει ποτέ ουράνιο τόξο. Ήταν 83 ετών.Συνοψίζοντας: Δεν ήταν επιτηδευμένα μελαγχολικός και αιώνια έφηβος σαν τον Τζέϊμς Ντιν, σύμβολο της δεκαετίας των '50s, στην οποία πρωτοεμφανίστηκε. Ήταν μάλλον αθόρυβος, διάλεγε σκοτεινούς ρόλους που πάντα άφηναν το παράθυρο της ηθικής αμφιβολίας. Δεν μετέτρεπε κάθε ταινία σε επίδειξη υποκριτικής βιρτουοζιτέ, ούτε προκαλούσε συνεχώς ακτιβιστικό (ή σκανδαλοθηρικό) θόρυβο σαν το συνομήλικο του Μάρλον Μπράντο. Ήταν ασύλληπτα εκφραστικός, ερμήνευε ενσαρκώνοντας το less in more και χωρίς τυμπανοκρουσίες δώρισε 220 εκατομμύρια δολάρια σε διάφορα ιδρύματα. Δεν σάρωσε τα Όσκαρ όπως ο Τζακ Νίκολσον. Μοιράζεται πάντως μαζί του το ρεκόρ για υποψηφιότητες σε πέντε διαφορετικές δεκαετίες. Έπρεπε να φθάσουμε στο 1986 για να κερδίσει το αγαλματάκι, παίζοντας μοναδικά "αρσενικά" το ρόλο του μέντορα του Τομ Κρουζ στο "Χρώμα του Χρήματος". Δεν ήταν ο all American γκόμενος σαν τον -κάποτε διόσκουρο του- Ρόμπερτ Ρεντφορντ, ούτε έκανε ζωή playboy. Δεν ξεφτίλισε το μύθο του όπως άλλοι αστέρες του Χόλυγουντ. Αποσύρθηκε διακριτικά λέγοντας: "Αρχίζεις να χάνεις την μνήμη σου, την αυτοπεποίθηση σου, την εφευρετικότητα σου. Τότε καταλαβαίνεις ότι αυτό το βιβλίο έκλεισε για σένα". Δεν έφυγε νωρίς όπως ο σκληρός Στιβ Μακ Κουίν. Είχε κι εκείνος το ίδιο πάθος με τα αγωνιστικά αυτοκίνητα, είχε κερδίσει αρκετά πρωταθλήματα, αλλά έφθασε μέχρι τα 83 πλήρης ημερών και έργων. Τελικά, ίσως δεν ήταν καν ένας μεγάλος σταρ. Ήταν όμως cool. Κι αυτό έφτανε...