Get reAdy. Art Inside.

THE THEATER PROJECT.
 

“I believe that in a great city, or even in a small city or a village, a great theatre is the outward and visible sign of an inward and probable culture. ”

Laurence Olivier





Theatrical stage is the sacred space for actors.


Read / Download for free rare & collective issues of "THEATER" magazine

CONTENT OF THIS |one page| SECTION.
 

| Read / Download for free rare & collective issues of historic "THEATER" magazine (Greek only).


| THEATRICAL PLAYS on audio (Greek only).....

|η πινακοθήκη των ηλιθίων|



Θέατρο: Η πινακοθήκη των ηλιθίων του Νίκου Τσιφόρου (1909-1970). Το πρώτο ανέβασμα του έργου αυτού έγινε το καλοκαίρι του 1944, από το θίασο Μαίρης Αρώνη - Δημήτρη Χορν, στο θέατρο Ακροπόλ. Για δεύτερη φορά παρουσιάστηκε το 1955 από το θίασο Τιτίκας Νικηφοράκη - Νίκου Χατζίσκου.

Διανομή: Δημήτρης Χορν, Μαίρη Αρώνη, Ανδρέας Φιλιππίδης, Νάντια Χωραφά, Διονυσία Ρώη, Ζώρας Τσάπελης, Τίτος Βανδής, Νάσος Κεδράκας, Άννα Λώρη, Θεόδωρος Έξαρχος. 

Σκηνοθεσία: Ίων Νταϊφάς. 


Ένας άνθρωπος με φαντασία σχεδιάζει ένα παράξενο πείραμα. Βάσει τηλεφωνικού καταλόγου αναμιγνύει έναν άνδρα, μία γυναίκα, τον έρωτα, το χρήμα και την ανθρώπινη ηλιθιότητα, στο έργο του Νίκου Τσιφόρου «Η πινακοθήκη των ηλιθίων». Η Αλίντα Πασκουάλε και ο Αντρε Ντεντιέ, παντελώς άγνωστοι μεταξύ τους, ειδοποιούνται ότι είναι κληρονόμοι του άγνωστου και στους δυο Ιωσία Τέρινγκτον. Ταξιδεύοντας στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, για να πάρουν την κληρονομιά, γνωρίζονται στο πλοίο και ερωτεύονται, παντρεύονται και πιστεύουν ότι θα συγκληρονομήσουν. Όταν όμως απροσδόκητα εμφανίζεται ο ονειροπόλος κύριος Τέρινγκτον και απαιτεί να χωρίσουν προκειμένου να πάρουν χρήματα, αρνούνται αποδεικνύοντάς του ότι ο έρως υπερτερεί του συμφέροντος και καταδικάζοντας αυτόν που ήθελε να αποδείξει την ηλιθιότητα των ανθρώπων, την οποία ταύτιζε με τα οικονομικά συμφέροντα, τον αναγκάζει να παραδεχτεί τη δική του ηλιθιότητα.


ΘΕΑΤΡΙΚΕΣ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΕΣ ΕΚΤΕΛΕΣΕΙΣ 

Θέατρο: Ιστορία Ζωολογικού κήπου / The Zoo story του Edward Albee (1928-2016).

Σκηνοθεσία: Θεόφιλος Ζαμάνης

Μουσική επιμέλεια: Κυριάκος Σφέτσας

Επιμέλεια ήχων: Γίτσα Βαλμά

Ρύθμιση ήχου: Βασίλης Καρράς

Μετάφραση: Καίτη Κασιμάτη-Μυριβήλη
Διανομή: Βασίλης Μπουγιουκλάκης (PETER), Χρήστος Πολίτης (JERRY).


«The Zoo Story» γράφτηκε από τον Edward Albee το 1958 και ολοκληρώθηκε σε μόλις τρεις εβδομάδες. Ο αρχικός τίτλος ήταν «Peter and Jerry». Αρχικά το έργο είχε απορριφθεί από τους παραγωγούς στη Νέα Υόρκη. Ο Άλμπι ανέβασε το έργο στην Ευρώπη, παρουσιάζοντας το στο Δυτικό Βερολίνο στο Schiller Werkstatt Θέατρο στις 28 Σεπτεμβρίου 1959 . Στην Αμερική η πρώτη παράσταση, πραγματοποιήθηκε στο Provincetown Playhouse το 1960 και ενώ ο Σάμιουελ Μπέκετ θα παρουσίαζε το έργο του Krapp's Last Tape.

Η "Ιστορία Ζωολογικού Κήπου" είναι ένας διάλογος που διεξάγεται στο Σέντραλ Παρκ της Νέας Υόρκης ανάμεσα σε δύο άντρες, τον Peter  και τον Jerry. Είναι η τυχαία συνάντηση δύο ανθρώπων διαφορετικής τάξης, που ξεκινά ως μια απλή καθημερινή συνομιλία και καταλήγει μέσα από κλιμακούμενη ένταση σε ένα δραματικό φινάλε. Στο έργο αυτό ο συγγραφέας αγγίζει σκληρά θέματα όπως η αποξένωση, η μοναξιά, η έλλειψη επικοινωνίας και οι κοινωνικές ανισότητες και την απανθρωπιά σ' έναν εμπορικό κόσμο. Πρόκειται για το πρώτο θεατρικό έργο του Αμερικανού δραματουργού Edward Albee, που τον έκανε αμέσως γνωστό στο παγκόσμιο θεατρικό γίγνεσθαι και έχει ανέβει έκτοτε από πολλούς θιάσους σε όλο τον κόσμο, παραμένοντας επίκαιρο μέχρι και σήμερα.


Υπόθεση: Το μονόπρακτο αυτό έργο αφορά δύο χαρακτήρες, τον Peter και τον Jerry. Ο Peter είναι ένας μεσαίας τάξης εκδότης, με μια σύζυγο, δύο κόρες, δύο γάτες και δύο παπαγάλους που ζει χωρίς κανείς από τους γύρω του να του δίνει ιδιαίτερη σημασία..Ο Jerry είναι ένας απομονωμένος και δυσάρεστος άνθρωπος που ζει σε ένα οικοτροφείο και είναι ιδιαίτερα προβληματικός χαρακτήρας. Οι άνδρες αυτοί ανταμώνονται σ' ένα παγκάκι στο πάρκο της Νέας Υόρκης Central Park. Ο Jerry είναι απελπισμένος και επιζητά μια ουσιαστική συνομιλία με ένα άλλο ανθρώπινο ον. Με τη συζήτηση που ακολουθεί εισβάλλει στην ειρηνική κατάσταση του Peter ανακρίνοντας τον και αναγκάζοντάς τον να ακούσει ιστορίες από τη ζωή του, συμπεριλαμβανομένης και της ιστορία ο «JERRY και ο σκύλος», καθώς και το λόγο που βρίσκεται πίσω από την επίσκεψή του στο ζωολογικό κήπο. Τα στοιχεία του έργου, το ειρωνικό χιούμορ και η αδιάκοπη δραματική αγωνία φτάνει στο αποκορύφωμα όταν ο Jerry φέρνει το θύμα του κάτω στο δικό του κτηνώδες επίπεδο.
Πριν τη συγκλονιστική τελική αποκάλυψη ο Peter ανακοινώνει: "πραγματικά , πρέπει να πηγαίνω σπίτι ;..." Ο Jerry, ως απάντηση, αρχίζει να τον γαργαλάει. Ο Peter γελά και συμφωνεί να ακούσει το τέλος της αφήγησης του Jerry σχετικά με το τι «συνέβη στο ζωολογικό κήπο». Ταυτόχρονα, ο Jerry ξεκινά πιέζοντας το Peter στο παγκάκι. Ο Peter εξαγριώνεται και αποφασίζει να πολεμήσει για την περιοχή του πάνω στο παγκάκι. Απροσδόκητα, ο Jerry τραβά ένα μαχαίρι το οποίο μετά από λίγο βρίσκεται στα χέρια του Peter . Όταν ο Peter κρατά το μαχαίρι αμυντικά, ο Jerry ρίχνει τον εαυτό του πάνω σε αυτό. Ενώ αιμορραγεί ο Jerry ολοκληρώνει την ιστορία του ζωολογικού κήπου φέρνοντας τη στο άμεσο παρόν. « Θα μπορούσα να έχω προγραμματίσει όλα αυτά;.. Όχι .. όχι , εγώ δεν θα μπορούσα . Αλλά νομίζω ότι το έκανα ". Φρίκη, ο Peter το σκάει ενώ ο Jerry πεθαίνοντας λέει , " Ω ... Θεέ μου ... », σε ένα συνδυασμό περιφρόνησης μιμητισμού και ικεσίας.


Ο Edward Albee, ο κυριότερος αμερικανός θεατρικός συγγραφέας της γενιάς του, έχει συγχύσει, έχει προκαλέσει και έχει δώσει κίνητρα στο θεατρικό κοινό για σχεδόν μισό αιώνα. Από την πρεμιέρα του πρώτου θεατρικού έργου του, «Η ιστορία του ζωολογικού κήπου» [The Zoo Story, 1959] μέχρι την πιό πρόσφατη παραγωγή του στο Broadway, «Η γίδα» [The Goat, 2000], ο Ε. Albee έχει μελετήσει αφειδώς τα θέματα που αφορούν στα θεατρικά έργα τα όχι τόσο δημοφιλή: η ικανότητα για το σαδισμό και βία μέσα στην αμερικανική κοινωνία, το ευμετάβλητο της ανθρώπινης ταυτότητας, ο επικίνδυνος παραλογισμός της σεξουαλικής έλξης και, πάντα, η αδιάψευστη παρουσία θανάτου. Γεννημένος το 1928 στην Ουάσιγκτον, ο Ε. Albee «έφτιαξε» αρχικά το όνομά του με τα έργα «Το κουτί με την άμμο» [The Sandbox, 1960] και «Το αμερικανικό όνειρο» [The American Dream, 1961] - που τον συνέδεσαν με το ευρωπαϊκό θέατρο του παραλόγου. Αλλά το έργο που του έφερε τη διεθνή αναγνώριση ήταν ένα ρεαλιστικό πορτρέτο του γάμου ως πεδίου μάχης, «Ποιος φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ;» [Who's Afraid of Virginia Woolf? 1962], που είχε «σκανδαλώδη» επιτυχία και στο θέατρο αλλά και (το 1966) στον κινηματογράφο. Ενώ δεν έφτασε ποτέ τη δημοφιλή απήχηση της «Βιρτζίνια Γουλφ», όλα τα καλύτερα έργα του Ε. Albee είναι ξεχωριστά για το διανοητικό εύρος και την ακονισμένη κομψότητα της γλώσσας τους. Περιλαμβάνουν τα έργα «Η μικρούλα Άλις» [Tiny Alice, 1965], Ευαίσθητη ισορροπία [Α Delicate Balance, 1966], και «Τρεις ψηλές γυναίκες» [Three Tall Women, 1994]. Ο Ε. Albee έχει τιμηθεί τρεις φορές με το Βραβείο Pulitzer. -- Ben Brantley



|ιστορία ζωολογικού κήπου|

Θέατρο: La Voix Humaine / Η ανθρώπινη φωνή του Ζαν Κοκτώ (1889-1963).

Ερμηνεία: Μαίρη Αρώνη.

Μουσική επιμέλεια: Βούλη Κυριακάκη Λουκίσα.

Ρύθμιση ήχου: Γρηγόρης Γίγας.

Ραδιοφωνική σκηνοθεσία: Στέλιος Παπαδάκης.


Υπόθεση: ‘Μια νεαρή γυναίκα βρίσκεται ξαπλωμένη στο κρεβάτι της σαν νεκρή. Ζωντανεύει μόνο όταν χτυπάει το τηλέφωνο. Είναι ο αγαπημένος της που την αφήνει για να παντρευτεί μια άλλη. Η γυναίκα σταδιακά απελπίζεται και στο τέλος καταρρέει’.

|η ανθρώπινη φωνή|

Θέατρο: Φαύστα, η απωλεσθείς κόρη / Μέντης Μποσταντζόγλου (1918-1995).

Μουσική επιμέλεια: Στέλιος Μακρής.

Ρύθμιση ήχου: Θόδωρος Γεωργακόπουλος.

Σκηνοθεσία: Γιώργος Μεσσάλας.

Διανομή: Πρόλογος: Γιώργος Μεσσάλας, Φαύστα: Άννα Κυριακού, Ελένη: Βάνα Βλαζουδάκη, Γιάννης: Νικήτας Τσακίρογλου, Μαριάνθη: Σούλα Διαβάτη, Ριτσάκι: Αλέκα Μαβίλη, Κος Ιατρού: Μπάμπης Γιωτόπουλος, Κα Ιατρού: Φλώρα Κωστοπούλου, Γιος: Χρήστος Βαλαβανίδης.


Υπόθεση: Γράφθηκε το καλοκαίρι του 1963. Η ιδέα πάρθηκε από μια «τραγική ιστορία» που ο Μπόστ είχε δώσει ως σκίτσο στον «Θεατή», τότε που ένας καρχαρίας στο Κερατσίνι έφαγε κάποιο παιδί που κολυμπούσε. Αυτός στάθηκε ο πυρήνας της Φαύστας, της «απολεσθείς κόρης». Ποιητική αδεία, ο συγγραφέας, το παιδάκι το έκανε κοριτσάκι και το βάπτισε Ριτσάκι, επειδή το δραματούργημα το είχε αρχίσει σε δεκαπεντασύλλαβο και τον εξυπηρετούσε η ρίμα. Στο Κερατσίνι το παιδί εξαφανίσθηκε. Στη Φαύστα το Ριτσάκι ξαναβρίσκεται από τους γονείς του, έπειτα από 20 έτη, βγαίνοντας από την κοιλιά του κήτους που ψαρεύει ο μανιώδης ψαράς πατέρας.

Ο μεγάλος Μποστ υπονομεύει τη λογική μας, υποδαυλίζοντας με γέλιο όλες τις βεβαιότητες που έχουμε και μας χαρακτηρίζουν.  Ξέρει να μας βρίζει με τρόπο που δεν αντιλαμβανόμαστε στην πρώτη ανάγνωση του έργου. Αν η τέχνη δεν μπορέσει να μας δώσει ένα χαστούκι, σε ότι με περισπούδαστη γνώση δηλώνουμε ότι γνωρίζουμε, είναι λίγη και μάλλον διασκεδάζει την ανία μας, αντί να ψυχαγωγεί την παιδεία μας. Η καλή τέχνη, δε μας δίνει στοιχεία ως "Δασκάλα", αλλά ως φίλη που μας λέει την ιστορία της κι εμείς ότι δίχτυ κουβαλάμε στο μυαλό μας, τόσα περισσότερα πιάνουμε από την εμπειρία της.

|φαύστα, η απωλεσθείς κόρη|

Θέατρο: Η σκόνη του δρόμου / Dust of the road του Kenneth Sawyer Goodman (1873 - 1918).

Μετάφραση - Διασκευή: Ελένη Γιολάση

Μουσική επιμέλεια: Κώστας Μπίγαλης.

Επιμέλεια ήχων: Γίτσα Βαλμά.

Τεχνική Επιμέλεια: Θόδωρος Γεωργακόπουλος.

Ραδιοσκηνοθεσία: Κωστής Μιχαηλίδης.

Διανομή: Prudence: Τζόλη Γαρμπή, Γέρος: Γιάννης Μαλούχος, Αλήτης: Θύμιος Καρακατσάνης, Peter: Θόδωρος Μωρίδης


Υπόθεση: Είναι η νύχτα της Ανάστασης. Σε ένα πλούσιο αγροτόσπιτο κάνουν την εμφάνιση τους δυο παράξενοι επισκέπτες. Ο ένας χλωμός, πληγωμένος και σιωπηλός έρχεται πρώτος και τον διώχνουν. Ο δεύτερος τρυπώνει μόνος του μέσα και τρομάζει την αγέρωχη και σκληρή Προύντενς. Όταν αργότερα φτάνει στο σπίτι και ο άντρας της, ο Πίτερ, ο επισκέπτης αποκαλύπτει μυστικά, που το αντρόγυνο κρατούσε κρυφά, χρόνια τώρα, και ζητάει να αποτραπεί η αδικία που ετοιμάζονται να κάνουν. Ο άγνωστος γνωρίζει τα πάντα. Ξεγυμνώνει την ψυχή του Πίτερ Στιλ και τελικά αποκαλύπτει την δική του ταυτότητα. Είναι ο Ιούδας ο Ισκαριώτης, που κάθε νύχτα της Ανάστασης πλανιέται στον κόσμο, προσπαθώντας να ξεπληρώσει το δικό του χρέος σε Εκείνον που πρόδωσε. Γνωρίζοντας πως ο Πίτερ Στιλ σκοπεύει να προδώσει έναν νεκρό φίλο, που χρόνια τώρα του είχε εμπιστευθεί χρήματα να δώσει στο παιδί του, έρχεται να τον αποτρέψει. Ένα μόριο σκόνης, η κάθε προδοσία, που δεν πραγματοποείται θα τον βοηθήσει σιγά-σιγά να ισοσκελίσει στη ζυγαριά το βάρος του δικού του κρίματος.

| η σκόνη του δρόμου|

Θέατρο: Ε, είναι κανείς εκεί; / Hello, out there! του William Saroyan (1908 - 1981).

Μετάφραση: Κλειώ Μαρμαρινού.

Ηχογράφηση: Θόδωρος Γεωργακόπουλος.

Ραδιοσκηνοθεσία: Μαρία Χρυσάφη.

Διανομή: Χρήστος Πάρλας, Βίκυ Βανίτα, Λάζος Τερζάς, Αρτέμις Μάτσας, Αντώνης Αντωνίου, Σοφία Κακαρελίδου.


Υπόθεση: Ένας νεαρός, τζογαδόρος που κατηγορείται για τον βιασμό μιας γυναίκας, κρατείται στην απομόνωση, στις φυλακές όπου εργάζεται σαν μαγείρισσα η Έμιλυ. Ο νεαρός αποκαλύπτει στην Έμιλυ ότι η γυναίκα, την οποία δήθεν βίασε, είναι μια πόρνη και της προτείνει να τον ακολουθήσει όταν αποφυλακιστεί. Πιστεύει ότι είναι η μόνη γυναίκα που μπορεί να σταθεί δίπλα του επειδή είναι τίμια. Κάνει την αυτοκριτική για τη ζωή του και ταυτόχρονα όνειρα για το μέλλον. Ο νεαρός ζητάει την βοήθεια της για να δραπετεύσει και εκείνη προθυμοποιείται να φέρει το όπλο του πατέρα της. Λίγο αργότερα, ο σύζυγος της βιασθείσας γυναίκας επισκέπτεται τον κατηγορούμενο στην φυλακή. Αφού του ζητάει να εξηγήσει τους λόγους που τον οδήγησαν να την βιάσει σηκώνει το όπλο του και τον σκοτώνει. Η Έμιλυ τον βρίσκει ετοιμοθάνατο και εκείνος την παρακαλεί να φύγει από την φυλακή. Οι δεσμοφύλακες έρχονται να πάρουν το άψυχο σώμα, που έχει ήδη αναγνωρίσει η βιασθείσα γυναίκα.

| ε, είναι κανείς εκεί;|

Θέατρο: Φάουστ / Faust του Johann Wolfgang von Goethe (1749 - 1832).

Μετάφραση: Κώστας Χατζόπουλος.

Επιλογή Μουσικής: Σπύρος Σκιαδαρέσης.

Επιλογή εκπομπής: Μήτσος Λυγίζος.

Διανομή: Δημήτρης Μυράτ (Φάουστ), Φοίβος Ταξιάρχης (Πνεύμα της γης), Νίκος Παρασκευάς (Βάγκνερ), Στέλιος Βόκοβιτς (Μεφιστοφελής), Αθανασία Μουστάκα (Στρίγγλα), Άννα Συνοδινού (Μαργαρίτα), Άννα Ραφτοπούλου (Μάρθα).


Υπόθεση: Η τραγωδία "Faust" είναι το στέμμα της δημιουργικότητας του Goethe. Είναι η πιο διάσημη ιστορία ζωής ενός πραγματικού μεσαιωνικού χαρακτήρα - ο ήρωας των γερμανικών μύθων και των θρύλων του Δρ Johann Faust.

Κύριοι χαρακτήρες:


Φάουστ- ο κύριος χαρακτήρας του δράματος του Γκαίτε, ενσωματώνει τις φιλοσοφικές απόψεις του Γκαίτε. Το Faust (το όνομα σημαίνει "ευτυχισμένο", "τυχερό") είναι γεμάτο δίψα για ζωή, γνώση, δημιουργικότητα. Ο Goethe δημιούργησε τον Faust του ως άτομο που ακούει το κάλεσμα της ζωής, το κάλεσμα μιας νέας εποχής, αλλά ακόμα δεν μπορεί να ξεφύγει από τα νύχια του παρελθόντος. Ο Faust είναι ένας άνθρωπος δράσης. Ακόμη και μεταφράζοντας τη Βίβλο στα Γερμανικά, διαφωνώντας με τη διάσημη φράση: «Στην αρχή ήταν ο Λόγος», διευκρινίζει: «Στην αρχή ήταν το Έργο».


Μεφιστοφελής- ένας από τους κεντρικούς χαρακτήρες στην τραγωδία του Γκαίτε. Εκπροσωπεί τον κόσμο των ακάθαρτων, διαβολικών δυνάμεων, συνάπτοντας μια συμφωνία με την οποία, ο Φάουστ ελπίζει να αποκτήσει τεράστιες γνώσεις και ευχαρίστηση. Είναι ένας σκεπτικιστής φιλόσοφος με λαμπρό κριτικό μυαλό. Το Mephistopheles είναι πνευματώδες και σαρκαστικό και συγκρίνεται ευνοϊκά με έναν σχηματικό θρησκευτικό χαρακτήρα. Ο Goethe έβαλε πολλές από τις σκέψεις του στο στόμα του Mephistopheles και αυτός, όπως ο Faust, έγινε ο εκπρόσωπος των ιδεών του Διαφωτισμού. Η αντιπαράθεση μεταξύ των δύο βασικών χαρακτήρων τελειώνει με τη νίκη του Φάουστ. Ο αναζητητής της αλήθειας δεν πέφτει θύματα των σκοτεινών δυνάμεων. Η ανήσυχη σκέψη του Φάουστ, οι φιλοδοξίες του συγχωνεύτηκαν με τις αναζητήσεις της ανθρωπότητας, με την κίνηση προς το φως, την καλοσύνη, την αλήθεια.

Μαργαρίτα Γκρέτσεν- αγαπημένη Φαουστ, η ενσάρκωση της ζωντανής ζωής, ένα γήινο απλό κορίτσι, που δημιουργήθηκε για ευτυχία, είναι μόλις 15 ετών. Βλέποντάς την στο δρόμο, η Φαουστ φουσκώνει με ένα τρελό πάθος γι 'αυτήν. Τον προσελκύει αυτός ο νεαρός κοινός, ίσως επειδή μαζί της αποκτά μια αίσθηση ομορφιάς και καλοσύνης, για την οποία είχε προηγουμένως αγωνιστεί. Η αγάπη τους δίνει ευδαιμονία, αλλά γίνεται επίσης η αιτία της δυστυχίας. Το φτωχό κορίτσι έγινε εγκληματίας: φοβισμένος από στόμα σε στόμα, πνίγηκε το παιδί της.

Έλενα- η ενσάρκωση της ομορφιάς, ένα αισθητικό ιδανικό που ανοίγει μια νέα εποχή στην ύπαρξη του Φάουστ.

Βάγκνερ- τον αντίποδα του Faust, ενός επιστήμονα πολυθρόνα, για τον οποίο οι γνώσεις βιβλίων πρέπει να αποκαλύψουν την ουσία και τα μυστικά της φύσης και της ζωής.


|φάουστ|

Θέατρο: Τέλος του παιχνιδιού / Endgame του Samuel Beckett (1906 - 1989).

Μετάφραση: Κωστής Καλλιώρας.

Ρύθμιση ήχου: Τέλης Γράψας.

Βοηθός Σκηνοθέτη: Γιώργος Μεσσάλας.

Σκηνοθεσία: Αλέξης Μινωτής.

Διανομή: Νικήτας Τσακίρογλου, Αλέξης Μινωτής, Ιάκωβος Ψαρράς, Μαργαρίτα Λαμπρινού.


Υπόθεση: Ο Μπέκετ έγραψε το Τέλος του παιχνιδιού το 1956, εφτά χρόνια μετά το Περιμένοντας τον Γκοντό. Το έργο πρωτοεκδόθηκε στα γαλλικά το 1957 και τον ίδιο χρόνο ανέβηκε στο Ρόυαλ Κορτ Θίατερ του Λονδίνου. Έχει αναγνωριστεί ως ένα από τα καλύτερα έργα του Μπέκετ και υπήρξε το αγαπημένο του. Το «Τέλος του Παιχνιδιού» είναι η ιστορία ενός ανθρώπου, του Χαμ, πολύ δυνατού, πολύ τυραννικού, που βρίσκεται σε μια κατάσταση πλήρους ανασφάλειας γιατί είναι τυφλός και δεν μπορεί να περπατήσει. Ζει σε μια πολυθρόνα και εξαρτιέται από έναν σύντροφο, κάτι σαν παραγιό και υπηρέτη μαζί, τον Κλοβ. Οι γονείς του Χαμ, ο Ναγκ και η Νελ (ο καθένας μέσα σ’ έναν σκουπιδοτενεκέ που του χρησιμεύει για στήριγμα, επειδή έχασαν το πόδια τους σε ένα ποδηλατικό δυστύχημα), ζουν πλάι του σε μια κατάσταση ακόμα μεγαλύτερης ανημποριάς, σε ένα στάδιο εξάρτησης ακόμη πιο προχωρημένο. Για τον Χαμ το θέαμα των γονιών του είναι σαν μια απειλητική προβολή του δικού του μέλλοντος, ένα απειλητικό προμήνυμα. Η ζωή του Χαμ είναι ανυπόφορη. Δεν έχει τη δύναμη να την εξακολουθήσει μα δεν αποφασίζει και να τη σταματήσει. Παρακολουθεί αυτή τη σιγανή πορεία προς το θάνατο τρομοκρατημένος κατά βάθος, αλλά μη θέλοντας να το παραδεχτεί. Δεν σταματάει να μπλοφάρει. Είναι αυθάδης αλλά και τρυφερός μαζί. Έχει πάρα πολύ τρέλα μέσα του αλλά και αρχοντιά και πολύ κουράγιο. Οι σχέσεις του με τον Κλοβ, τον σύντροφο, δεν είναι σχέσεις σκλάβου και αφέντη. Δεν μπορεί να ζήσει ο ένας χωρίς τον άλλο. Είναι από κείνες τις φοβερές συμβιώσεις, τις καμωμένες από τρυφερότητα και σαδισμό. Στο εμβληματικό έργο του κορυφαίου δραματουργού, ο ήρωας του Μπέκετ προσπαθεί να διαχειριστεί την κωμωδία και την τραγωδία της ίδιας της ζωής. Απαιτεί υπακοή, και καθώς είναι ανήμπορος να την επιβάλει, επικαλείται διαρκώς ανούσιες ανάγκες και επινοεί μικρά και μεγάλα προβλήματα, προσπαθώντας απεγνωσμένα να περιορίσει τη μοναξιά του και να δώσει κάποιο νόημα στη ζωή του. «Συνεχίζουμε», αυτή είναι η φράση που τον χαρακτηρίζει. Γιατί ακόμα κι όταν όλα γύρω μας έχουν καταρρεύσει, ακόμα κι αν βρισκόμαστε στο τέλος του κόσμου, εμείς συνεχίζουμε. Με το υπόγειο όσο και ανελέητο χιούμορ του ο Μπέκετ καταγράφει στο «Τέλος του παιχνιδιού» όλον τον παραλογισμό της ανθρώπινης ύπαρξης αλλά και την απόλυτη ανάγκη της επαφής με τους άλλους.

|τέλος του παιχνιδιού|

Θέατρο: Οι παλιοί καιροί / Old Times του Harold Pinter (1930 - 2008).

Μετάφραση: Πέπυ Οικονομοπούλου & Δημήτρης Οικονόμου.

Ρύθμιση ήχου: Δημήτρης Πουλόπουλος.

Επιμέλεια ήχων: Γίτσα Βαλμά.

Μουσική Επιμέλεια: Γιάννης Μανωλιδάκης.

Διανομή: Πέπυ Οικονομοπούλου, Δημήτρης Οικονόμου, Κατερίνα Καραγιάννη.


 Υπόθεση: Στους Παλιούς Καιρούς πεδίο μάχης είναι το παρελθόν και ο ανταγωνισμός ανάμεσα στην Άννα και τον Ντήλυ εντοπίζεται στα δύο ανέκδοτα που "θυμούνται": το πρώτο αφορά την ταινία Ο Απόκληρος, και το δεύτερο το μπαρ στο Ουεηφέαρερς "κάπου στην οδό Μπρόμπτον". Ο Ντήλυ "θυμάται" και τα δύο επεισόδια σαν παράξενα άθλιες υποθέσεις που θα ήταν προτιμότερο να ξεχαστούν. Οι αναμνήσεις της Άννα όμως, είναι πιο συμπαθητικές, ταιριάζουν με το εγκώμιο που πλέκει στο παρελθόν, ωσάν να ήταν κάτι σαν απίθανος απωλεσθείς παράδεισος. Και οι δύο καταφεύγουν να παίζουν ένα άγρυπνο παιχνίδι "συμπερασμάτων", και η (άλογη) διαφορά ανάμεσα στις δύο ιστορίες γίνεται πιο ορατή σε μιαν αντιπαράθεση. Σε αυτό το παιχνίδι κερδίζει όποιος μπορεί να οικειοποιηθεί πιο άνετα το παρελθόν, να το παρουσιάσει αναβαπτισμένο μέσα από το πρίσμα της ιδιοτέλειάς του, ακόμη και να το παραμορφώσει. Κανόνες δεν υπάρχουν. Όσο πιο πειστική η διήγηση, όσο πιο δυνατός ο λόγος που την ενσαρκώνει, τόσο πιο ακαριαία τα αποτελέσματα. Δεν είναι απλώς ότι η μνήμη αποδεικνύεται σχετική και υποκειμενική. Ο Πίντερ προχωράει ακόμη πιο μακριά: η μνήμη μπορεί να γίνει εργαλείο επιβολής εξουσίας –σε σχέσεις ερωτικές και κατ' επέκταση κοινωνικές, πολιτικές κ.ο.κ– στα χέρια εκείνων που ξέρουν να τη χειριστούν. Όποιος κατακτήσει το παρελθόν, εξουσιάζει το παρόν.


|παλιοί καιροί|

Θέατρο: Αίτηση σε γάμο / Свадьба του Anton Tsehov (1860 - 1904).

Διανομή: Τίμος Περλέγκας (Τσιμπουκώφ), Σταύρος Ξενίδης (Λομώφ), Μαρία Σκούντζου (Ναταλία).


 Υπόθεση: Ένας ευκατάστατος νέος σε ηλικία γάμου επισκέπτεται το σπίτι ενός γείτονα, αντίστοιχου οικονομικού βεληνεκούς, για να ζητήσει το χέρι της κόρης του. Η πρόταση γίνεται με χαρά δεκτή από τον πατέρα, αλλά όταν οι μελλόνυμφοι μείνουν μόνοι αρχίζει ένας μαραθώνιος καβγάς γοήτρου που χάρη στην παρέμβαση του πατέρα θα έχει αίσιο (;) τέλος. Σε αυτή τη μονόπρακτη κωμωδία ο Τσέχωφ, βαθιά κωμικός και σαρκαστικός αντίθετα με τη φήμη που τον στοιχειώνει, δεν χάνει ευκαιρία να σατιρίσει τη ρωσική μεγαλοαστική τάξη της εποχής του, μια σάτιρα που αποδείχθηκε διαχρονική και πέραν των ρωσικών συνόρων. Μια πρόταση γάμου φέρνει στην επιφάνεια τη ματαιοδοξία, την υποκρισία, τον καιροσκοπισμό, το ''δήθεν'' και τη γελοιότητα των ''εχόντων'' που τυφλωμένοι από τον εγωισμό τους οδηγούνται σε μάταιες ασυνεννοησίες σε βάρος συχνά του ίδιου του συμφέροντός τους. Ο μεγάλος Ρώσος δραματουργός καταφέρνει μέσα από μια φαινομενικά απλοϊκή οικογενειακή ιστορία να περάσει ένα σαφές κοινωνικό μήνυμα. Αναζητώντας τις αντιστοιχίες με το παρόν μεταφερόμαστε μαγικά -όπως μόνο το θέατρο μπορεί- στον πολιτικό στίβο της Ελλάδας του σήμερα. Τηρουμένων των αναλογιών η πρόταση γάμου γίνεται πρόταση συνεργασίας και η ασυνεννοησία των μελλονύμφων γίνεται αδυναμία συναίνεσης. Οι διάλογοι των ηρώων μετατρέπονται σε εξαντλητικά debate και παράλογες αψιμαχίες σε τηλεοπτικά πάνελ ξιπασμένων πολιτικών χωρίς να αλλάξει ούτε μια λέξη από το πρωτότυπο κείμενο...αρκεί μια στιγμή να παραλλάξουμε τα πρόσωπα και να αφεθούμε στην κωμωδία της πολιτικής μας καθημερινότητας.

|αίτηση σε γάμο|