CLAPS.gr

Get reAdy.

«Παράξενο Ζευγάρι» του Νηλ Σάιμον στο Θέατρο ΖΙΝΑ


με πρωταγωνιστές τους Γιάννη Ζουγανέλη και Βλαδίμηρο Κυριακίδη.


Το αστείο, τρυφερό και συγκινητικό έργο του Σάιμον «Παράξενο Ζευγάρι» ανεβαίνει τον φετινό Χειμώνα στο Θέατρο Ζίνα σε σκηνοθεσία Βλαδίμηρου Κυριακίδη.


Στο υπέροχο αυτό έργο, το τόσο κωμικό και ανατρεπτικό, πρωταγωνιστούν ο Γιάννης Ζουγανέλης και ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης. Μαζί τους, μια δυνατή ομάδα από καλούς ηθοποιούς, οι: Βάσω Γουλιελμάκη, Πάνος Σταθακόπουλος, Γιώργος Χατζής, Ντίνος Σπυρόπουλος, Ιωάννα Ασημακοπούλου, Ερμόλαος Ματθαίου.


Ο Όσκαρ είναι ένας αθλητικός συντάκτης σε εφημερίδα της Νέας Υόρκης, καλοπληρωμένος αλλά λίγο… χαλαρός στα έξοδα. Η πρώην σύζυγός του μάταια περιμένει την διατροφή και η εφορία αδίκως την δήλωσή του.


Γοητευτικός και άστατος, κοινωνικός και σκορποχέρης, ξενύχτης και τρομερά τσαπατσούλης, ο Όσκαρ είναι ο αντίποδας του φίλου του του Φέλιξ που είναι και οικονόμος και μονογαμικός και σπιτόγατος και άσσος στο νοικοκυριό. Οι δυο τους, εκτός από μια βαθιά φιλία, μοιράζονται και την εμπειρία ενός διαλυμένου γάμου. Διότι όταν η σύζυγος του Φέλιξ τον πετάει έξω από το σπίτι, ο φίλος του ο Όσκαρ του προσφέρει το δικό του ως καταφύγιο. Η συμβίωση των δύο αυτών ανθρώπων, έχει ανατρεπτικά, εκρηκτικά, ξεκαρδιστικά αποτελέσματα…


"The odd couple" By Neil Simon at ZINA Theater


Staring Yannis Zouganelis and Vladimiros Kyriakidis


The funny, tender and touching play by Simon, "The odd Couple" is coming this winter at ZINA Theater, directed by Vladimiros Kyriakidis.


In this wonderful, both comic and controversial play, Yannis Zouganelis and Vladimiros Kyriakidis star. Along with them there is a very strong team of good actors: Vaso Goulielmaki, Panos Stathakopoulos, George Hatzis, Dinos Spyropoulos, Ioanna Asimakopoulou, Ermolaos Mathhaios


Oscar is a sports editor in a New York newspaper; well paid but a bit... relaxed when it comes to the outlay. His ex wife still waits the alimony and the tax office his declaration.


Charming and unstable, social and wasteful, a night owl and a clumsy person, Oscar is the exact opposite from his friend Felix, who is thrifty, monogamous, loves staying at home and he is a great housekeeper. The two of them, apart from a deep friendship, also share the experience of a broken marriage. Because when Felix's wife throws him out their home, his friend Oscar offers him a shelter. The cohabitation of these two is full of controversial, surprising, funny results.

<<ΕΚΤΟΣ ΥΛΗΣ>> ή Ο μονόλογος ενός καθ’ ομολογία παράλογου του Κώστα Λεϊμονή

Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί. (Πλάτων)


Το θεατρικό έργο «ΕΚΤΟΣ ΥΛΗΣ» ή «Ο μονόλογος ενός καθ’ ομολογία παράλογου»του συγγραφέα Κώστα Λεϊμονή, βραβευμένο από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών στο θέατρο Αλκμήνη με τον Γεράσιμο Σκιαδαρέση, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνας Νικολαΐδη. Η πολιτική και η ορθή άσκησή της, κεντρίζει το ενδιαφέρον του κόσμου, θεωρώντας την ως τη σημαντικότερη βάση για την ευημερία ενός κράτους και του λαού του. Σήμερα, οι πολίτες της Ελλάδας -και όχι μόνο- δεινοπαθούν λόγω της οικονομικής κρίσης, η οποία έχει γίνει και κρίση αξιών.

Όπως εύστοχα έχει σημειώσει ο συγγραφέας ArthurClarke, «Ένας πολιτικάντης σκέφτεται τις επόμενες εκλογές. Ένας πολιτικός, τις επόμενες γενιές». Στο βραβευμένο έργο του Κώστα Λεϊμονή, ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης μετατρέπεται από πολιτικάντης σε πολιτικός, εκφωνώντας πριν παραιτηθεί, τον τελευταίο του λόγο στη Βουλή. Η παράσταση αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον, αφού οι θεατές έχουν τη δυνατότητα να επιλέξουν αν θα καθίσουν στα έδρανα της Βουλής ως συνάδελφοι πολιτικοί ή θα παρακολουθήσουν από τα θεωρεία ως αγανακτισμένοι πολίτες. 

Σημείωμα σκηνοθέτη

Έφτασε η στιγμή! Το θεατρικό έργο ΕΚΤΟΣ ΥΛΗΣ παίρνει σάρκα και οστά έπειτα από δύο χρόνια συζητήσεων και οργάνωσης και χαίρομαι πολύ γι’ αυτό!Όλα ξεκίνησαν όταν διάβασα τυχαία ένα απόσπασμα του έργου στο ίντερνετ. Ενθουσιάστηκα! Ένας πολιτικός με κρίση συνείδησης; Ένας πολιτικός που θυσιάζει το χρήμα και την εξουσία στο βωμό της αλήθειας; Ένας πολιτικός που ξεπερνά τους φόβους του και ζητά ειλικρινά και ταπεινά συγγνώμη από τον λαό, αλλά και από τον ίδιο του τον εαυτό; Τι ήταν αυτό; Δεν είχα διαβάσειαπλώς ένα πολιτικό κείμενο. Οι προεκτάσεις του δεν ήταν μόνο έντονα κοινωνικές, αλλά και βαθιά προσωπικές. Σα να μου μίλησε σε ένα άλλο επίπεδο, πιο φιλοσοφικό. Με οδήγησε στην αυτοκριτική μου γιατί,όπως έχει πει κι ο Ισοκράτης, ο οποίος από ιστορικά στοιχεία μου θυμίζει πολύ τον συγγραφέα του έργου και φίλο Κώστα Λεϊμονή, «Το ήθος όλης της πολιτείας είναι το ίδιο με αυτό αυτών που την κυβερνούν.»Έτσι, ένιωσα ότι ένας τέτοιος λόγος οφείλει να ακουστεί. Κι επειδή το να ακουστεί από κάποιον πολιτικό μάλλον ανήκει στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας, αποφασίσαμε να…«έρθει το βουνό στον Μωάμεθ». Έτσι το θέατρο Αλκμήνη μετατρέπεται πιστά στο Ελληνικό Κοινοβούλιοκαι ανοίγει τις πόρτες του στους θεατές οι οποίοι μοιράζονται σε πολιτικούς και πολίτες. Οι δυο αυτές παρατάξεις όσο κι αν διαφέρουν έχουν κάτι κοινό. Την ευθύνη για την σημερινή κατάσταση της Ελλάδας. Το μόνο που απομένει είναι να την αναλάβουν και ίσως τότε μπορέσουμε να μιλήσουμε για ένα πιο φωτεινό μέλλον. Ίσως τότε αρχίσουμε να μιλάμε με υπερηφάνεια για την σύγχρονη Ελλάδα κι όχι να μηρυκάζουμε τα απομεινάρια του αρχαίου μας πλούτου. Χρειαζόμαστε ένα restart. Αρχικά, ατομικό κι έπειτα συλλογικό.



Σημείωμα συγγραφέα


Ο μονόλογος ενός καθ’ ομολογία παράλογου... Το έργο αυτό αποτελεί προϊόν ενός πνιγμού, μιας ανάγκης για την αλήθεια. Και πριν σας πω δυο λόγια για αυτό, οφείλω να αναφερθώ στη σπίθα της δημιουργίας του. Ήταν Μάρτιος του 2015, όταν η σκηνοθέτης Κωνσταντίνα Νικολαΐδη εντόπισε ένα διήγημά μου στο προσωπικό μου ιστολόγιο. Το μικρό αυτό διήγημα, θα ’ταν δε θα ΄ταν δυο σελίδες, είχε να κάνει με έναν πολιτικό, ο οποίος είχε αποφασίσει να παραιτηθεί από το αξίωμα του εκφωνώντας τον τελευταίο του λόγο στη Βουλή και αναφέροντας με ειλικρίνεια τα κακώς κείμενα της σύγχρονης πολιτικής ζωής του τόπου. Η ιδέα να ανέβει ένας τέτοιος μονόλογος στο θέατρο συνάρπασε την Κωνσταντίνα, μου το πρότεινε κι έτσι ανέλαβα τη συγγραφή του κειμένου. Το έργο, αγαπητοί φίλοι, κινείται... εκτός ύλης. Δεν έχει σχεδόν καμία επαφή με τον ρεαλισμό, διότι μιλά για την αλήθεια όσο οξύμωρο κι αν αυτό ακούγεται. Μια αλήθεια που πολύ φοβάμαι πως δεν πρόκειται να ακουστεί από χείλη πολιτικού. Έναυσμα της συγγραφής η αγανάκτηση και η αδήριτη ανάγκη να βρεθεί ένας ή μία πολιτικός επιτέλους, οι οποίοι κάποια στιγμή θα ξεχάσουν τα κομψά ρούχα που τους τυλίγουν και θα θυμηθούν τον άνθρωπο που κρύβεται μέσα σε αυτά. Μιλάμε καθημερινά για ανθρώπους και έχουμε ξεχάσει την ανθρωπιά στη γωνία. Στόχος μου δεν ήταν ένας καταγγελτικός λόγος αλλά η διαπίστωση των λαθών και των ψεμάτων από τον ίδιο τον θύτη. Αυτή η διαβρωτική και παράλληλα λυτρωτική αναγνώριση δίνει το σινιάλο για μια απαραίτητη αλλαγή νοοτροπίας.
Δεν ανήκω σε κανένα κόμμα. Ανήκω μόνο σε μια Ελλάδα, όπως θα έπρεπε να είναι. Οι γενιές του ’80 και του ’90 έχουν υποθηκευτεί. Όμως μια υποθήκη δεν συνεπάγεται απαραιτήτως και ξεπούλημα, όσο υπάρχουν ακόμη φωνές που κρατούν την αισιόδοξη φλόγα του «μήπως και...» αναμμένη. Αυτές οι φωνές μπορούν να βρουν τον εκφραστή τους μέσα από τα παιδιά. Τα παιδιά της Ελλάδας, τα οποία αυτή τη στιγμή βλέπουν τη χώρα σαν καιόμενο φοίνικα, που περιμένει με ανεξάντλητη καρτερία κάποια στιγμή να αναγεννηθεί. Χαίρομαι πολύ που θα δοθεί στο κοινό η ευκαιρία να δει τους κυβερνώντες, όπως θα έπρεπε να είναι ή, έστω, όπως την τελευταία στιγμή θα μπορούσαν να γίνουν. Οφείλεται μία «συγγνώμη» εδώ και χρόνια σε έναν λαό που δοκιμάζεται, σε έναν λαό που υπέκυψε στο δόλωμα των εύκολων λύσεων και διάβαζε μόνο την... ετοιμοπαράδοτη διδακτέα ύλη. Σ’ αυτό το έργο, λοιπόν, έρχεται αυτή η συγγνώμη έστω και αργοπορημένα. Θα ήθελα να ευχαριστήσω πολύ την Κωνσταντίνα Νικολαΐδη για την ευφάνταστη σκηνοθεσία της, όπως και τον Γεράσιμο Σκιαδαρέση για τη συγκλονιστική του ερμηνεία. Επίσης, ευχαριστώ θερμά το θέατρο «Αλκμήνη» που δίνει το βήμα σε νέες φωνές με όρεξη για δημιουργία και όλους τους συντελεστές της παράστασης για το άρτιο αποτέλεσμα. Τέλος, ευχαριστώ πολύ τη ΜάγγηΜίνογλου για την εμπιστοσύνη της να επιμεληθεί εκδοτικά η «Κριτική» την έντυπη μορφή του κειμένου.Κλείνοντας, θα ήθελα να ευχαριστήσω από τα βάθη της καρδιάς μου την οικογένειά μου που με στηρίζει ορατά και αόρατα. 


<<Off Syllabus>> or The monologue of a confessedly absurd man By Kostas Leimonis


When the philosophers will reign and the kings will philosophize, only then the people will be happy. (Plato)

The theatrical play “Out of Material” or “The monologue of a confessedly absurd man” by the author Kostas Leimonis, awarded by the National Union of Litterateurs, at the Alkmini theater, with Gerasimos Skiadaresis, directed by Konstantina Nikolaidi. Its political and proper act raises people’s interest, considering it as the most important basis for the prosperity of a state and its people. Today, citizens of Greece –and not only- suffer due to the economic crisis, which has also become a values crisis.
As the author Arthur Clarke has aptly noted, “A politician thinks of the next election; a statement of the next generation”. In the awarded play of Kostas Leimonis, Gerasimos Skiadaresis as a politician turns into a statement, making his last speech in the Parliament before he quits. The show is of special interest, since the viewers have the opportunity to choose either to sit on the Parliaments’ benches as fellow politicians or watch from the loges as indignant citizens. 


Director’s note


The time has come! The theatrical play OUT OF MATERIAL takes shape after two years of discussion and organization and I am very happy about this! All started when I randomly read a part of the play online. I was thrilled! A politician with a conscience crisis? A politician who sacrifices money and power for the sake of truth? A politician who overcomes his fears and honestly and humbly asks for forgiveness from the people, but also from himself? What was that? I had not read just a political text. Its extensions were not only highly social, but also deeply personal. As if it talked to me to another level, a more philosophical one. It led me to self criticism because, as Isocrates has said, who historically reminds me very much of the author and friend Kostas Leimonis, “The moral of the whole state is the same as those who run it”. So, I felt that such a plea must be heard. And because this being heard by a politician rather belongs to the realm of science fiction, we decided for the... “mountain to come to Muhammad”. So the Alkmini Theater is faithfully converted to the Greek Parliament and opens its doors to the viewers who are shared in politicians and citizens. These two factions even though they differ, they have something in common. The responsibility for the current situation of Greece. All that remains is for them to take responsibility and then maybe we can talk about a brighter future. Perhaps then we can start talking with pride about modern Greece and not ruminating the remnants of our ancient wealth. We need a restart. Initially individual, and then collective. 


Author’s note


The monologue of a confessedly absurd man... This project is a product of a drowning, a need for truth. And before I say something about this, I have to refer to the spark of its creation. It was March 2015, when the director Konstantina Nikolaidi found one short story of mine on my personal blog. This small story, of more or less two pages, had to do with a politician, who had decided to resign from office by making his last speech in the Parliament and saying frankly the wrongs of the modern political life in the country. The idea for such a monologue to be played at the theater fascinated Konstantina, she suggested it to me, and so I undertook the writing of the text. The play, dear friends, he moves… out of material. There is almost no contact with the realism because it speaks the truth as paradoxical though this sounds. A truth that I'm afraid that will not be heard from any politician’s lips. The trigger for this writing was the indignation and the imperative need to finally find one politician, who will eventually forget the stylish clothes that he/she wears and will remember the human who is hidden within them. We daily talk about people and we have forgotten humanity in the corner. My goal was not a denunciatory speech but finding the errors and lies by the perpetrator himself. This corrosive while liberating recognition gives the signal for a necessary change in mentality.
I do not belong to any political party. I belong only to a Greece, as it should be. The generations of the 80s and the 90s have been mortgaged. But a mortgage does not necessarily imply a whole sale, as long as there are still voices that keep the optimism flame of “maybe…” on. These voices can find their mouthpiece through children. The children of Greece, who are currently facing the country as a burning phoenix, waiting with infinite patience some time to be regenerated. I am very pleased that the public is given the opportunity to see their rulers as they should be, or at least as they could become in the last moment. They owe an apology for years now to a people being ravaged, a people that succumbed to the lure of easy solutions and only read the ... ready material. In this work, then, this apology comes even belatedly. I would like to thank Konstantina Nikolaidi very much for her imaginative directing, as well as Gerasimos Skiadaresis for his sensational interpretation. Also, I warmly thank the Alkmini Theater that gives step to new voices with an appetite for creation and all the show coefficients for the perfect result. Finally, I thank Magi Minoglou a lot for her trust to edit the paper version of the text by “Kritiki” publications.

I


Samples of our work concerning the theatrical stage


«ΑΜΑΡΑΝΤΑ» στον πολυχώρο Faust


Μια κωμωδία της bijoux de kant σε κείμενα Παύλου Μάτεσι και Γλυκερίας Μπασδέκη.


Ο Μέμος (Αλέκος Συσσοβίτης) ένας περιφερόμενος μπουλουκτζής, έχει μόλις κηδέψει τον για χρόνια συνεργάτη και σύντροφό του Στάμο (Αλέξανδρος Παπαϊωάννου). Μην έχοντας συνέλθει ακόμα από την πρόσφατη απώλεια, προσπαθεί να μαζέψει τα κομμάτια του για να ανέβει στη σκηνή και να παίξει για πρώτη φορά μόνος. Μαζί του, αυτή την παράξενη και ταραγμένη νύχτα, στο παρασκήνιο του τσίρκου, βρίσκεται και η Μερόπη (Μαρία Πανουργιά), πρώην σύζυγος του Στάμου και άσπονδη φίλη του Μέμου. Μια παράξενη βουή πλησιάζει, το κοινό είναι ταραγμένο και η νεκρή καλλιτέχνις Αντώνα (Μπέττυ Βακαλίδου) αφηγείται τους θανάτους της έναν προς ένα, λίγο προτού βγει ο Μέμος στη σκηνή.
Η Παράσταση
Στα «Αμάραντα» παρακολουθούμε ένα θίασο ζώντων και νεκρών στην έσχατη παράστασή τους: ο Μέμος, ο Στάμος, η Μερόπη, η νεκρή καλλιτέχνις Αντώνα λίγο πριν τους φάνε τα σκυλιά. Με υλικά όλα εκείνα τα θεμελιώδη συστατικά που συνθέτουν τα θεατρικά σύμπαντα του Παύλου Μάτεσι και της Γλυκερίας Μπασδέκη, η bijoux de kant επιχειρεί τη δημιουργία του εθνικού μας πορτρέτου: φαιδροί, βαρυπενθούντες, από χρόνια πεθαμένοι και πεινασμένοι φτωχοδιάβολοι, που προσπαθούν να αναπαραστήσουν τα συντρίμμια του εαυτού τους.
Ένας αποτυχημένος μπουλουκτζής, ο Μέμος, μια τρομοκρατημένη γυναίκα, η Μερόπη: άνθρωποι που δεν πονούν καθόλου ή πονούν πολύ, δεν φοβούνται καθόλου ή φοβούνται υπερβολικά, πρόσωπα χωρίς ξεχωριστή ατομικότητα που εκπροσωπούν κοινωνικούς ρόλους και ψυχισμούς αρχετυπικούς. Και δίπλα τους ο νεκρός μπουλουκτζής Στάμος και η πολλάκις νεκρή καλλιτέχνις Αντώνα: πλάσματα μυθολογικά, σε επικοινωνία με αόρατες δυνάμεις και αγγέλους.
Με τα όρια ανάμεσα στην πραγματικότητα και στην Τέχνη να απουσιάζουν, ακριβώς όπως και τα όρια μεταξύ ζωής και θανάτου, τα «αμάραντα» συμβαίνουν στο παρασκήνιο ενός τσίρκου. Όμως, ο κόσμος της παράστασης δεν επιθυμεί να είναι λογικός, αλλά υπερ-λογικός, να έρχεται από την προϊστορία και τα παραμύθια και να καταλήγει σε αινιγματικές πράξεις βίας και θανάτου που έχουν χαρακτήρα τελετουργικό. Οι πράξεις αυτές, παρά τη σκληρότητά τους εκπέμπουν μια περίεργη ομορφιά, που τελικά λυτρώνει.


"AMARANTH" at Faust


A comedy by bijoux de kant in texts by Pavlos Matesis and Glykeria Basdeki.


Memos (Alekos Syssovitis), a wandering "boulouxis", has just lost his long-year partner and friend, Stamos (Alexandros Papaioannou). Having not yet recovered from the recent loss, he tries to get himself together and go on stage and play for the first time alone. With him, Meropi (Maria Panourgia), the former wife of Stamos and a dear friend of Memos is also on this strange this troubled night in the background of the circus. A strange mound is approaching, the audience is upset and the dead artist Antona (Betty Vakalidou) tells her deaths one by one, shortly before Memos comes out on stage.
The show
In "Amaranth" we watch a cast of dead and alive in their last performance: Memos, Stamos, Meropi, the dead artist Antona, shortly before they die. With all the fundamental components that make up the theatrical universes of Pavlos Matesis and Glykeria Basdeki, bijoux de kant attempts to create our national portrait: freaks, bruised, long lost and hungry, poor-minded, trying to represent the ruins of themselves.
A failed "boulouxis", Memos, a terrified woman, Meropi: people who do not hurt or suffer much, are not afraid at all or are afraid too, people without distinct individuality representing social roles and psychic archetypes. And beside them the dead "boulouxis" Stamos, and the often dead artist Antona: mythological creatures, in communication with invisible forces and angels.
With the boundaries between reality and art being absent, just like the boundaries between life and death, "amaranth" takes place in the background of a circus. But the world of the show does not want to be logical, but over-logical, to come from prehistory and fairy tales and end up in enigmatic acts of violence and death that have a ritual character. These acts, despite their hardness, emit a strange beauty that eventually redeems.


ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΕΓΓΑΡΙΑ του Φούριο Μπορντόν


Με τον Άγγελο Αντωνόπουλο / Δευτέρα και Τρίτη στο Θέατρο Άλμα



Το βραβευμένο, σκληρό και ταυτόχρονα αστείο και τρυφερό έργο του Φούριο Μπορντόν «Τα τελευταία Φεγγάρια» ανεβάζει στο θέατρο Άλμα από τα τέλη Οκτωβρίου και για 3η χρονιά ο Άγγελος Αντωνόπουλος.
Πρόκειται για ένα μικρό αριστούργημα που ανακηρύχθηκε «Θεατρικό κείμενο της χρονιάς» στην Ιταλία το 1993 και που αποτέλεσε το «ρέκβιεμ» του Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι, καθώς σάρωσε τα βραβεία την περίοδο 1994-5.
Ένας ηλικιωμένος καθηγητής ετοιμάζει την βαλίτσα του. Πρόκειται πολύ σύντομα να εγκαταλείψει το σπίτι του γιού του, που τον φιλοξενεί, γιατί τα εγγόνια του μεγαλώνουν και δεν υπάρχει πλέον χώρος γι αυτόν. Θα περάσει το υπόλοιπο της ζωής του σε έναν οίκο ευγηρίας.
Είναι η ώρα του αποχωρισμού και του τελικού απολογισμού. Ο ήρωάς μας φορτωμένος με το βάρος όσων ειπώθηκαν, και κυρίως όσων δεν ειπώθηκαν, άλλοτε πικρός και είρων και άλλοτε στοργικός και τρυφερός, μοιράζεται τα αληθινά του συναισθήματα μόνο με το φάντασμα της γυναίκας του, που έχει πεθάνει εδώ και πολλά χρόνια και πέρασε νέα στην λήθη.



“The Last Moons (Le Ultime Lune)” by Furio Bordon


With Angelos Antonopoulos / Monday and Tuesday at the Alma Theater



The award-winning, hard and at the same time funny and tender work of Furio Bordon, "The Last Moons", is brought by Alma theater and Angelos Antonopoulos in the end of October, for the third year.
It is a small masterpiece that was proclaimed as the "Theatrical text of the year" in Italy in 1993 and which was the requiem of Marcello Mastroianni, as it won many awards in 1994-5.
An elderly professor prepares his suitcase. He is soon to leave the house of his son who hosts him because his grandchildren grow up and there is no room for him. He will spend the rest of his life in a nursing home.
It is the time of separation and the "final account". Our hero is burdened of what has been said, and especially what hasn't been said; sometimes bitter and joyful and sometimes affectionate and loving, he shares his true feelings only with the ghost of his wife, who has died for many years now and has passed into oblivion.

ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ / ΤΡΙΤΗ ΧΡΟΝΙΑ


Για τον συγκλονιστικό μονόλογο του Ρομπέρτο Ατάιντε σε σκηνοθεσία Πέτρου Ζούλια με την Εφη Μουρίκη


Από αρχές Νοέμβρη, Δευτέρα και Τρίτη στο Θέατρο ΖΙΝΑ
Για ΤΡΙΤΗ ΧΡΟΝΙΑ συνεχίζεται ο συγκλονιστικός δραματικός μονόλογος ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ, με την εξαιρετική Έφη Μουρίκη στον ομώνυμο ρόλο. Η «Δεσποινίς Μαργαρίτα» είναι μία δασκάλα του Δημοτικού που στην αίθουσα διδασκαλίας ξετυλίγει τη διττή της ταυτότητα. Της δασκάλας, μα και της γυναίκας που εξουσιάζει. Πρόκειται για μία αλληγορία πάνω στη δύναμη της εξουσίας, όπως τη συναντάμε στην κοινωνία, στην οικογένεια, στο σχολειό, στην εκκλησία, στο κράτος… Η Δεσποινίς Μαργαρίτα, ακροβατεί ανάμεσα στο λογικό και στο παράλογο της ανθρώπινης ύπαρξης. Μάθημα ζωής με σύνθετα αλλά και πολλά απλά νοήματα-μηνύματα, ο μονόλογος του Ατάιντε συγκλονίζει ακόμα και αποδεικνύεται και πάλι προφητικός και επίκαιρος. Η κατάρρευση του καπιταλιστικού συστήματος με ό,τι ηθικό και πνευματικό συμπαρέσυρε βρίσκεται εδώ, σ ΄αυτόν τον μονόλογο.



MISS MARGARITA / THIRD YEAR


For the exciting monologue of Roberto Athayde directed by Petros Zoulias and Efi Mouriki.


From early November, Mondays and Tuesdays at Zina Theater. For the THIRD YEAR, the fascinating dramatic monologue MISS MARGARITA continues, with the excellent Efi Mouriki in the homonymous role. "Miss Margarita" is a Primary teacher who, in her classroom, unfolds her dual identity. The teacher, but also the woman who dominates it. It is an allegory on the power of authority as we meet it in society, in the family, in school, in church, in the state... Miss Margarita, strikes between the rational and the absurd of human existence. A life lesson with complex but also many simple meaning-messages, Athayde's monologue is even shocking and again proved to be prophetic and timely. The collapse of the capitalist system with all its moral and spiritual sympathy is here, in this monologue.


"Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΣΚΟΤΟΥΣ"


Το αναμφισβήτητο και σχεδόν άγνωστο αριστούργημα του Λ. Τολστοϊ στο ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΘΕΑΤΡΟ. Τα σκοτεινά, ζοφερά και δυσβάστακτα συναισθήματα ενός από τους μεγαλύτερους Ρώσους συγγραφείς όλων των εποχών, ενσαρκώνονται επί σκηνής από ένα εξαιρετικό θίασο που και σαν σύνολο αλλά και μεμονωμένα αποτελούν πρώτυπο για τη θεατρική τους ερμηνευτική ικανότητα καθηλώνοντας τους θεατές στα καθίσματα τους.



"THE POWER OF DARKNESS"


The reshaped and almost unknown part of L.Tolstoy at CONTEMPORARY THEATER. The dark, gloomy and unpleasant feelings of one of the greatest Russian writers of all time are set in the scene by an exceptional cast that, as a whole and in isolation, are a model for their theatrical performance, crowding the spectators in their seats.


ΟΡΓΙΣΜΕΝΑ ΝΙΑΤΑ / LOOK BACK IN ANGER




ΕΙΣΑΓΩΓΗ


Η ANDRODELY p.c παρουσιάζει το έργο του Άγγλου συγγραφέα Τζον Όσμπορν “Οργισμένα Νιάτα” (Look Back in Anger) σε απόδοση, δραματουργική επεξεργασία και σκηνοθεσία Κίρκης Καραλή. Η παράσταση ανεβαίνει στο θέατρο OLVIO με πρωταγωνιστές (με αλφαβητική σειρά) τους Παρθενόπη Μπουζούρη, Σήφη Πολυζωίδη, Χάρη Τζωρτζάκη, Πέγκυ Τρικαλιώτη. Έναρξη παραστάσεων 12 Οκτωβρίου 2017.
ΤΟ ΕΡΓΟ
Ένα έργο που διαδραματίζεται σε τρεις Κυριακές. Ώρες ανίας και αυτοκαταστροφής. Σ’ εκείνα τα απογεύματα της υπαρξιακής μελαγχολίας, όπου το φως απ’ τις γρίλιες του παραθύρου σε εξουθενώνει.
Ο Τζίμυ και η Άλισον νοηματοδοτούν ο ένας τη ζωή του άλλου. Ένα σαρκικό πάθος -που το μυαλό αδυνατεί να εξηγήσει- τους φέρνει κοντά. Ο φίλος Κλιφ βρίσκεται στη σκηνή ως ειρηνευτική δύναμη και η φίλη Έλενα εισβάλλει ανάμεσά τους ως καταλύτης που ανατινάζει το νόημα. Προδοσίες, αποκαλύψεις, απομαγεύσεις και τέσσερις ψυχές ξεγυμνωμένες μέσα σ’ ένα σαλόνι. Ο έρωτας είναι θύελλα και μαζί καταφύγιο.
Ο βασανιστής βασανίζεται πολύ περισσότερο από εκείνους που προσπαθεί να βασανίσει, πληγώνεται και πληγώνει, αλλά ματώνεται περισσότερο απ’ ότι ματώνει. Γιατί όσο περισσότερο αγαπάς κάποιον, τόσο πιο δύσκολο είναι να του το πεις.

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ


Εφτά Κυριακές. Εφτά εποχές. Εφτά διαφορετικές πόλεις. Τέσσερις άνθρωποι σε ένα σπίτι στο Σικάγο του ’56, στο Παρίσι του ’62, στο Μιλάνο του ’72, στην Αθήνα του ’81, στη Μόσχα του ’88, στο Βερολίνο του ’91, στο Λονδίνο του ’97. Οι ίδιοι άνθρωποι, η ίδια ιστορία. Η λύσσα ενός αυτοκαταστροφικού πάθους και η πορεία προς την ενηλικίωση. Κι όταν ο Τζίμυ Πόρτερ ενηλικιωθεί, μαζί του θα κλείσει κι ο 20ός αιώνας. Ο τελευταίος -ίσως- αιώνας που οι νέοι πολέμησαν για τα ιδανικά τους.
Τα τυραννισμένα νιάτα αλληλοσπαράσσονται σε ένα σπίτι όπου πνέουν ψυχροπολεμικά μποφόρ. Σ’ ένα σπίτι που μοιάζει με Κόλαση κεκλεισμένων των θυρών. Κάθε συμφιλίωση, δεν είναι παρά ένα φαινόμενο παροδικό. Μια σκηνική ιστορία που δεν μπορεί να υποδείξει κανέναν δρόμο λυτρωμού. Που χρησιμοποιεί τις στιγμές παραφροσύνης, για να υποδείξει το μέγεθος ενός υπαρξιακού ατελείωτου αγώνα.
Όλα τα ιδανικά τα εξάντλησε μια περασμένη γενιά. Η περασμένη γενιά θα αντιδράσει λέγοντας πώς πολλά απ’ τα ανεκπλήρωτα ιδανικά της, τα άφησε παρακαταθήκη στους απογόνους της. Για να ‘χουν με κάτι να παίζουν. Κι ο καιρός περνάει και κανείς δεν λυτρώνεται απ’ τον κυνισμό, την πίκρα και τη ματαίωση.


ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ


Η φωνή της νεολαίας του καιρού του Όσμπορν (1956) είναι η ίδια με τη φωνή κάθε νεολαίας από τότε και μετά (μεταπολεμικής, μεσοπολεμικής ή εμπόλεμης), είναι πικραμένη για τον σύγχρονο κόσμο, μιλά με κυνισμό, φοβάται να αγγίζει τη χαρά, γιατί συνήθισε στον πόνο.
Το έργο είναι ένας πίνακας της νευρωτικής εποχής μας, σαρκαστικός και άφρων.
Υψώνει φωνή που περιφρονεί τους “ώριμους” και “βολεμένους” κάθε γενιάς, μάχεται εναντίον εκείνων που προσπαθούν να επιβάλλουν ένα απονευρωμένο καθωσπρέπει σήμερα. Μιλά μια φωνή, που φοβάται πως μια μέρα, όλες οι επαναστατικές νεανικές φανφάρες θα γίνουν αναίμακτες προσχωρήσεις, πως ο παλιός ατίθασος εαυτός θα συνθηκολογήσει με το προδιαγεγραμμένο αύριο. Φωνή που προσβάλει όσους φυγομαχούν, που πνίγεται από την λιποτάκτισσα καρδιά τους. Που διαμαρτύρεται ενάντια στην κρατούσα τάξη. Που εξουθενώνεται από το άγχος της εποχής της. Που περιφρονεί αυτούς που δεν αποδέχονται τις προκλήσεις της, που δεν ορθώνουν το ανάστημά τους πλάι της. Φωνή που σιχαίνεται τον σύγχρονο πολιτισμό όταν ευνουχίζει τον ιδεαλισμό, απ’ τον οποίο τροφοδοτείται και στον οποίον πιστεύει η νέα γενιά. Φωνή γενιάς που αναζητά το υψηλό ιδανικό πάνω στο οποίο πρέπει να πατήσει για να αλλάξει τον κόσμο, να τον κάνει καλύτερο. Και βρίσκει τοίχο. Ματαιώνεται. Θλίβεται. Και επιχειρεί νέα επίθεση. Κηρύσσει πόλεμο απέναντι στη νέα τάξη πραγμάτων. Οι τραυματισμένοι νέοι του αιώνα μας. Πρώτα πολεμούν κι έπειτα τιθασεύονται, συμβιβάζονται, υποτάσσονται. Σήματα κινδύνου που εκπέμπονται προειδοποιητικά, είτε ως παρακλήσεις ή ως διαμαρτυρίες. Κανείς δεν σηκώνεται από τον καναπέ, κανείς δεν ξεσηκώνεται, κανείς δεν εξεγείρεται. Όλοι περιμένουν. Τι περιμένουν; Όχι πια τον Γκοντό…
Παθιασμένο ξεσκέπασμα της μακαριότητας των κρατούντων, ξεγύμνωμα της υποκρισίας και των ανόητων πεποιθήσεών τους. Εκκλησία, αφεντικά, μεγαλοαστοί, πλούσιοι, πολιτικοί και πνευματικοί φωστήρες μπαίνουν στο στόχαστρο του Τζίμυ. Προδομένος απ΄ όλους τους, έπαψε να πιστεύει σε οτιδήποτε. Ο Τζίμυ δεν ξέρει πια από που να αντλήσει πίστη, δεν ξέρει πως να βρει τη δύναμη να αντιταχθεί στον Κόσμο, δεν ξέρει πώς να διεκδικήσει την αγάπη, που να βρει ικανοποίηση και ανακούφιση μη περιορισμένου χρόνου. Ψυχικά και πνευματικά διαλυμένος, εγκλωβισμένος στο σώμα ενός νέου που ξέρει πως έχει μακρύ χρόνο ζωής μπροστά του για να αντέξει να ανέχεται τον Κόσμο στον οποίο βρέθηκε, αντιδρά ειρωνευόμενος, μόνο και μόνο για να ξαλαφρώνει. Ο μάταιος τρόπος όχι ενός “κακού”, αλλά ενός καταπληγωμένου. Ενός ανθρώπου που κουβαλάει στα χέρια την χρεοκοπημένη ιδέα μιας επανάστασης. Νέος που δεν του ανταποδίδεις την οργή, αλλά τη συμπόνοια. Που δεν του απαντάς με κρότου-λάμψης, αλλά που πας μαζί του και μάχεσαι ενάντια στην κοινωνική αναισθησία, στη μοιρολατρεία και στη μακαριότητα που επέβαλλε η κατάρρευση του σύγχρονου πολιτισμού. Ανίσχυρος ο Νέος να ξαναχτίσει πάνω στα ερείπια, εξαντλητικά αγανακτισμένος, αναζητά έμπειρους συμμάχους στον πόλεμο για ένα καλύτερο αύριο.
Τέσσερα πρόσωπα που τριγυρίζουν πάνω σε σωρούς εφημερίδων, που πατούν πάνω στα γεγονότα του κόσμου, που κυκλώνονται από τους ήχους του ραδιοφώνου, παγιδευμένοι σ’ έναν κόσμο που άλλοι έφτιαξαν γι’ αυτούς. Αποσυντεθειμένα ιδανικά. Προσοχή στο κενό μεταξύ ηθικής και οργής. Να τι άφησε ο Δεύτερος Παγκόσμιος: ένα κενό. Την αδυναμία διαχείρισης της πίστης. Μάθαμε να τρομάζουμε, να κραυγάζουμε, να διαμαρτυρόμαστε, μα δεν μάθαμε να έχουμε σκοπό. Δεν μάθαμε που να στρέφουμε την κάννη μας.
Σήμερα, με παλιωμένα συνθήματα στο στόμα, πεθαίνουμε τυχαία μπροστά από φορτηγά που έρχονται καταπάνω μας, πεθαίνουμε επίτηδες πηδώντας από μπαλκόνια μήπως κι έτσι εκδικηθούμε το “πατρικό σύστημα” που μας ανέθρεψε, πεθαίνουμε αυτοκαταστρεφόμενοι μπλέκοντας στα δίχτυα εμφύλιων αλληλοσπαραγμών, πεθαίνουμε από καρκίνους που δεν μεταβόλισαν σωστά τη σκέψη μας. Πεθαίνουμε για τους λάθους λόγους. Και κυρίως πεθαίνουμε χωρίς να είμαστε ευτυχισμένοι.
“…Με άλλα λόγια θα στο πω κι έναν ανάπηρο σκοπό, απ’ το πενήντα και μετά μας έχουν πνίξει τα μπετά, να δεις τι σου `χω για μετά…” (στίχοι: Μιχάλης Γκανάς)
Κάποιοι λένε πως το έργο είναι η έμμεση αφιέρωση του Όσμπορν στην κοπέλα με την οποία είχε μόλις χωρίσει εκείνο τον καιρό. Νεαρός στην ηλικία, ίσως, έψαχνε την απάντηση σ’ ένα και μόνο “γιατί”: γιατί μ’ αφήνεις μόνο μου σ’ αυτόν τον κόσμο;
“Το να μιλάς για τον έρωτα σημαίνει να μιλάς για την εσωτερική αταξία, να ψάχνεις τον λαμπερό πυθμένα της ψυχής που είναι γεμάτη ευγένεια και μικρότητα. Ας σκηνοθετούμε χωρίς να κρίνουμε τις τρέλες της ανθρώπινης καρδιάς”. (Πασκάλ Μπρυκνέρ, “Το παράδοξο του έρωτα”)


INTRODUCTION


ANDRODELY p.c presents the work of the English writer John Osborne "Look Back in Anger" in performance, edit and direction by Kirki Karali. The show takes place at the OLVIO Theater with the following actors (in alphabetical order) Parthenopi Bouzouri, Sifis Polyzoides, Charis Tzortzakis, Peggy Trikalioti. The performances start on October 12, 2017.


THE PLAY


A play that takes place on three Sundays. Hours of boredom and self-destruction. In those afternoons of existential melancholy, where the light from the windows exhausts you.
Jimmy and Alison mean everything for each other. A carnal passion - which the mind cannot explain - brings them close. Their friend Cliff is on the stage as a peace force, and Helena invades as a catalyst that blows up the meaning. Treasons, revelations, demons and four naked souls inside a living room. Love is a storm and a shelter together.
The tormentor is tormented much more by those who he tries to torture, he hurts and get hurt, but he is lured more than he does. Because the more you love someone, the harder it is to tell him.

THE SHOW


Seven Sundays. Seven eras. Seven different cities. Four people in a house in Chicago in '56, in Paris in '62, in Milan in '72, in Athens in '81, in Moscow in '88, in Berlin in '91, in London in '97. The same people, the same story. The rage of a self-destructive passion and the path to adulthood. And when Jimmy Porter reaches adulthood, the 20th century is ending. The last - probably - century that young people fought for their ideals.
The tyrannized youths are intermingled in a house where cold winds blow. In a house that looks like Hell behind the doors. Every reconciliation is only a temporary phenomenon. A stage story that cannot suggest any way of redeeming, that uses moments of insanity, to indicate the size of an existential endless struggle.
All the ideals exhausted a past generation. The last generation will react by saying that many of its unfulfilled ideals left it to its descendants. To have something to play with. And the time passes and no one is redeemed by cynicism, bitterness and frustration.


DIRECOR’S NOTE


The voice of youths in the time of Osborne (1956) is the same as the voice of every youth since then (post-implantation, interwar or military); it is bitter for the modern world, speaks with cynicism, fears to touch joy, pain.
The work is a painting of our neurotic era, sarcastic and frivolous. It raises the voice that despises the "mature" and "bosom" of every generation, fighting against those who are trying to impose a terrible self-confidence today. The voice speaking is afraid that one day, all revolutionary youthful fanfare will become spring additions, as the old spontaneous self will subdue with the foreseeable future. A voice that offends those who flinch, drowned by their despondent heart. Protesting against the class. Exhausted by the illness of its time. It despises those who do not accept its challenges, those who do not stand beside it. A voice that is interested in modern culture when it emits idealism from which it is fed and believed by the younger generation. A voice of a generation that seeks the high ideal to which it has to move to change the world, doing the best. And it finds a wall. Vanity. It is sad. And it's under attack. It declares a war against the new order. The injured young people of our century. First they fight and then they are sacrificed, compromised, subdued. Signs of danger emitted as a warning, either as a request or as a protest. No one gets off the couch, no one is uprooted, and no one is overturned. Everyone is waiting. What are they waiting for? No Godot any more…
A passionate outcry of the blessedness of the prisoners, the scorn of hypocrisy and their foolish beliefs. Church, bosses, bourgeois, wealthy, political and spiritual “lighters” come to the target of Jimmy. Betrayed by all of them, he ceased to believe in anything. Jimmy no longer knows where to get faith, he does not know how to find the power to oppose the World, he does not know how to claim love, to find satisfaction and unlimited relief. Psychically and spiritually dissolved, trapped in the body of a young man who knows he has a long life in front of him to stands tolerating the universe he is in, he reacts in a miraculous way, just to make himself lighten. The futile way of not a "bad" but of a hurt man. A man who carries the bankrupt idea of a revolution. A youngster to whom you do not repent rage, but sympathy. To whom you don’t give glimmering answers but you follow him and you fight against social anesthesia, fatalism and the blessedness of the collapse of modern civilization. A youngster, powerless to rebuild the ruins, exhaustively indignant, seeks experienced allies in the war for a better tomorrow. Four faces wandering around piles of newspapers, staring at the events of the world, surrounded by the sounds of the radio, trapped in a world that others made for them. Decomposed ideals. Mind the gap between morality and anger. Here’s what WWII left: a void. The inability to manage the faith. We learned to be afraid, scream, protest, but we did not learn to have a purpose. We did not learn where to turn our barrel to.
Today, with old slogans in the mouth, we accidentally die in front of trucks coming over us, we deliberately die by jumping from balconies, so that we avenge the "parental system" that has nurtured us, we die by self-destructing by intermingling in civil nets, dying from cancers that did not transplant correct our thought. We are dying for the wrong reasons. And most of all we die without being happy.
«…In other words, shall I tell you this and with a crippled tune, since the 50's we drown in concrete, wait to see what comes next…” (Lyrics: Michalis Ganas)
Some say that the play is the indirect dedication by Osborne to the girl he had just separated with at that time. As a young man, perhaps, he was looking for the answer in a single "why": why do you leave me alone in this world?
"To talk about love means to talk about inner disorder, to look for the bright bottom of the soul that is full of courtesy and smallness. Let's direct without judging the craze of the human heart. " (Pascal Bruckner, "The Paradox of Love")



ΠΩΣ ΝΑ ΑΠΑΓΑΓΕΤΕ ΕΝΑΝ ΤΡΑΠΕΖΙΤΗ


Ένα από τα πιο σημαντικά έργα του ευρωπαϊκού δραματολογίου των τελευταίων χρόνων θα ανεβάσει ο Κώστας Αρζόγλου στην μεγάλη αίθουσα του Θεάτρου «Αλκμήνη»στις 9 Οκτωβρίου. Πρόκειται για το πορτογαλικό δράμα του Armando Nascimento Rosa «Πώς ν’ απαγάγετε έναν τραπεζίτη». Το έργο είναι γνωστό και με τον τίτλο «Τα λύτρα» ή «Ο Άγιος Βασίλης των off-shore», τίτλοι με τους οποίους κάνει καριέρα αυτή την περίοδο και στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ο Κώστας Αρζόγλου σκηνοθετεί και ερμηνεύει τον ρόλο του αδίστακτου μεγαλοτραπεζίτη Ολιβέιρα στην Πορτογαλία, τον οποίο απάγουν δύο απελπισμένοι δανειολήπτες που έχουν χάσει όλα τους τα υπάρχοντα χάρις στην αυστηρότητα του πορτογαλικού μνημονίου. Μέσα από την απαγωγή του τραπεζίτη και της δικηγόρου του, η οποία παίζει ιδιαίτερα κομβικό ρόλο στην εξέλιξη του δράματος, ξεγυμνώνεται όλος ο βρώμικος ρόλος του τραπεζικού συστήματος και πολλών μεγαλοστελεχών του, τα οποία λειτουργούν ως η πραγματική εξουσία κατά την διάρκεια της δημοσιονομικής κρίσης των χωρών της Μεσογείου.

Το έργο ξεφεύγει απ’ τα στενά πλαίσια της Πορτογαλίας και αγγίζει κάθε χώρα, στην οποία οι τράπεζες οδήγησαν τους πολίτες στην ανέχεια και την φτώχεια.
Το έργο όπου παίζεται ξεσηκώνει κοινό και κριτικούς με την αλήθεια του και την δραματική του εξέλιξη, όπου δύο απελπισμένοι απαγωγείς ζητούν λύτρα όχι για να πλουτίσουν αλλά ο ένας για να πληρώσει την θεραπεία του παιδιού του και ο άλλος για να μπορέσει το δικό του παιδί να συνεχίσει τις σπουδές του.

Πρωταγωνιστούν, εκτός του Κώστα Αρζόγλου, η Στέλλα Παπαδημητρίου στον ιδιαίτερο ρόλο της δικηγόρου του τραπεζίτη, του οποίου γνωρίζει όλα του τα μυστικά, ενώ τους δύο απαγωγείς ερμηνεύουν ο Χρήστος Ευθυμίου και ο Χάρης Μαυρουδής.

Την μετάφραση του κειμένου από τα πορτογαλικά έχει κάνει η Κατερίνα Χαλκίδου.



RESGATE


One of the most important works for the European dramaturgy of recent years will be put on by Kostas Arzoglou in the big hall of the "Alkmini" Theater on October 9. This is the Portuguese drama of ArmandoNascimentoRosa "Resgate". The play is also known under the title "Off-shore Santa Claus" with which is popular in the US.

Kostas Arzoglou directs and interprets the role of the ruthless big-banker Oliveira in Portugal, who is being abducted by two desperate borrowers who have lost all their belongings thanks to the rigor of the Portuguese memorandum. Through the kidnapping of the banker and his lawyer, who plays a key role in the development of the drama, the dirty role of the banking system and its executives unfolds, which act as the real power during the country's fiscal crisis of the Mediterranean.


The play goes beyond the narrow framework of Portugal and touches every country in which the banks have led citizens to poverty.
The play always excites audiences and critics with its truth and its dramatic evolution where two desperate abductors ask for a ransom, not to get rich but one to pay for the treatment of his child and the other to enable his own child continue his studies.


Staring, apart from Kostas Arzoglou, Stella Papadimitriou who plays the special role of the banker's lawyer, who knows all his secrets, while the two abductors are interpreted by Christos Efthimiou and Haris Mavroudis.The translation of the text from Portuguese has been made by Katerina Halkidou.



"ΣΗΜΕΙΟ" (SIMIO) της Μαρίας Μιχαηλίδου

«σημεῖόν ἐστιν, οὗ μέρος οὐθέν.» Ευκλείδης


Τρεις θέσεις, τρεις χορευτές διαφοροποιούνται ,αναλύονται και ενσωματώνονται για να ορίσουν την


ύπαρξη τους και να ζήσουν τον προορισμό τους. Ένα σχήμα που ενώνει την ασημαντότητα… με τη


σημαντικότητα του ανθρώπου. Μια στιγμή χορευτικής γέννησης …ένα ταξίδι …με αφετηρία το σύμπαν


και με κατεύθυνση τον προσωπικό μας γενετικό κώδικα.


Ένα όνειρο με συνείδηση … στο σημείο της αλήθειας…


Η τέχνη δεν χειραγωγεί το μυαλό ,το αφήνει ελεύθερο να αποφασίσει…


Ομάδα σύγχρονου χορού DIRECT DANCE


Ιδέα & Χορογραφία: Μαρία Μιχαηλίδου
Ερμηνεία:Μαρία Μιχαηλίδου ,Γιάννα Μελλά ,Έλενα Τοντικίδου
Σύνθεση μουσικής: Δημήτρης Χατζηδημητρίου
Φωτισμοί : Μανώλης Μπράτσης
Επικοινωνία : Άντζυ Νομικού




"SIMIO" (POINT) by Maria Mihailidou

"A point is that of which there is no part" Euclidis


Three positions, three dancers are differentiated, analyzed and integrated to define their existence and live their destination. A team that unites insignificance ... with the importance of man. A moment of dancing renaissance... a journey... starting from the universe and heading to our personal genetic code.
A dream with consciousness ... at the point of truth ...
Art does not manipulate the mind but leaves it free to decide...


Modern dance group DIRECTDANCE


Idea & Choreography: Maria Mihailidou
Interpretation: Maria Mihailidou, Yanna Mella, Elena Todikidou
Music Composition: Dimitris Hatzidimitriou
Lighting: Manolis Bratsis
Communication: Angie Nomikou